fit reſpectꝰ ad propriā ſalutē. ſic per hūc habitū nature fit reſpectus ad ea q̄ ſunt proximi. Querit̉ an deoccultis cordis homo alium iudicare poſſit. Reſ. 8olius dei eſt iudicare de occultis cordis iudicio certitudinis. Sed quia Prouer. xxvii. dicit̉. Quō in aquareſplendet uultus ꝓſpiciencis. ſic corda hominū manifeſta ſunt prudentibꝰ. Et Eccle. xix. Ex uiſu cog-noſcit̉ uir ⁊ ab occurſu faciei ſenſatus. Math. quoqꝫvii. A fructibus eorum cognoſcetis eos. Ideo Alexāder ad primā auctoritatē dicit ſic. Illa manifeſtatioqua corda dicunt̉ eē manifeſta prudentibꝰ nō eſt niſi quedam noticia ẜm ꝯiecturā ꝓpter quā nō dꝫ hōꝓcedere ad iudicium bōitaris aut malicie ẜm certitu-dinem. Sed ex hoc pōt oriri quedā p̄ſumptio. Similiter dicit ad ſecundā dicendū eē. qꝛ ꝯiectura cauſat̉ex indicus exterioribꝰ eoꝝ que latēt in corde. Ad terciam uero dicit. ꝙ fructꝰ dicunt̉ illa indicia māifeſtaꝑ que p̄t eē cognitio p̄ſumptiōis nō certitudinis. velſi per fructꝰ intelligunt̉ pctā tūc ſunt ea q̄ ſunt mani-feſta. ut blaſphemia furta ⁊cͣ. ⁊ ꝑ illa iudicare ꝑmittitur. Querit̉ an hō ſeip̄m de occultis cordis iudicarepoſſit iudicio diffinitionis. Reſ. ẜm eundē ꝑ. v. ꝯcluſiones. Prima loquēdo de ꝑſona ⁊ de futuro etiā defrāgilitate ſua aut de percinente ad fragilitateꝫ ſatisde ſe certā ꝗs p̄t ꝓferre ſententiā. De uirtute aūt ſuauix aūt nūqꝫ pōt de ſe ferre ſnīaꝫ uerā. p̄t tn̄ hō ꝗ nōhabet conſcientiam mali hr̄e certitudinē ꝯfidentie d̓futuris. et ſi non certitudinē iudicii. Vnde. i. Iohā. iiiSi cor noſtrū nō rep̄henderit nos fiduciā habemusad deum ꝙ quicquid perierimus accipiemꝰ. Secūda