catus ſuꝑiore īperante ꝑ illud dictū Inno. ¶ Ultīohic queritur qͥd intēdat iſte tex. dū dicit ꝙ religioſi n̄debēt eē ſuſceptores. uel executores foreſis negocij l̓eccl̓iaſtici. So. Inno. expoīt uerbū ſuſceptores .i. aduocati. ⁊ uerbū executores .i. procuratores ī foro ſeculari ⁊ eccl̓iaſtico niſi ī cāu hic excepto. ſꝫ Hoſti. h̓ ītelligit magis gnaͣliter. nā cū iſta ſint uocabl̓a gnaͣlia dic̄ꝙ oīa officia iudicialia ſūt eis īterdicta. ⁊ ꝓ hoc facitxvj. q. i. c. de pn̄tiū. ⁊ ex hoc uidet̉ ꝙ nō debēt eſſe arbitri nec aſſumere officiū iudicādi. ⁊ uide d̓ h̓ ī Spe.ti. de arbi. §. ſequit̉. v̓. ſꝫ quero diligēt̓. ⁊ ibi Io. an.⁊ ī. c. pia d̓ excep. li. vj. per Io. an. tāgo. ī. c. qͣntauall̓de iurciur. ubi ēt pono nūquid poſſint eē arbitratores adde glo. noͣ. ī. d. c. de pn̄tiū. que dicit de abbateꝙ abbas ſine alicuiꝰ mādato pōt eē arbiter ⁊ ꝓcurator. ⁊ facit. c. ſopite. jͣ. de cenſi. adde ēt notabile dictuꝫInno. ī. c. unico d̓ obli. ad ra. infine. ubi dicit ꝙ iuraquę prohibēt clericis ſeu religioſis officiū ꝓcuratiōis⁊ ſimilia loquūtur qn̄ indifferēter uolūt exercere hecofficia. ſecus fi uolūt aſſumere talia officia in una cātm̄ qꝛ hoc ꝓhibere nō fuit de mēte canonū qd̓ ē notabile v̓bū. ⁊ ſequit̉ Archi. ī. c. ꝑuenit. lxxxvj. di. SꝫCollec. sͣ. c. ꝓximo. ⁊ ī. c. dilecti de arbi. tenet ꝯͣriū qꝛhoc. c. loquit̉ īdiſtincte ⁊ forte hoc dicit̉ ueriꝰ lꝫ primūequiꝰ. ¶ In glo. ij. ibi nec audit̉. nota hāc glo. uſqꝫad fine. Ex qua pª noͣ ꝙ monachꝰ ſeu qͦſqꝫ religioſnō pōt agere ꝓ ſuo monaſterio tanꝙͣ ꝯiuncta ꝑſonaſine mādato ⁊ ſatis uidet̉ probari ex iſto tex. nā ſi nōpōt eſſe aduocatꝰ pro utilitate monaſterij niſi abbateīperante fortiꝰ nec agere pōt noīe monaſterij. Secundo pōt intelligi h̓ glo. ꝙ religioſus nō pōt agere tanꝙͣ ꝯiuncta perſona ſine mādato. ut ī. c. nōnulli. ī fi. ⁊i. c. ex ꝑte decani. de reſcri. ⁊ ī iuribꝰ hic allegatꝭ. ī gl.tn̄ religioſus hoc nō poterit qd̓ ē nota dignū. ꝓ hocfacit qꝛ cognatio eorū ē ī cel̓. ⁊ ſolū ī his que ꝯcernūtutilitatē monaſterij. puta reſpectu ſucceſſiōis dicunt̉hēre cognationē ī terris. ut .ſ. monaſteriū ſuccedat loco monachi ī ſibi ꝯiunctis. ut probat̉ in. l. deo nobisC. de ep̄i. ⁊ cle. facit. xvj. q. i. ī. c. i. ¶ 3º pōt notari exiſta glo. dū dicit ꝙ illa iura loquunt̉ in factis priuatorū ꝙ iura loquētia ī ꝯiūctis debēt ut admittant̉ ꝓ cōiunctis ītelligi in ꝯiunctis ꝯiunctōe carnali. ⁊ ſic ī factꝭpriuatoꝝ nō aūt in ꝯiūctis ciuil̓r ꝓut ē clericus ꝯiūctꝰeccleſie uel religioſus monaſterio. ꝯͣriuꝫ tn̄ in clericisſentit gl. in. c. ſeq. ⁊ dic ut ibi dicam. ¶ In glo. fi. ibiad alias alienatōes extēditur. nota bene hoc dictumglo. ꝙ uerbū uēditio extēditur ad oēs alienationes ⁊ſic prohibitus uendere ꝓhibet̉ donare ⁊ permutare.⁊ uide ad idē tex. in. l. ſtatu liberi a ceteris. ff. oe ſta.libe. in fi. ⁊ per legiſtas in. l. ſancimꝰ. C. de re. eccle. n̄alie. procedit niſi ī diſpēſatiōe fieret mentio ſeu ꝯmemoratio p̄cij qꝛ tūc intelligit̉ ſtricte d̓ ꝯͣctu uēditōis. utē tex. noͣbilis in. l. fi. C. de p̄di. decuri. ſine decre. nonalie. li. x. quod tene menti. AbbasSe ſumdm ſacerdotismat ⁊ pͥª.ponit̉ rō. 2ª dictū cū īcluſa exceptōe. ibi nōIniſi. 3º pena. ibi clericus. ¶ Nō pͥº ꝙ officium aduocatōis uidet̉ nociuū. uidet̉ .n. frāgere charitatē cū quiſqꝫ putet aduocatū alteriꝰ partis ſibi aduerſū ⁊ nocumētū offerre. ⁊ ex hoc hic infert dn̄s An. ꝙſiquis ꝓmiſit aliquē nō offendere ſub certa pena ꝙſi ꝯtra illuꝫ accepit officiū aduocatōis incidit ī penā.Itē dicit in pactione pacis quando aliqui ꝓmittūt ſibi inuicē nō nocere ut pro exͣneis non poſſit aduocationis officiū aſſumere. ⁊ idē dicit ſi ſtatuto cauet̉ ꝙſub pena nō audeat alicui nocere de tali familia. egoputo illud dictū nō eē ueꝝ qꝛ uerba pactionis pacis ⁊ſtatuti odioſi debent proprie ⁊ ſtricte intelligi. ut le. ⁊no. in. c. in noſtra. d̓ iniur. ⁊ in. l. iij. §. hec aūt uerbaff. de nego. geſ. ⁊ ī. l. quicquid aſtrīgede. ff. de v̓. ob.Sed aduocatꝰ ꝓprie nō nocet īmo defendit ius publicū ⁊ pͥuatū. vn̄ ex hoc dicūtur milites ⁊ p̓uilegiant̉ī iure in multtꝭ vt milites. vt. ī. l. aduocati. C. d̓ aduo.diuer. iudi. ⁊ quicqͥd lucrant̉ ē eis peculiū qͣſi caſtrenſe. vn̄ p̄uilegiāt̉ ut nihil ex illo acq̄rat patri. ut ī. l. fi.C. de inoffi. teſta. ⁊ uide gl. ſing. que dicit hoc ꝓcedere et hodie ī ſalario qd̓ aduocati recipiūt a pͥuatꝭ ī. l.fori. C. de aduo. di. iudi. Sed ꝓ tāto aduocati dicunt̉nocere qꝛ aduerſa ꝑs arbitrat̉ illū ſibi noce. vn̄ nonve ſꝫ quoad opi. nocēt non enī debent aſſume̓ cāminiuſtaꝫ. ut ī. l. rē non nouā. C. de iudi. ⁊ ſic ꝓmouētiuſticiā que unicuiqꝫ reddit qd̓ ſuū eſt. ut. sͣ. ī ꝓemio.nā etiam ⁊ iudices dicunt̉ crudeles illis ꝯtra quos iuſticiā exercent tn̄ in v̓itate nō ſūt crudeles ſꝫ miniſtridei ⁊ iuſticie. ut dicit tex. xxiij. q. v. ī. c. nō ē crudelis.Et in pſalmo dicitur. beatꝰ qͥ facit iuſticiaꝫ omni tēpore. Sed qꝛ ſacerdos nō dꝫ nocere alteri neqꝫ ī vitateneqꝫ quoad opi. qꝛ non dꝫ ſeruire uni et alteri diſplicē. ut hic ⁊ in. c. deniqꝫ. xiiij. q. v. iō ꝓhibet̉ ſacerdotibus aduocationis offm̄. Nō tn̄ ex hoc ⁊ ex tex. ꝙ hocofficiū eſt odioſū ſaltē in opi. ¶ Nō 2ª qͣtuor caſus inquibus ſacerdos pōt eſſe aduocatus. pͥmꝰ ꝓ ſe ſcd̓usꝓ eccl̓ia ſua. ⁊ ex hoc nō ꝙ cauſa ꝓpria ⁊ cā eccl̓ie ponūtur pro diuerſis. ⁊ ſic cauſa eccl̓ie non dicit̉ ꝓpriaipſius rectoris qd̓ dixi ī. c. precedēti. Tertius caſus ꝓperſonis ſibi ꝯiunctis ⁊. hoc ſi neceſſitas īmineat ⁊ n̄alit̓ ⁊ dicitur īminere neceſſitas ſi ꝯiunctus ꝓpter īpotentiam non pōt habere aduocatū uel forte non itabonū ſicut eſt ſacerdos. ¶ Et ex hoc. ⁊ ex p̄cedēti cāucollige unū ſatis notabile ꝙ appellatione ꝯiūctorumnō uenit eccl̓ia cum eccl̓ia ⁊ cōiūcti ponātur hic ut div̓ſa. qd̓ facit contra glo. ij. hic¶Quartꝰ caſus ꝓ miſerabilibus perſonis intellige ut dicit tex. sͣ. in. c. i. qn̄ ſūtita miſerabiles ꝙ proprias cauſas n̄ poſſunt adminiſtrare pro ſe. ut pupilli uidue impotentes ⁊c̄. ¶ Nō ī§. clericus. ꝙ exercens offm̄ aduocatōis uel procurationis contra aliquem a quo habuit beneficium incurrit beneficium ingratitudinis. vn̄ poſſet dōatio reuori. ar. hic iuncto. c. de donatio. Et ex hoc noͣ indecēseſſe ut contra amicuꝫ quis aſſumat aduocatiōis ſeuꝓcuratiōis officiū. Et ex hoc etiā pōt dici ꝙ uaſallusnon pōt aduocare uel ꝓcurare contra dn̄m al̓s tāꝙͣ īgratꝰ poſſꝫ feudo priuari. Et adduco iſtū tex. ad qōneꝫ nūquid aduocatus poſſit patrocīari contra rēpublicā a qua recipit ſalariū. doct. nō tāgūt hic ſꝫ Bar.poīt ī. l. ij. C. d̓ aduo. diuer. iudi. ⁊ per illū tex. d̓ciditꝙ non. un̄ dicit ꝙ doct. ſalariati a ciuitate nō poſſuntaduocare ꝯͣ ciuitatē. Sed illud dictū ego puto nō eēuerum et contrarium illius ſentiunt hic doc. Spe. inti. de aduo. §. i. v̓. ſed nunquid poteſt. dicunt enimiſtuꝫ tex. intelligēdum in beneficio gratuito. ſecus aūtſiquis habuiſſet beneficiuꝫ a ciuitate uel ab eccl̓ia proſeruitijs impenſis qꝛ illud beneficiū non eſſet gratutum. ⁊ pro hoc ego adduco. l. acquiliꝰ regulus. ff. dedona. ubi dicitur ꝙ id qd̓ donat̉ magiſtro ratiōe diſcipline non eſt mera donatio ⁊ ſic nō indiget inſinuatione ſed eſt quedam remuneratio. vn̄ nō pōt ꝓpriedici bn̄ficiū ſalariū qd̓ recipit doctor pro lectura. nā recipit ꝓ laboris mercede. ⁊ ſic nō tenet̉ reipublicce ultra laboreꝫ īpēſū ſeu ꝓmiſſū. nō ob. tex. ī. d. l. ij. qꝛ loquit̉ in decurionibus ⁊ ī hn̄tibꝰ honorē ⁊ beneficiū ꝓprie ſumptū a ciuitate. ⁊ hec noͣ. ¶ In glo. ij. ibi credo intelligēdos confratres ſuos eiuſdeꝫ eccl̓ie. Nō gl.ſingularit̓ ꝙ appellatōe ꝯiūctorū ueniūt ꝯiūcti cōiunctōe ſpūali ut ſūt cōcanōici eiuſdē eccl̓ie qͥ adīuiceꝫ dicūtur ꝯfratres. ⁊ uidet̉ glo. uelle ꝙ quēadmodū ſacerdos pōt poſtulare ꝓ propīquis ita ꝓ canonicis. Iteꝫſicut pōt quis lr̄as īpetrare ꝓ propinquo. ut in. c. nōnulli de reſcri. ita ⁊ ꝓ cōcanonico. Idē ẜm Io. an. uidet̉ dicendū de aīco ītimo fraterna charitate dilecto.Naꝫ iſte pōt appellari frat̉. ut eſt pulcher tex. ī. l. nēoP 4