234 Die Epigonenzeit der fürstlichen Schule.
Er sagt über ihre Entstehung: „Extant quidem multorum doctissimilibelli de re grammatica linguae graecae, intcr quos celebratur etpassim in scholis usurpatur Metzleri libellus [1529 u.ö.], sed desidera-tur cum in aliis quaedam tum in hoc quoque nonnulla. Cum ergo anteannos aliquot docenti mihi in laudatissima Schola Goldbergae Sile-siorum eae partes datae ossent, ut praeter autores graecos etiamgrammaticae elementa discentibus proponerem, factum est, ut quaein Metzlero desiderari videbantur, inter enarrandum adderem, atqueita non tantum auctior fierot libellus, sed etiam mutato in quibusdamordine esset ab eo, quem tractabam, plane alius . . . tarnen cum pe-terent a me sub discessum mcum collegae et compatres mei, ut hunclaborem meum schola illa, in qua annos noucm docucram, etiam absenscommunicarem. . ." Durch Briefe aus Goldberg gemahnt, habe erdie Grammatik endlich gedruckt. Sie kam zu spät, denn als sieeintraf, waren seine Kollegen und Gevattern schon gestorben. Erselbst ging bereits im April 1569 aus Goldberg fort. Kurz vorseinem Abgang machte er noch eine recht häßliche Erfahrung.Als er einst nach einem Fischessen bei Thabor sich sorglos zurRuhe begeben hatte, warfen ihm rüpelhafte Schüler aus Racheelf Butzenscheiben seines Fensters ein. Doch nicht das war dereinzige Grund zu seinem Abgang, sondern wie er sagt:
„Sed mea paupertas me non emergere passa est,Quae saepe ingeniis obstat iniqua bonis."Es mögen wohl wieder einmal die Zahlungen aus der herzoglichenKammer ausgeblieben sein. Er erhielt einen Ruf als Rektor an dieSchule in Frankenstein, nahm ihn an, und sein dankbarer SchülerF. Jungius aus Freystadt widmete ihm ein elegisches „Propem-pticon" 1 ), auf das Claius in demselben Maße antwortete. Thaborstellte ihm unter Zustimmung seiner Kollegen am 13. April 1569ein „Testimonium publicum" aus. Er lobte ihn darin wegen seinerTugenden, wegen seiner Kenntnis aller Teile der Philosophie undder in allen alten Sprachen, wegen seiner Treue und .seines Fleißesim Amte, wegen seiner Willigkeit, seiner Frömmigkeit, Freund-schaft, Offenheit und Geradheit: „Cum autem fortuna iniquioreapud nos prematur nee rerum ad vitam commode degendam neces-sariarum illi suppeditet usus et alibi moliore loco futurus videatur,cogimur illum, cum rebus ipsius optime consultum velimus, a nobisdimittere", und empfahl ihn nochmals „quia omnibus carus a nobis
l ) Propempticon Scriptum Joh. Claio Ooldberga Abeunti. A Paulo J u n g i oFreistadiense # . . . Nissae, Apud J. Crucigerum. 1570.