illud faciat pro congruentia hoīm cum quibꝰ uiuit.⁊ pro ꝑſone ſue ⁊ pro ualitudinis ſue neceſſitate. ſꝫ qͣfacultate ⁊ ſerenitate animi hiis ualeat ⁊ cū oꝫ etiamhiis neceſſe eſt carere ut dicere poſſit. Scio abundare⁊ penuriam pati. Querit̉ quid eſt motiuū huius pctī⁊ deceptiuū anime. Reſ idem. Apparens ſufficiētia ci-bi uel potus. In multis tamen hominibus eſt ita. ꝙillud quod primo uidebat̉ eis eſſe ſuperfluum poſtmodum ex praua conſuetudine uix uidet̉ eē ſufficiēsIn multis etiā ipſe appetitus abſorbet iudicium rationis ut ſi primo moueat eos ſufficientia poſtmoduꝫautem ad ingurgitationem inclinat̉ eoꝝ racio. Queritur cum neceſſitas cibi ſumpta non ſit pctm̄. ⁊ voluptas que eſt pctm̄ ſic ſe ẜm Aug. īmiſceant ꝙ neſcit homo aliquando an neceſſitatem querat an uoluptateꝫutrum ignorantia hoc excuſet. Reſ. idem. Concedimꝰꝙ non eſt ſcibile ibi ſemper perceptibiliter quid ſit licitum ⁊ quid ſit illicitum. ſicut nec in alijs peccatis utpatet in ira. Multotiens em̄ homo credit iraſci cōtrauicium ⁊ iraſcitur contra perſonam. nec de facili pōtpercipi. Ignorantia igitur iſta eſt pena peccati origi-nalis. que ignorantia in Adam non fuit. In nobis autem non omnino excuſat peccatum. cum tali peccatoubi ſic eſt licitum non debet̉ niſi pena temporalis vnde ip̄a vnctio frequentius docet ſanctos ut ſciāt diſcernere quid ſit neceſſitas ⁊ quid ſit uoluptas licet nōde ſe ad hec attingāt. Queritur cum in multis approximent neceſſaria ſuperfluis adeo ut non poſſit defacili diſcerni quid neceſſarium ſit ⁊ quid ſuperfluum.Queritur ſi homo qui ignorat quid neceſſarium