exceſſ. prela. ⁊ ī. c. oīs utriuſqꝫ d̓ pe. ⁊ remiſſ. vn̄ ſecūre reſpōdere pōt ſe nihil ſcire. qꝛ nō ꝓducit̉ ī teſtē utpcus ſꝫ ut homo ⁊ tanꝙͣ homo nihil ſcit. ſecus auteꝫē ſi neſciret ut deus ſed ut homo lꝫ alius ſibi dixiſſetſęcreto ⁊ iuramēto preſtito ꝙ nō reuelet. nā nō obſtāte illo iuramēto ſi ꝓducit̉ in teſtē debꝫ dicere ueritatērō ē qꝛ illud iuramētum n̄ extēdit̉ ad illū caſuꝫ cū .ſ.ꝓducit̉ in teſtem. ⁊ ſi intēdebat iurās ad hunc caſuꝫſe extēdere iuramētū fuit temerariū. ⁊ ideo nō ſeruanduꝫ. ita notan. ſentit Inno. ī. c. qualiter ⁊ qn̄. jͣ. d̓ accuſa. vbi vide ⁊ tene mēti. Itē dic ꝙ nō ſemꝑ dicit̉ ſacerdos ſcire ut deus lꝫ is qui ſibi reuelauit dixerit ꝙſibi dicebat ī pnīa. tūc enī ſolū dicitur peccatū detectūin pnīa ut deo qn̄ peccator querit ſalutē aīe ſue. ſecusaūt ſi cā libidinis ſeu rōne amicitie dixerit quis peccatū ſacerdoti. qꝛ tūc nō dicitur in pnīa lꝫ ille dicat. dicoin pnīa. qꝛ ille nō tenet locū dei ī hoc exquo ad cumnon recurrit ut ad dcū. hoc noͣ. ſētit Inno. ī. d. c. oīs⁊ tene menti qꝛ multi decipiuntur. Quero pro declaratione lr̄e nūquid quilibꝫ ſacerdos poſſit excōicare.videtur primo ꝙ ſic arg. huius tex. nā hic ſit mentiod̓ ſimplici ſacerdote. Hoſti. intellexit tex. in ſacerdotecurato ⁊ ſic uidetur uelle ꝙ ſacerdos hn̄s curam poſſit excōmunicare parochianuꝫ ſuū. pro quo etiā facittex. in. c. ſe. Alij dixerunt ꝯtrariū. Pe. ⁊ Abb. concordando dicūt ꝙ aut hoc hꝫ cōſuetudo ⁊ pōt ſacerdosexcōicare etiā cū cauſe cognitione iuxta ꝯſuetudinē.Et ex hoc primo mēbro nota ꝙ ꝯſuetudo pōt dareptātem excōicādi. qd̓ an ſit ueꝝ indiſtincte vide latiꝰꝑ Inno. ī. c. olī de reſti. ſpo. ⁊ qd̓ ibi le. ⁊ noͣ. ī. c. cumꝯtingat de fo. ꝯpe. ⁊ an teneat excōicatio rōne poſſeſſiōis tm̄. vide qd̓ noͣ. Io. an. ī. c. auaricie de elect. li.vj. ceſſante uero ꝯſuetudine pōt ſacerdos curatus ẜꝫeū excōicare parochianū in genere ⁊ ſine cauſe cognitione. cū cauſe v̓o cognitione uel certaꝫ perſonam excōicare nō pōt qꝛ n̄ ē iudex. ⁊ ſic iſtuꝫ tex. ītelligūt qn̄ſacerdos curatus fert excōicatiōeꝫ ī genere. ⁊ cū hoc ītellectu trāſeunt hic Io. an. ⁊ do. An. ⁊ nota hoc ſingulariter ꝓpter auctoritatē iſtoꝝ doct. ſed ego ſemꝑtenui indiſtīcte ꝙ ceſſāte ꝯſuetudine ſacerdos curatꝰnec ī genere nec in ſpecie excōicare pōt. plene hūc articuluꝫ explicaui in. c. ſiquis ꝯtra de fo. ꝯpe. in repetione ⁊ ꝓbatur ſic. excōicatio ē iuriſditionis ꝯtētioſeque non dēt ferri niſi cū cauſe cognitione ⁊ fertur ininuitū. ij. q. j. nemo ep̄s. ſed ſacerdos curatus nō habet iuriſditionē fori contentioſi ſed penitentialis tm̄.pro hoc. xj. q. j. ī. c. de perſona. Itē excōicatio ē meriimperij. ut nō. Inno. in. c. trāſmiſſaꝫ de cle. ſimplexautē curatus non hꝫ ea que ſunt meri imperij. Itemiura tm̄ a iudicibus dicunt excōicationem eē feredaꝫ.ut in. c. j. de ſen. ex. li. vj. vbi ter repetitur verbum iudex. Ad idem. c. querenti de ver. fig. ⁊ in. c. archidiaconis de offi. archidia. non ob. iſte tex. debet eniꝫ ītelligi de ſacerdote al̓s ordinario. nā ⁊ epiſcopi olim appellabant̉ ſacerdotes. xcv. di. c. oīum. nam ſacerdosē nomē dignitatis ⁊ honoris. xxj. di. cleros. ⁊ hoc ſentit Uincē. h̓. ⁊ hoc etiā patet ex rubro. nā h̓ tractaturde officio iudicis ordinarij. ergo ut iſta decretalis ꝯueniat rubro dēt intelligi de ſacerdote al̓. iudice ordinario. det enī nigrū conuenire rubro. ut no. glo. in. c. tibi qui de reſcrip. li. vj. ⁊ in. c. bone de ꝯfir. uti. ul̓ īuti.⁊ in. c. ſi ſuper gratia de offi. dele. li. vj. hoc etiam ꝓbat iſta littera ibi niſi iudiciali ordine ⁊c̄. ⁊ ibi pctit iuſticiam. certum ē ꝙ a ſimplici curato nō petitur iuſticia ꝯtra dānū inferētem nec ꝓceditur corā eo ordineiudiciario. Ex his ꝯcluditur ꝙ h̓ lr̄a n̄ ꝓbat opi. iſtorum doct. ⁊ pro h̓ uide bo. glo. ī. c. ſe. ubi dicaꝫ. ⁊ ī. c.nemo ep̄s. ij. q. j. ⁊ ad. c. ſequens dic ut ibi dicetur. ⁊hanc opi. ꝙ nō poſſit ſentit ſollecta. hic. ¶ Secūdoqueritur nūquid hec generalis excōicatio ſit ſerendapręcedente competenti monitionē. dic ꝙ ſic undc necin genere nec ī ſpecie dēt ferri excōicatio niſi p̄cedētetrina monitione. ut ī. c. romana in uer. ſed nec de ſēex. li. vſ. ¶ In gl. i. ⁊ pōdera gl. quā inducit do. An.ad ſaluādū teſteꝫ qͥ dicit aliqͥd ꝓ certo ſcire ⁊ īterrogatus de cauſa ſciētie reſpōdet qꝛ ille fuit ſibi cōfeſſus ſꝫcerte hoc dictū nō ꝓbatur in tex. ſed potius oppoſuūut. sͣ. dixi. in. prīo nota. ⁊ dic ut ibi. ¶ In gl. ij. ibi qd̓licitū ē in genere. nota gl. ꝙ regulariter illud qd̓ licetin genere licet in ſpecie ⁊ ecōtra. ⁊ idem tenent h̓ cōiter doct. Et nota glo. ſequētē ⁊ ex ea ⁊ ex tex. colligeꝙ excōicatio generaſiter lata ligat deliciū quātūcūqꝫoccultum ſeu delinquētē. ⁊ ſic iudicio meo h̓ ē tex. proglo. nota. in cle. i. de hereti. ubi exaīat an ꝯſtitutio militātis eccleſie liget delictuꝫ oīno occultū. ⁊ cōcludit ꝙſic tene mēti illa glo. ⁊ iſtu tex. ad hoc. ¶ In glo. pe.in. fi. cōcludit ergo glo. ꝙ nullꝰ iſtorū erit excōicatus⁊ idē tenet Goff. dicens ꝙ exquo nō cōſtat de intētione excōicantis nullus uigore ſententie erit excōicatuscōſulit tn̄ ꝙ uterqꝫ ſe faciat abſolui ad cautelā. Hoſt.dicit ꝙ uterqꝫ eſt ligatus qꝛ deus nō curat de uerbisſicut ⁊ al̓s eccleſia nō curat de v̓bis ſi ꝯſtat de intentione. ut in. c. ī his de uer. ſigni. mihi placet opi. glo.ꝯiuncta opi. Goff. facit. c. graue. xj. q. iij. itē. l. iij. §. ſiduobus. quā glo. adducit ꝓ ꝯtraria opi. facit pro hacopinione ut nullus ſit ligatus. nā ibi in fi. dicit̉ ꝙ ſi legatū fuerit factū titio ⁊ nō apparet de quo titio teſtator ſenſerit nulli debetur legatū. Iteꝫ excōicatio nondebet ligare ultra intentionem excōmunicantꝭ. Nampoteſtas ⁊ uolūtas d̓bēt concurrcre ad expletionē cuiuſcūqꝫ rei. ut in. c. cū ſuper de offi. dele. ⁊ in. l. multūintereſt. C. ſiqͥs ſibi ul̓ alteri. iſte excōicans nō habuitanimū excōicandi niſi unuꝫ ergo non d̓bet eē uterqꝫexcōmunicatus nec aliter exquo neſcit̉ de quo ſēſerit.nam preſertim in iſtis ſpūalibus pura recta et certadebꝫ eē ſentētia ⁊c̄. de ꝯſe. di. iiij. retulerūt. ⁊. c. ſolēt.Et faciūt iſta ad. q. ſacerdos in die forte paſche uolebat cōicare populū ⁊ habebat ante ſe hoſtias. xj. qͣstamen putabat. x. protulit ſimpliciter v̓ba ꝯſecrationis. queritur utrū omnes. xi. ſint conſecrate ul̓. x. tm̄uel nulla: ⁊ ſalua determinatione eccleſie concludit h̓Cal. ꝙ ſi habebat animum cōſecrādi. x. ⁊ nō pluresnulla erit ꝯſecrata qꝛ incertiudo uitiat. Nam ut dixirecta et certa dēt eſſe intentio in iſtis ſpūalibus ⁊ ītētio eſt neceſſaria ad perficiēdū opus ut in iuribus preallega. ⁊ ꝓ hac opinione facit iſta glo. in fi. nō enī apparet quas ex illis. xj. uoluerit conſecrare.Vm ab eccleſiarū.dinarius ſubiectus epiſcopo confert in ſibiſubiectum iuſtam cenſurā eccleſiaſticā ep̄iſcopus illam ſeruare dēt ⁊ eam ſine ſatiſfatione ⁊ cōſcientia proferentis relaxare non debet. primo ponitu rexordium. exquo ſecūdo infert mādatum ibi quapropter. ¶ Nota primo ex ſupraſcriptiōe ꝙ appellatione prelatorū ueniunt nō ſolum epiſcopi ⁊ ſupcriores ſed etiam inferiores habentes iuriſditionem. qd̓clarius ꝓbatur in. c. i. de eta. ⁊ quali. quinīmo dixithic Hoſti. ꝙ eciam ſimplex curatus dicitur prelatusut patet hic in plebano. ſed dic tu melius ꝙ ex ſata ſignificatione ſacerdotes parochialium eccleſiaruꝫ poſſunt dici prelati quia preſunt parochianis in foro anime. ⁊ hoc reſpectu plebanus poteſt dici prelatus. hocprobat tex. in. c. tua. jͣ. de cle. egro. ⁊ probatur ab alluſione uocabuli uel etymologia uocabuli. nam dicitprelatus quaſi pre alijs ditatus uel ante latus. ſed ſtricte illi ſoli dicuntur prelati qui habent iuriſditionemaliquam fori contentioſi. ad hoc. tex. iuncta glo. in. c.decernimus de iudi. ⁊ ibi dixi ad idē iex. in. cle. dudūde ſepul. ubi ꝑ ſe ſit mētio de p̄latis per ſe de ſacercotibus curatis ⁊ hoc modo poteſt intelligi tex. naꝫ iſteplebanus habebat hic iuriſditionem. qd̓ patet ex cō