papa ꝯcludit ꝙ ꝓceſſus duoꝝ ē nullus ex defectu forme ⁊ ptātis. nec ē ueꝝ ꝙ iſta forma ꝯcernit utilitatē ꝑtiū. qꝛ fuiſſꝫ remiſſa ꝑtibꝰ n̄ excipiētibꝰ cuiꝰ ꝯͣriū h̓ dr̄.Itē fauor publicꝰ ē ⁊ nō priuatꝰ ut iudiciū exerceat̉ ꝑpl̓es ut ſit magis firmū ⁊ īcorruptibile. nā ꝑtibus ſepenociua ē pl̓alitas doctoꝝ ſeu iudicū ꝑꝑ expēſas ⁊ enſenia ⁊ iō ꝯſiderat̉ potiꝰ utilitas publica. nec eſt ueꝝ ꝙiuriſditio ſit tota penes quēlꝫ. qꝛ ex h̓ ſeq̄ret̉ ꝙ tot eſſent iuriſditōes ſeꝑate quot ſūt ꝑſone iudicū qd̓ ē falſum cū oēs d̓elegati repn̄tāt ꝑſonā uniꝰ ut. sͣ. dixi. un̄eadem iuriſditio q̄ ē penes unū ē penes aliū. Itē ſatem negari nō pōt ꝙ exercitiū nō ꝯpetat īſolidum ſꝫē oīo īterdictū ſingulis ēt ſi nō excipiat̉ ꝑ ꝑtē tex. ē h̓⁊ sͣ. e. cām. Et ex his īfero ad ultimā. q. gl. ſimpl̓r approbādo opi. ſuā ꝙ ꝑtes nō pn̄t ꝯſentire ēt exp̄ſſe utduo ꝓcedāt ſine t̓tio rōibꝰ p̄dictis. ⁊ ꝑ h̓ habes hancgl. clariſſime decl̓atā ⁊ ſuppletā. ¶ In gl. ī v̓. certumnūciū ibi probate fidei. uult ergo ꝙ iſte nuncius debꝫeſſe ꝓbate fidei. Item deſtinatus cū lr̄is ut ī fi. gl. ſedex hoc reſultat q̄dā ꝯͣrietas. nā ſi portat lr̄as nō oꝫ ꝙſit ꝓbate fidei. qꝛ utit̉ nudo miniſterio nec agit̉ h̓ demagno p̄iudicio Inn. tn̄ reqͥrit ꝙ ſit bōe fidei ⁊ epi.⁊ fame. ſꝫ ꝟo. dicit ēt ꝙ pōt eē īfamis dūmō ſit canonice deſtinatꝰ. all̓at. c. ſciſcitatus de r̄p. Itē dicit Gof.ꝙ nuncio credit̉ ſine lr̄is. nā ſi ꝓpterea ſēꝑ hr̄et portare lr̄as nō eēt neceſſe ut nūciꝰ eēt ⁊ dicit Uin. ꝙ ētcredit̉ iſti nūcio ſine iuramēto. Ego credo ꝙ illud v̓bum certū tollat oēs iſtas difficultates. oꝫ ut ſibi credat̉ ut ſit nūciꝰ īdubitatꝰ. puta iuratꝰ ut ita fidel̓ ⁊ notꝰ ut merito d̓ eo nō ſit dubitādū: ⁊ in co ꝙ gl. in ſe dicit ꝙ fides īpedimēti dꝫ fieri corā alijs iudicibus. quiaexquo iuriſditio ē recaſura in ꝑſonas iudicū ip̄i ſūt iudices ſuꝑ īpedimento. ⁊ ad h̓ bo. tex. ī. c. ſi ꝯͣ unū. e.ti. li. vi. Et ſi male ꝓnunciant. puta qꝛ dicūt ipedimētum t̓tij ubi nō ſubeſt tenēt doc. ꝙ uꝫ ſnīa qꝛ h̓ faciūtauct̉e legis ⁊ bn̄ dicūt ꝑ ea q̄ dixi in. c. ſuꝑ lr̄is de r̄p.¶ In gl. ī. v̓bo n̄ on̄derit. nō. gl. ī eo qꝛ ul̓t ꝙ delegatus qui dꝫ ꝓficiſci exͣ dōiciliū ſuū pot̄it a prīcipio petēexpeſas a ꝑtibꝰ h̓ dictū n̄ plꝫ Ho. qꝛ ſic īdirecte poſſꝫneglige̓ mādatū papc. Itē cū expenſe adhuc nō ſuntcerte nō pōt eas petē. Ego credo dictū gl. poſſe ꝓcedere qn̄ iudex eſſꝫ ita īpotēs ut nō poſſꝫ ſuis expenẜitinerare. Et ad oriū gl. dic alr ꝙ forte iſte ignorauitdiē ſtatutā a iudicibꝰ. ⁊ de mō requirendi iudicē uidebo. gl. j. e. cū cā ¶ In gl. ī v̓bo ꝯſtare ī fi. Itē pt̄ probari ꝑ teſtes ꝙ erat ſeruꝰ uel īfamis uel excōicatꝰ uelalia īpotentia detentꝰ. ⁊ de multiplici īpotentia dixi inc. ſciſcitatꝰ p̄al. ſꝫ pōt adduci ad multas. q. ꝯſil̓es pōeꝙ tͣtius ī vitate fuit īpeditus ſꝫ nō ꝯſtabat duobꝰ de īpedimēto tꝑe ꝓceſſus nūquid ualebit ſnīa ſi poſtea ꝓbari pōt uerum īpedimētū. Inn. h̓ loquit̉ alt̓natiue.prīo dicit ꝙ nō ualebat ꝓceſſus exqͦ iſti ignorabāt ſehr̄e ptātem īſolidum. uel pōt dici ꝯͣriū ẜm eū. qꝛ exqªſuberat īpedimētum purificata fuit ip̄a ꝯditio. Et codē mō loquitur Inn. ī ſil̓i. q. ī. c. cū ex officij d̓ p̄ſcrip.ſꝫ Ho. ut̄ h̓ ſimpliciter tenere ꝙ niſi prius ꝯſtet de īpedimento nō dꝫ ualere ꝓceſſus. ⁊ h̓ uidetur īnucreiſta lr̄a. ⁊ hanc opi. tenēt h̓ moderniores tꝫ ēt Bar. īſil̓ibus t̓minis in. l. multū. ff. de ꝯdi. ⁊ demō. ⁊ ī. l. ij.ff. de iudi. ⁊ in. l. ſi finita. §. iulianus. ff. de dam. īfec.⁊. l. h̓ autem. ff. ex qui. ca. in po. ca. In oībꝰ .n. iſtislocis dat noͣbilem theoricā ꝙ ubi quis ignorat fundamētum ptātis ſue nō tꝫ ſnīa. ⁊ idem dic ī alijs actibꝰqͣ ſnīa mihi plꝫ. ⁊ facit ad. h̓. l. qui in aliena. l. ſi is adqd̓. ff. de acqui. here. ⁊ ad idē. c. ex ꝑte aſten̄. ⁊ qd̓ ibidixi d̓ ꝯce. p̄ben. īduco caſū qui iudicio meo hoc ſatisꝓbat ī. c. cū ſuꝑ abbatia. jͣ. e. ti. Rō huius ꝯcluſioniseſt ꝙ nihil uꝫ explicari ſine uolūtate ⁊ ptāte. un̄ ignorata potentia non pōt uoluntas ex toto applicari adptātē ut ī iuribꝰ p̄al. ⁊ hoc tene lꝫ al̓r diſtixerit Io. an.ī regula euꝫ qui certꝰ de re. iur̄. in mercū. ⁊ tene metihāc theoricā q̄ tn̄ aliqͣtenꝰ pt̄ r̄ſtrīgi ꝑ. d. l. ij. de iudi.Clauſula ſi n̄ oēs poteritꝭAdijcimus. uo iporētia īdudit uolūtate quoad purificādā iuriſditōeꝫ ꝯiudicū. pª d̓cidit unūcaſū. 2º aliū ꝯſimilē ibi idē quoqꝫ. ⁊ h̓ dic̄ uſqꝫ ad. §.ſexta. ¶ Nō ꝙ ꝯtēnēs exeqͥ d̓legatōeꝫ a papa ſibi factā ē grauiſſime arguēdꝰ nūqͥd āt poſſit pūiri pēa exteriori dicā. jͣ. cū gl. ¶ Prīo ꝓ declaratōe tex. opp. nānolēs intereſſe cū poſſit nō dr̄ nō poſſe. ut ī. c. ſciſcitatus ī fi. d̓ r̄p. Sꝫ papa d̓dit iuriſditione duobꝰ ſub cōditione .ſ. data īpotētia tertij gͦ ur̄ ꝙ ubi dat̉ ſola uolūtas nō ē adimpleta ꝯditio ⁊ ꝑ ꝯn̄s n̄ ē purificata cōiudicū iuriſditio qꝛ deficiēte ꝯditōe d̓ficit ꝯditional̓ diſpoſitō ut. jͣ. d̓ ꝯdi. ap. c. ꝑ tuas. So. hec fuit rō dubitādi. nā uidebat̉ ꝙ nullo mō poſſēt duo ꝓcede̓ exqᶜtertiꝰ nolebat ītereſſe cū poſſet. Itē faciebat qꝛ papaſolet apponere duas clauſulas ſcꝑatas ī quaꝝ una d̓notat īpotētiā ī alia nolūtatē ut ī. c. ſciſcitatꝰ p̄al. ubidr̄ ꝙ ſi papa ī cōmiſſiōe dixerit ſi ambo neqͥueritꝭ autnolueritꝭ ītereē alius ꝓcedat. tūc .n. purificat̉ ptās cōſocij alio nequeūte aut nolēte ītereē. So. poſſumꝰ dice̓ ꝙ quoad nolūtatē altero nolēte ītereē n̄ ē purificata ꝯditio ⁊ iō ſi n̄ uult cū poſſit ē grauiſſime arguēdꝰut h̓ ſꝫ quoad ꝯſocios ſatꝭ ē purificata ꝯditio qꝛ ſi t̓tiꝰn̄ uult p̄ciſe ītereſſe ueꝝ ē dice̓ ꝙ oēs ſil̓ n̄ poſſint ītereſſe. nā ſi tu n̄ uis mecū īteree ī ſcholis ueꝝ ē dice̓ ꝙego n̄ poſſū tecū ītereē. ⁊ ſic quoad collectōeꝫ oīuꝫ purificat̉ illa cl̓a īpotētie. ⁊ ita ītelligo iſta. cl̓a v̓o denonsnolūtatē ſolet apponi nō quoad purificationē iuriſditōis ꝯiudicū ſꝫ quoad excuſādū iſtū qͥ nō uult ītereē.¶ In gl. ī v̓bo cū poſſit noͣ ex gl. ꝙ nō tenet̉ qͣs exeqͥdelegationē ſibi īiūctā ꝑ papā cū graui dāno reꝝ ſuarū. Et lꝫ h̓ gl. ſimpl̓r dicat abſqꝫ ꝑiculo ītellige d̓ gr̄aui. qꝛ raro ul̓ nūqͣ ꝯtīgit ꝙ ſine aliqͣli dāno reꝝ ſuaꝝqͥs poſſit diſtrahi a negocijs ſuiſ. ad h̓. l. ij. ff. quēad.teſ. aꝑ. Et lꝫ tex. loqͣtur h̓ cū cā fuit ꝯmiſſa ſub cl̓a īpotētie. tn̄ ego idem puto cum cā fuit cōmiſſa ſimpl̓r. qꝛnō ē viſimile ꝙ papa uelit artare delegatū ad exccutionē mādati cū graui ꝑiculo rei familiarꝭ. ar. ī. c. ſuꝑeo. jͣ. e. ⁊ ī. c. apl̓ice d̓ dona. ſꝫ ſi apꝑerꝫ d̓ p̄ciſa ītētōepape tūc parēdū ē ſibi lꝫ mādatū uidcat̉ graue. ar. īc. ī memoria. xix. di. ¶ In gl. ī v̓bo noluerit ī fi. uultgͦ gl. ꝙ ſubintelligat ſub cl̓a nolūtatꝭ cl̓a īpotētie qd̓ ēueꝝ qꝛ iſta ſt̓ diuerſa ut ꝓbat̉ ī. d. c. ſciſcitatus. ſꝫ gl. h̓dixit qꝛ nō uidebat̉ fieri poſſe al̓ ſaluare deciſionē hꝰ§. forte tīore ꝯͣrioꝝ qͣ. sͣ. feci ſꝫ tu dic ut. sͣ. dixi. ¶ Ingl. ī v̓bo arguēdus ibi ſciſcitatus ad v̓te qꝛ ille tex. nōꝓbat ꝙ iſte ſic ē puniēdus ſꝫ ſolū dicit ꝙ iſte nō excuſat̉ ſi pōt ītereſſe ⁊ nō uult. Et forte ob h̓ gl. ī fi. recedit ab iſta opi. ⁊ tꝫ ꝙ ſatꝭ ē eū argui ⁊ rep̄hēdi cū ꝯſocius poſſit ꝓcedē qͣī dicat ꝙ ubi īpediret̉ ex toto ꝓceſſus cauſe iſte q̄ nō uult exeqͥ ē puniēdus. ⁊ h̓ dcm̄ ſatꝭplacet. nā eo caſu qͦ ꝯſocius pōt ꝓcedere nō agit̉ demagno p̄iudicio. h̓ ē p̄ciſa reſiſtētia mādati apl̓ici. ⁊qd̓ h̓ dr̄ ī papa idē dic ī ordīario. nā ordīariꝰ pt̄ ꝯpellere ſubditū ſuū ad acceptādū allegationē ſuā ī. c. paſtoralis. jͣ. de of. or. i. rn̄ſo. ⁊ ī. l. unica. C. qͥ ꝓ ſua iuriſdi. ¶ Ultimo noͣ ⁊ tene mēti qōeꝫ q̄ ſeqͥtur ī gl. nūqͥdnoles exeqͥ mādatū apl̓icū poſſit puniri ul̓ r̄dargui ꝑiudicē ordinariū uel ꝯiudicē. Et ꝯcludit glo. ꝙ a ꝯiudice nō eſt dubium qꝛ par in parē ⁊c̄. ¶ Et nō ꝙ nōpōt qͥs ēt reprehendere ꝯiudicem nec cum punire ſꝫī ordinario loci eſt magis dubium. Io. an. in. c. fi. der̄p. tenuit ꝙ glo. h̓. ſed Hoſti. in ſumma. eo. ti. §. qd̓ſit eius offm̄. v. per queꝫ dicit ꝙ rōne peccati poteritpuniri per ordinarium loquitur tn̄ alternatiue. dicerēſic ꝙ aut queritur nunquid ordinarius poſſit cōpellere delegatum ad exequendum ⁊ dicendum ꝙ nō qꝛnō ſpectat ad eius officium ſed pape. Aut queriturnunquid poſſit eum punire rōne peccati qꝛ contempſit exeqͥ mādatū ſuꝑioris. ⁊ pōt dici ꝙ ſic. qꝛ h̓ cāu n̄