Pulchre aūt ⁊ de illo cōuenit/ qui habens prudentiā-cōmaculat eā vitiorū ſordibus. eo ꝙ aque exituꝫ cōtaminet. Degeneres animos vita arguit. Qūo enimpotes eū iudicare conſilio ſuperiorē/ quem videas inferiorem moribus? Supra me debet eſſe cui me cōmittere paro. An vero eū idoneum putabo/ qui mihi detconſilium/ quod non dat ſibi/ ⁊ mihi eum vacare credam/ qui ſibi nō vacet/ cuius animū voluptates occupent/ libido deuinciat/ auaricia ſubiuget/ cupiditasperturbet/ quāti at metus? Qūo hic cōſilii locus/ vbinullꝰ quieti. Admirandus mihi/ ⁊ ſuſcipiendus cōſiliarius/ quē ꝓpitius dn̄s patribus dedit. offenſusabſtulit. Huius imitator debet eſſe/ qui poteſt cōſiliūdare/ ⁊ alienā a vitiis cuſtodire prudētiā. quia nihilinquinatū in illa̓ incurrit. Quis igit̉ tanqͣꝫ vultū ſpeciē p̄ferat pulchritudīs/ ⁊ beluinis poſterioribꝰ/ ac ferinis vnguibꝰ/ forme ſuperioris dehoneſtet grām/ cūtam admirabilis ⁊ p̄clara forma virtutū ſit/ ⁊ ſpecialiter pulchritudo ſapiētie/ ſicut ſeries ſcripture indicat? Eſt etenī ſpecioſior ſole. ⁊ ſuper omnē ſtellaꝝ diſpoſitionē luci cōparata inuenit̉ prior. Lucē etenimhāc ſuſcipit nox. ſapientiā aūt nō vincit malicia. Diximꝰ de eiꝰ pulchritudīe. ⁊ ſcripture teſtimonio comprobauimꝰ. ſupereſt vt doceamꝰ ſcripture autoritatenullū eiꝰ ꝯtuberniū cū vitiis eſſe. ſꝫ indiuiduā/ cū ceteris virtutibꝰ cōiunctionē. Cuiꝰ ſpūs ē diſertus. ſineinqͥnamēto. certꝰ. ſanctꝰ. amās bonū. acutus. q̄ nihilvetet benefacere. benignꝰ. ſtabilis. certꝰ. ſecurus. oēmhabēs virtutē. ōīa ꝓſpiciēs. Et infra. ſobrietatē docet. iuſtitiā. ⁊ virtutē. Oīa igit̉ operat̉ prudētia. cumōibꝰ bonis habet conſortium. Ham qūo p̄t vtile cōſiliū dare/ niſi habeat iuſtitiam/ vt induat cōſtantiā-

4G6