ſeduxit alios ad peccatum tenet̉ pro poſſe eos poſt-modum ad uiam ueritatis reducere. non minus qͣꝫ dedamno temporali illato. Sic de infamatione ⁊ ſimilibus. Et ad hoc confeſſor debet iudicare confitentemDe qua materia habes in noſtro manuali confeſſorūConfeſſus uolens peccatum ſuum reuelari per cōfeſ-ſorem petat illud extra confeſſionem detegere neqꝫ tamen adhuc eſt tutum confeſſori illud onus aſſumereſi remedium poſſit aliter commodum adhiberi Si cōfeſſor preſumit̉ ueriſimiliter ſollicitare aut ſollicitariad peccata. utputa ad lubricitatem perſona hec debꝫab iſto ſi ſit ſuus curatus petere licentiam alteri confitendi. Qua non obtenta poteſt nihilominus alteri cōfiteri ⁊ abſolui. Peccatori quāuis non ſufficienter penitenti. ut quia propoſitum habet actuale peccandiin futurum. vtile eſt confiteri ⁊ abſtinencias certas re-cipere. Cui tamen confeſſor expreſſe iterum ⁊ iterū ꝓteſtet̉ ꝙ neqꝫ abſoluit̉ neqꝫ poteſt neqꝫ penitentie ta-lis confeſſio eundem liberat quin iterum eadem pec-cata confiteri teneat̉. Tutius eſt cum parua peniten-tia que ſpōte ſuſcipitur ⁊ ueriſimiliter adimplebiturducere confeſſos ad purgatorium qͣꝫ cum magna nōimplenda precipitare in infernum. Hulli inuito iniū-genda eſt penicentia publica pro peccato ſecreto. ſe-cus de publico. Similiter nullus per caſtigationē ſcādaliſandus eſt publice pro pctō occulto. ſecꝰ ꝓ publico ubi ſi ſcādaliſet̉ peccator ſcandalū illud nō īpo-nenti ſed ſibi que meruit imputet̉. Diuiſio confeſſio-nis ſi ob ypocriſim aut p̄ nimio pudore fiat impedit