deſpectum ueſtri hoc agā qd̓ inhibetis alias nō acturus. c. ii. vi. vii. Spēs ſuꝑbie ſunt. iiii. ẜm btm̄ Grego.⁊ Bedā. Prima credere ſe hr̄e bonū a ſe .i. ꝙ aliqͥs iordinato appetitu proprie excellētie ita de bonis ſuisgloriet̉ acſi ea a ſe haberet. Hā ſi in vniuerſali ſimpliciter qͥs crederet ꝙ bonū a ſe hēret eēt infidelis ſeu hereticꝰ ⁊ infidelitatis ſpēs. Sub illa ſpecie ſꝫ nō pro-prie nec uelut ſpēs ꝯtinet̉ īgratitudo. qͣ ꝗs ſibi attri-buit quod ab alio hꝫ. Secūda ſpēs ē credere bōa ſibidata ꝓpriis meritis hr̄e .i. ꝙ aliqͥs ex īmoderato appetitu ꝓprie excellētie ita de bōis ſuis glorietur acſiea ꝓpriis meritis hēret. Credere aūt aut ſentire ꝙ exmeritis p̄cadentibꝰ aliqd̓ bonū aut p̄miū ꝯſequat̉ n̄eſt p̄ſumptio uel error ſi ad deum tanqͣꝫ ad originaleprincipiū actu uel habitu ſolū referat̉. Si uero quiscrederet ſimpliciter ⁊ ī vniuerſali ꝙ bōa a ſe hēret ꝓpriis meritꝭ eēt ſpēs īfidielitatis pelagianoꝝ. In iſtāſpēm ſꝫ nō uelut ſpēs etiā reducit̉ īgratitudo qͣ ꝗs ſuis meritis bōa aſſcriberet que meritis hꝫ alienis. imoiſta īgratitudo ē magis effectꝰ prīe uel ſecūde ſpecieiTercia ſpēs ē iactare ſe habere qd̓ qͥs nō hꝫ. vn̄p̄ſumtio de multis mericis ⁊ graciis ſi nō inſunc ut interdūfit in dleuotariis ⁊ eorū reuelatiōibꝰ prophetiis ⁊ huiuſmōi falſa eſt ⁊ cemeraria. uel attribuere ſibi maiusbonū qͣꝫ ꝗs hꝫ ad ideꝫ reducit̉. Differt āt iſta ſpēs aiactātie uicio. quia iactantia ē ſpēs mēdacii quō adexteriorē actum facti ſcꝫ quo quis falſo ſibi attribuit quod non hꝫ. ut habes in. c. ii. ⁊. viii. Sed iſta ſpescōmittit̉ quo ad interiorem cordis arrogantiaꝫ quaſcilicet quis ſe alijs prefert. ¶Excuſatio in peccatis.