indulgere tamen uerbum meum aut ſocietatem ſolitāaut alia dilectionis ſigna poſſum interdicere ad mei⁊ ſui cautelam ⁊ non ad rancorem. Quarca inimicumnon paratum corrigi diligo qͣꝫtum ſufficit ad ſaluteꝫſi ei nolo malum damnationis neqꝫ damni tempora-lis per iniuſta media. Quinta īimico meo incorrigibili optare fas habeo ut taliter ſibi ſit in aīa uel in rebꝰqualiter ſufficit ad hoc. ꝙ neqꝫ mihi neqꝫ reipublicealias iniuſte damnum poſſit inferre. Eſt ⁊ inuidia exſuo genere peccacum mortale. quia directe contrariatur bono proximi uel diuino .ſ. caritati que ꝯgaudetueritati. nec emulat̉. Aliquando inuidia nullū eſt peccacum. vicꝫ quādo dolor de alieno bono ē motꝰ primo modo primus ex natura ſue negligentia uoluntatis ueniens. ſicut quidam naturaliter inuidi ſunt. ⁊ il-la nō eſt in poteſtate noſtra. quia ꝓuenit ex maliciaaliquādo complexionis melancolice. Veniale pecca-tum eſt inuidia id eſt triſticia de alieno bono quan-do eſt motus ſecundo modo primus id eſt quandoappetitus ſine completa deliberatione tali paſſiōe afficit̉. Cum autem dicit̉ ꝙ inuidia eſt triſticia de alie-nis bonis. notat ſanctus Thomas ꝙ triſticia poteſtquatuor modis de bonis contingere. Vno mō quando aliquis dolet de bono alicuiꝰ inqͣꝫtum ex eo timetur nocumentum uel ſibiip̄i. uel ēt alijs bonis. Et ta-lis triſticia nō eſt inuidia. ⁊ pōt eē ſine peccato. Aliomō pōt quis triſtari de bono alteriꝰ nō ex eo ꝙ ipſehabꝫ bonū ſed ex eo ꝙ nobis deeſt bonū illud quodhabet ip̄e. ⁊ hoc ꝓprie ē zelꝰ ẜm phūm. Ec ſi iſte zelꝰ