a) Der Domprobst — Praepositus major — hatte dieerste Stelle nach dem Bischof. Diese Benennung ist nochein Ueberbleibsel aus der Zeit des gemeinschaftlichen Lebens.Zum Unterschied der andern Pröbste der Collegiatstifterwurdeihm der Titel major Praepositus beigelegt. Die Synodevon Köln aus dem Jahre 873 verordnet: Ut praeposito insibi subjectis nullus nee praelatione nee potestate super-poneretur; sed idem potius in ambobus super omnes praes-tantissimus haberetur: ac insuper corundem subjeetorumres communes interius exteriusque ipse solus cum consilioprudentum benevolentiumque fratrum gubernans diligen-terque providens, totum in suam assumeret reservandamcustodiam, quidquid ex his debite proveniret; et sie posteasumma cura atque diligentia idipsum in illorum utilitatemministrando dispensaret. Der Domprobst hatte die Ver-waltung des ganzen Kirchenvermögens, so dass selbst derErzbischof über nichts disponiren konnte. Firma legesancitum est, setzt die Synode hinzu, ut nullus unquamPontifex sine illius conscientia' et consensu de ipsa sub-stantia, minimam unquam praebendam alicui per potentiamtribueret; aut item in domibus sive aedifieiis in urbe velexterius circa urbem sibi jam a quibuslibet in cleemosynamdatis seu deineeps donandis, aut usquam alibi in caeterisuniversis illorum locis in omnibus rebus, absque consensuet communi eunetorum voluntate quidquam eis per poten-tiam sive per aliquam vim destrueret illorum donationem,seu traditionem, quam inter se in claustro de qualibus-eunque suis rebus testibus adhibitis fecissent. (Tom. VI.Coli. Concil. Harduini col. 139.)
Bei der Grüter-Theilung der Domstifter erhielt derProbst nach dem Bischöfe den grössten Antheil, daher erhier auch im Anschlage obenan steht.
b) Der Thesaurarius hiess auch in einigen KirchenCustos, wie z. B. zu Bonn. Von ihm spricht das Caput I. X.de jure custod. in 8. — Bei den Griechen hiess er Cime-liarcha oder Sceuophylax. Als solcher kommt er auchin dem Testament des h. Erzbischofes Bruno v. Jahre 965
Binterim und Mooren Erzdiöcese Köln I. 5