Cantica canticorumCap.VIIIſuper
na: exqua dū infirma mēbra in eccleſia nutriūt: quaſi xp̄m lactāt quē in minīs ſuiseſſe pn̄tem cognoſcūt. De qͥbꝰ bn̄ ſubdit̉.Mandragore dederūt odorem in portis noſtris.Quid per mādragoras herbā ſcꝫ medicinalē ⁊ odoriferā: niſi virtꝰ perfectoꝝ intelligit̉: per quā perfecti qͥqꝫ dū imꝑfcōꝝinfirmitatibꝰ medent̉: in fide quā p̄dicantin portis eccl̓e veri medici eſſe cōprobant̉Qui dū exēpla bonoꝝ operū circūquaqꝫper ſanctaꝫ famā tribuūt: quaſi odorē quoegroti ſanent̉ aſpergūt. Sequit̉.aa Omnia poma noua ⁊ vetera dilecti mi ſeruaui tibi.¶ Hic per poma ſenſus ſcripturaꝝ ſcāꝝ intelligūt̉: que dū ex pr̄ibus ſcīs ad nos vſqꝫ perueniūt ⁊ credunt̉: ex arboribꝰ pomaexurgūt: qͥbus aīe delectāt̉. Oīa gͦ pomanoua ⁊ vetera dilcō ſuo ſeruat: qꝛ ſi nouūteſtm̄ eccl̓a catholica recipit: vt vetus nōabijciat: ſic vetus venerat̉: vt nouū ſꝑ inip̄is ſacrificijs carnalibꝰ per ſpm̄ intelligat: in nouo ſcꝫ xp̄m veniſſe ꝯgaudēs: inveteri aūt ſemꝑ ventuꝝ expectās ⁊ dicēs¶ Capitulū VIIIAUis mihi det te fratreꝫmeū ſuggentē vbera matris mee: ⁊ inueniā te foris ⁊ deoſculer: ⁊ iā me nemo deſpiciat. In veteri lege eccl̓a poſita xp̄mexoptabat: ⁊ in ſecreto pr̄is manētē forasvenire: ꝑ carnē ad hūanos oculos nō mediocrit̓ cupiebat. Un̄ ⁊ dauid deſideransdicebat: Exurge ⁊ ne repellas in finē. Etalibi. Inclīa celos tuoſ ⁊ deſcēde. Et eſaias valde cupiēs eū videre dicebat Vtinādiſrūpes celos ⁊ deſcēderes. Uult gͦ ſpōſū foras ſpōſa inuēire ⁊ deoſcl̓ari: qꝛ ꝯcupiſcit ſub lege poſita: vt ꝑ carnē apꝑeat:vt ꝑ amorē ei ẜuiat cui pͥꝰ nō accepta gr̄aplꝰ tīore ꝙͣ amore ẜuiebat. Poſt cꝰ oſculū ⁊ neminē deſpicit̉: qꝛ poſtꝙͣ xp̄s vēit ⁊fidelibꝰ ſuis ſpm̄ libertatꝭ infudit: ab ip̄is
etiā angelis eccl̓a honorat̉. Hinc eſt ꝙ ioſue angelū adorauit: iohāni vero volēti ſeadorare dixit: Uide ne fecerꝭ ꝯſeruꝰ tuusſū: ⁊ vnꝰ fr̄m tuoꝝ hn̄tiū teſtimoniū ieſu.Sed qꝛ venientē eccl̓a ſuſcepit ſynagogareppulit: q̄ iteꝝ eū in fine mūdi ſuſcipiet ⁊amabit. Io ſubſequit̉ eccleſia ⁊ dicit:B ¶ App̄hendā te ⁊ ducā in domū mr̄is mee: ⁊ ibi me docebis⁊ dabo tibi poculū ex vino ꝯditū ⁊ muſtū maloꝝ gͣnatoꝝ meoꝝApp̄henſū in domū mr̄is ſue ducit: qꝛ ſinagoge in fine mūdi xp̄m in quē credit p̄dicabit Hn̄qꝫ ꝑ p̄dicationē eccl̓e ſuſceptꝰfuerit ibi eccl̓aꝫ docebat: qꝛ ſe doceri gaudebit: qn̄ ſynagogā iā idē corpꝰ factā erudiri ſecū videbit poculū ex vino ꝯditū eccleſia dabit: qꝛ ipſi ſynagoge nouū teſtm̄cū veteri p̄dicabit: ⁊ qͣi vino poculū ꝯdiētqꝛ dulcedinē euāgelij teſtīonijs legꝭ queaſꝑſa eſt vt robuſtius teneat̉ tinget. Muſtū vero maloꝝ granatoꝝ ſuoꝝ tribuet: qꝛfortiū viroꝝ qͥ vnitatē eccl̓ie etiā in martyrio tenuerūt: exēpla appōet: vt ad eoꝝ ſil̓itudinē ſinagoga īardeſcat: ⁊ an̄ xp̄i ꝑſecutiōibꝰ mr̄io ꝑductā roborata nō ſuccūbatCū em̄ fortiū pugnatoꝝ victorias audierit: ad eoꝝ mutatōeꝫ pugnā ſubire nō dubitabit. Qd̓ aꝑte manifeſtat cū ſublūgit:¶ ¶ Leua eius ſub capite meo: ⁊dextera illius amplexabit̉ me.Leua xp̄i vita pn̄s: dextera ꝟo vita btāhēt̉. Caput aūt nr̄m ſpūal̓r mens eſſe ꝑhibet̉. Dicit gͦ ſynagoga p̄dicatiōibꝰ eccl̓ieiaꝫ ꝯuerſa: exēplis iā roborata: imitatiōeſubleuata: leua eiꝰ ſub capite meo: ⁊ dextera illiꝰ āplexabit̉ me. ac ſi diceret. Qm̄nūc tand̓ xp̄i fidē teneo: eiꝰ īeffabilē gr̄aꝫexperior ꝯcupiſcibilē: ⁊ quā deſiderare neſciebā dulcedinē ſentio: iā t̓rena oīa poſtpono: etiā ip̄aꝫ vitā carnis ꝓ eiꝰ amore cōtēpno: ⁊ ad eiꝰ btītudinē videndā: totꝭ deſiderijs āhelo. Hoc qͥppe qd̓ rē aliꝙͣ āplectit̉: ip̄aꝫ quā āplectit̉ rē ex or̄ ꝑte intra ſehr̄e nō igͦrat̉. Leua gͦ ſub capite eſt: ⁊ dex