dum ꝙ ꝯſtitutus ī ſacris nō ſacerdos n̄ dꝫ eſſe aduocatus ī foro ſeculari ī negocijs ſecularibꝰ ſed ī iudicioeccl̓iaſtico pōt. ut ē tex. hic a ꝯtrario ſenſu. ⁊ tenēt cōiter doct. ⁊ facit tex. ī. c. cū pridē. sͣ. de pactis. Iteꝫ iniudicio ſeculari pōt eē aduocatus ꝓ negocijs eccleſiaſticis. ut ꝓbat iſte tex. a ꝯtrario ſenſu ibi in negocijsſecularibꝰ. ſecus ergo ī eccl̓iaſticis ẜm Inno. Et dicitur eccl̓iaſticū negociū aut rōne ꝑſone. ut qꝛ ꝑſona eccl̓iaſtica ſequēdo forū rei litigat corā ſeculari. Itē pōtdici eccl̓iaſticū rōne delicti. ut qꝛ ꝓ ſacrilegio eccleſiauoluit ꝯuenire laicū corā iudice ſeculari qd̓ pōt. ut inc. cū ſit gnaͣle. de fo. ꝯpe. Itē pōt dici eccl̓iaſticū ratione rei de qua agit̉. ut qꝛ res ē eccl̓ie ẜꝫ Hoſti. ⁊ bene.¶ Noͣ ꝙ iſte clericꝰ pōt eſſe aduocatꝰ in iudicio ſeculari pro perſona eccl̓iaſtica ibi litigāte uel de delicto ſeurebus eccl̓iaſticis. ubi ergo litigantes ⁊ negocia ſecularia ſūt dꝫ exiſtēs ī ſacris oīno abſtinere niſi ī caſibushic exceptis. hec procedūt ſi ꝯſtitutꝰ in ſacris hꝫ bn̄ficia ex quibꝰ pōt ſuſtentari. Si uero non hꝫ lꝫ glo. hicdicat ꝙ non pōt aduocare ſed dꝫ agere ꝯtra ep̄m utſibi prouideat. dicit Hoſti. ⁊ melius ꝙ ſi de facto iſteclericus egeret ꝙ ſibi licet ex tali aduocatōe ſibi uictūquerere. ar. c. clericus uictū. xci. di. ⁊. C. de patribꝰ qͥfi. diſtra. l. i. de obſerua. iciu. ꝯſiliuꝫ. §. ultīo. Et ſi dicas qūo pōt agere cū teneat̉ ep̄s ſibi ꝓuidere. ℟ndetur ꝙ forte hoc ab ep̄o obtinere nō pōt uel ꝓpter īpotētiā l̓ ꝓpter īdigētiā ep̄i uel aliā cām ut dixi. ſatis hocplꝫ. nā ſi clericus ꝓpter īdigētiā licite exercet opus rurale. ut ī. c. i. de cele. miſſ. Itē licite emit mam aliquāut illā redigat in formā. ar. eoꝝ que noͣ. glo. ī. c. canonū. xiiij. q. iiij. que glo. dicit ꝙ pōt emere coriū. ⁊ īdeſacere ſotulares fortius dꝫ ſibi licere aduocatōis officium exercere cū magis ꝯueniat dignitati. ⁊ aduocatidicūtur defēdere rempublicā ſicut milites armate militie. ut ī. l. aduocati. C. de aduo. diuer. iudi. Si v̓o ēclericus ī minoribꝰ ꝯſtitutꝰ hn̄s bn̄ficia ſufficiētia ideꝫdicendū ī iſto ſicut ī ꝯſtituto ī ſacris qꝛ iſti equiparant̉ut ī tex. aut nō hn̄s ſtipēdia ſaltē ſufficiētia ⁊ pōt inutroqꝫ foro. ut ī tex. ⁊ in glo. Hec ꝓcedūt ī ciuilibuscauſis ſꝫ ī criminalibꝰ ubi uenit īponēda pena ſāguinis dꝫ clericꝰ oīno abſtinere. ut ī. c. ſnīaꝫ. ne cle. l̓ mo.⁊ noͣ. ī. c. i. lj. di. ⁊ hoc īdubitāter cū ul̓t eē ex ꝑte actoris qꝛ nō poſſet petere reū puniri ſine metu irregularitatis exquo agit ad penā ſanguinis qꝛ p̄ſtaret auxiliū. ut in. c. ſiquis uiduā. l. di. Sed dubiū ē nunquidpoſſit eſſe aduocatus ꝓ parte rei. ⁊ uidetur pͥº ꝙ ſicqꝛ ēt eccl̓ia defendit reos ⁊ pro eis ſupplicat ne patiātur penā mortis uel mēbri abſciſionē. ut ī. c. nouimꝰjͣ. de v̓. ſig. ⁊. xxiij. q. v. c. reos. In ꝯtrariū facit qꝛ forte ꝓpter īperitiā ſuā poſſet aduocatꝰ ſuccūbere uel ꝓpter aſtutiā ſeu maliciaꝫ poſſet reus iniuſte abſolui ⁊ſic ꝯdēnaretur actor ad penā talionis. un̄ qꝛ lingua ēnimis facilis. l. famoſi. ff. ad. l. iul̓. maie. tutius eſt utclericus abſtineat ēt pro parte rei. dicit tn̄ ꝙ ſi oīnoreperiret̉ aduocatus inculpabilis n̄ efficeretur irregularis qꝛ pena perueniret ex facto ſuo ſꝫ iuris diſpoſitōe. ⁊ multū ī hoc inſtāt Hoſt. ⁊ Io. an. poſt eū ⁊ tādem ꝯcludit ut abſtineat. ⁊ ſi nō ul̓t abſtinere ꝓteſtet̉ſepe corā iudice ꝙ non ītendit ad uindictā uel ad penā talionis ſed ſolum ad defenſionē rei. Iteꝫ obtineat ꝙͣtum pōt ut pena ꝯmutetur. puta in carcerem ul̓in exilium ut ſic euitet̉ ultimum ſuppliciū uel membriabſciſio. ⁊ uide plene per glo. in. d. c. i. lj. di. Queronūquid in caſibus in quibꝰ clericus pōt eē aduocatuslicite exigat ſalaria pro aduocatione. tex. no. xv. q. ij.c. i. uidetur dicere ꝙ non ſed ſponte oblata pōt recipere. facit qd̓ legit̉ ⁊ noͣ. ī. c. dilectus. jͣ. de ſimonia. ⁊ īc. non licet. xi. q. iij. Sed Inno. dicit ꝙ illi. c. uideturderogatū per ꝯtrariā ꝯſuetudinē. Alij dicūt ꝙ loquitur cū clericus ē aduocatus ī cauſis ſpūalibus ſecus ſiin tēporalibus. ⁊ ita dicit abbas ſeruaſſe magiſtrumſuū. Alij. dicūt illud. c. loq̄ in religioſis. d̓ reliqͥs ueroaduocatis certū eſt ꝙ iuſte accipiūt ⁊ exigūt ſalariuꝫ.ut ī c. nō ſane. xiiij. q. v. ⁊ ī. l. i. ff. d̓ ua. ⁊ exͣor. cogni.illud tamen ſcias ẜm Inn. ꝙ ſi aduocatꝰ uel medicꝰ ēſalariatus de publico nō dꝫ aliquid reciꝑe ab aliquolitigāte uel cōſtituto ī egritudine ſed a nō litigātibꝰ ul̓a ſanis licite recipiunt qꝛ ſalaria nō ſūt pro iſtis cōſtituta ſꝫ ꝓ litigātibꝰ uel īfirmis. ⁊ notabis h̓ dcm̄ ⁊ ꝓbatur utrūqꝫ ī. l. antepe. C. de profeſſo. ⁊ medi. li. x.Canōici regulares po¶ PartE. quiare non poſſūt ſicutmonachi niſi ꝓ utilitate eccl̓ie ſiue monaſterij ⁊ p̄cepto abbatꝭ. Cōis diuiſio. ſcd̓a ibiunde. ¶ Iō pͥº qd̓ monachi ⁊ regulares canonici nōpoſſūt aduocatōis offm̄ exercere neqꝫ in foro eccleſiaſtico nec ſeculari. ⁊ qd̓ dixi de monacho idē ītelligasde oībꝰ religioſis qui largo modo poſſūt dici mōachi.ar. xvj. q. i. c. i. nam canō antiquus qͥ hētur. xvj. q. i.mōachi. ꝓhibēs mōachis hoc offm̄ habuit reſpectūad religionē non aūt ad ordinē mōachorū tm̄. qd̓clare ꝓbatur hic ī eo ꝙ includit ēt canonicos regulares.Et qꝛ etiā ipſi religioſi ſūt lꝫ inſeruiunt regulē latiori.ut dicit tex. in. c. ꝙ dei timoreꝫ. jͣ. de ſta. regulariū. Etex hoc ⁊ ex tex. collige notāter ꝙ conſtitutio ſundataſuper aliqua qͣlitate extēdit̉ ad oēs exiſtentes ſub illaqualitate lꝫ hēant ex aliquo incidenti noīa diuerſa.nā ut uides monachi ⁊ canonici habēt noīa diuerſaꝓpter aliqua accidētia tamen ī ſubſtātia nō uariant̉qꝛ pariter ꝓfitentur tria ſubſtantialia religionis. iō canon loquēs de monachis fundās ſe ſuper religioneextēditur ad canonicos regulares qꝛ ⁊ ipſi ſūt religioſi. ¶ Et ex hoc ⁊ ex tex. nō 3º ꝙ iura loquētia de monachis habent locū ī canonicis regularibus qd̓ tenetFe. ꝯſilio. xxv. niſi ꝯſtitutio loqueretur de monachisnigris uel apponeret aliā qualitatē ꝑ quā neceſſariooporteret reſtringere ad monachos tm̄. qd̓ ego ītelligo in his in quibus monachi ⁊ canōici regulares cōueniunt. utputa qn̄ cōſtitutio emanat reſpectu religionis. ⁊ idē puto de alijs religioſis cuiuſcūqꝫ ordinis.ut. sͣ. dixi ꝙ ibi nō pōt aſſignari diuerſitatis ratio int̓eos ⁊ monachos ueniāt appellatione monachorū ⁊hoc tenebis menti. facit. xij. q. i. in. c. duo ſūt genera.¶ Quarto noͣ caſū in quo monachꝰ pōt eſſe aduocatꝰſcꝫ cū expoſcit utilitas monaſterij ⁊ abbate īperanteiſta ergo duo ſimul requiruntur. ⁊ ita loquitur canōantiquus in. d. c. monachi. Ex ſolo ergo imperio abbatis uel ex ſola utilitate monaſterij non poteſt monachus exercere officium aduocatiōis ſed requiruntur iſta duo coniunctiꝫ. ⁊ ītelligo ꝙ illis concurrētibꝰpoterit eſſe aduocatus nedum in foro eccleſiaſtico ſꝫetiam ſeculari. facit tex. sͣ. c. prox. ⁊. jͣ. c. fi. Sed queropro declaratione predictorum ⁊ tex. qualiter capiaturhic utilitas monaſterij: certe ſi cauſa eſt monaſterijhoc eſt indubitatum ẜm omnes ⁊ tunc habeat locumiſte tex. Sed dubitatur nunquid propter lucrum applicandum monaſterio extrinſecus poſſit monachusperitus eſſe aduocatus abbate imperante. ⁊ olimfuit diſputata hec q̄ſtio. ⁊ ponebat̉ ī terminis in aduocato monacho monaſterij multū ere alieno grauatiutrū poſſet poſtulare in utroque foro ut d̓ lucro eiusmonaſteriū releuaret̉ ab onere debitoꝝ. Et uide plene hāc queſtione ꝑ Io. an. ī regula in ar. in mercū. ⁊ibi tādē cōcludit nō eſſe licituꝫ. dicitur tamē ꝙ lapusabbas ꝯtrarium ſeruauit. ⁊ pro hoc cōtrario facit notabilit̉ dictū Inno. ī. c. cum. i. ⁊. a. de re. iudi. ubi dic̄ꝙ monachus pōt eſſe ꝓcurator ſeu aduocatꝰ ꝓ amico monaſterij abbate imꝑante quia ī cōſequētia tractatur de utilitate monaſterij qꝛ per amicos monaſterij ꝓmouet̉ utilitas ipſius qd̓ eſt uerbuꝫ notabile. primū tamē dictū uidet̉ honeſtius ⁊ ſecuriꝰ. un̄ credereꝫꝙ pro amicis monaſterij poſſꝫ religioſus eſſe aduo