duobus ultimis modis niſi quis excideret per eos adilectione dei aut proximi. Dota precerea ꝙ crude-litas ſeu ſeuitia ſpeciale uicium eſt quo quis exceditmenſuram in uindicando. Dicium etiā eſt qn̄ quis nimis remiſſus eſt in puniendo. Dindicatio inſuper eſtuicium quādo quis per penaꝫ. quā infert non intēditemendationem peccantis uel cohibitionē eius. ⁊ quietem aliorum iuſtitieqꝫ conſeruationem. ⁊ dei hono-rem. uide de hoc infra. c. i. ⁊. §. i. ¶ Deuitas uel feritaſeſt uicium quo quis in penis hoīm ꝓpter ſe delectatur etiā ſine cā non reſpiciendo culpam rei. ſed ſolumin hominum delectando cruciatu. ⁊ illud comprehendit̉ ſub beſtialitate ¶ Crudelitas uero ē uicium quoquis cauſam habet puniendi. ſed modum non habet⁊ ſic attendit talis culpaꝫ in eo qui punit̉. ſed modūexcedit. ¶ Remiſſio autem ē uicium quo quis pretermittit ordinem iuſtitie quando aliquis deberet puniri propter culpam. ⁊ dicitur etiam impunio. ¶ Spe-cies tres ſunt ire. Prima fellea ſeu acutorum eorum qnimis cito iraſcunt̉ ex qualibet leui cauſa. Secunda amara ſeu mania eorum in qubus ira diu nimis perſeuerat in quorum ſcilicet memoria nimis diu manet iniuria illata. vnde propter diutinam criſticiam cōcep-tam ſibupſis ſunt graues ⁊ amari. ⁊ tales quia nō ꝓrumpunt in exteriora iracundie ſigna non poſſunt ꝑ.ſuaderi ab alijs. nec ex ſeipſis recedunt ab ira. niſi ꝓut diuturnitate temporis triſtitia aboletur. Et illa ſecunda ſpecies in re eſt odiū ut Alex. di. qꝛ ira creſcit īodiū qd̓ ē ira īueterata. de quo odio habes ſupra. c.