Cap.canticorumVIſuper Cantica
a i ¶ er guitt q̄ppe voces trōſieriit̉ſapores in ventrē hauriūt̉: qͥd em̄ ꝑ guttur ſpōſi: niſi teſtm̄ xp̄i ītelligit̉: ꝑ qd̓ xp̄snobiſloqͥt̉: ⁊ in qͦ ꝙͣ ſuauis ſit dn̄s: a fidelipꝰ guſtat̉. Totus gͦ deſiderabil̓ exiſtit: qꝛn hoc ꝙ de deo bona oīa aīa ſcā audit: magis ac magis ſꝑ eū videre ꝯcupiſcit. Cuiꝰtot hōis enarratꝭ ꝯſequēter ꝯcludit dicēsTalis eſt dilectꝰ meus: ⁊ ip̄eeſt amicus meus filie hieruſalē.Sed enumeratis tot laudibꝰ oſtēſis: totmuneribus qͥs audiens non ꝯcupiſcit: qͥsintendēs non inardeſcit. Fidelis quippeaīa queqꝫ: qͦ dulciora ⁊ ampliora de redētore ſuo audit: eo ardētius inhiat: ⁊ manifeſtiora de eo cognoſcere appetit dicēs:min ¶ Quo abijt dilectus tuꝰ opulcherrima mulieꝝ? Quo abijt dilectꝰtuus: ⁊ queremus eum tecū. Cum em̄ꝓximꝰ ꝓximo de xp̄o loquit̉: cū alter abaltero qualiter īueniat̉ ſciſcitat̉: qͥd aliudꝙͣ quō q̄ri debeat ꝑſcrutat̉? Quāuis hocd̓ ſynagoga ītelligi valeat: vt aliqn̄ ꝯuerſa eccl̓aꝫ int̓roget: cui ꝓtinꝰ eccl̓ia rn̄dit:Ilectus meus deſcēditin ortū ſuū ad areolā aromatū:vt paſcat̉ in ortis: ⁊ lilia colligat. ¶ Dilectꝰ in ortū ſuū ad areolā arōatū daſcēdit: qꝛ eccl̓aꝫ viſitās ad eos maiori gr̄a vēit: qͦs ſcīs oꝑibꝰ ⁊ ꝟtutū exēplisbone fame odorē ex ſe ꝓxīs emittere cogͦſcit. In ortꝭ paſcit̉ cū multaꝝ aīaꝝ virtutibꝰ delcāt̉. Lilia colligit qn̄ ꝑfcōs qͦſqꝫ abhac vita ſuccidit. Sꝫ qꝛ ſcā eccl̓a in filijsſuis fide xp̄o ꝯiūgit̉: ſpe ſuſpēdit̉: caritatecōglutinat̉: vt nihil extra xp̄m diligat: ⁊eū ſibi familiariter fide ⁊ amore inſeꝑabilem teneat: ideo ſub iungit:B ¶ Ego dilecto meo ⁊ dilectusmeus mihi: qui paſcit̉ in lilijs. I Notandū qͥppe ꝙ ſynagoga ꝑ p̄dicationē eccleſie: ad fidē qn̄qꝫ ꝯuertat̉: ita vt ſe abnegās: xp̄m ſolū ſequat̉: ⁊ eodē deſiderio diligat xp̄m: qͦ eum eccleſia diligit: quē ceteris poſtpoſitis ſolū amat̉. Quā iaꝫ amicāfactā: iam ſponſā ſibi ꝯiunctā ſponſus al-
loquit̉: congratulās ⁊ dicens:¶ ¶ Pulchra es amica mea: ſuauis ⁊ decora: ſicut hierl̓m terribilis: vt caſtroꝝ acies ordinata. Pulchra ⁊ amicaſuauis ⁊ decora: ſicut hierl̓m ſynagoga eſſe ꝓhibet̉: qꝛ ad ſctā. .iiij. euangelia aliqn̄ꝯuerſa ſicut eccl̓ia ſectabit̉. Hierl̓m qͥppeviſio pacis interpretat̉: ꝑ ꝙͣ bn̄ ſcā eccl̓a figurat̉: qꝛ dū in mūdo ſemꝑ preſſurā patit̉viā faſtidiēs: que ſit pax pr̄ie celeſtis currēdo ꝯtēplat̉: ꝯfidēs in eo qͥ diſcipul̓ ſuisdicebat: In mūdo qͥppe p̄ſſurā hebitis: ſꝫꝯfidite ego vici mundū. Digna aūt ſynagoga ꝯuerſa ſicut hierl̓m pulchra: ⁊ amica ſuauis ⁊ decora dr̄: a qͥbus pulchrytudinē moꝝ accepit vt placeat: exercitū ſctēoperatiōis colligit: vt in amicitia hereat:ſuauitatē manſuetudīs diſcit: vt permaneat: decorē cōuerſatiōis oſtendit: vt perexemplū trahat. De qua ꝯſequēter dicit̉:D ¶ Terribilis vt caſtroꝝ aciesordinata. Notū exꝑtis eſt cū in ꝓcinctuꝯtra hoſtes vadūt: ſi ſtrictī ⁊ ꝯcordit̓ gradiūt̉: ab hoſtibꝰ ꝯtra veniētibꝰ timent̉: qꝛdū ī eis aditū ꝑ ſciſſurā nō aſpiciūt: qual̓reos penetrēt: heſitātes nō inueniūt. Illiſqꝫ hoc īpenetrabile munimē efficit̉: qd̓ cōcorditer ordinati ſeip̄is ſemetip̄os tuent̉.dū em̄ de ſeip̄is ſibi vallū efficiūt: intrādiaditū hoſtibꝰ nō derelīquūt: ⁊ ne occidāt̉appetiti ip̄i faciliꝰ occidūt. Sic in multitudīe fideliū ꝯtīgit q̄ dū ꝯͣ malignos ſpūspugnar̄ nō deſinit: ncc̄e eſt vt pace caritatis ꝯſtrīgāt̉: qͦ ſalua ſit. Si em̄ pacē tenett̓ribilis hoſtibꝰ aꝑꝑet. Si ꝑ diſcordiā ſcindit̉ vndiqꝫ ab hoſtibꝰ leuit̓ penetrat̉. Pace ſe itaqꝫ mūiat: vnitate ſe vīciat: caritateſe vniat: vt dū in ſeip̄a ꝑ ſciſſurā dānū nōpatit̉: ducē ſuū ſꝑ exultās: ſine ꝯfuſiōe ſeqͣt̉. In pace qͥppe oculꝰ mētꝭ md̓at̉: vt inip̄aꝫ btītudīs viſionē ītendat̉ quā nēo ſic̄eſt in hac vitā ꝯſpicit: qꝛ īpoſſibile eſt patriā tenere: dū in exilio vnuſqͥſqꝫ nr̄m gemit. Ideo ſcē aīe inardeſcēti inhiāti ꝓpi̓quāti ſponſus reſpondet dicēs:E ¶ Auerte oculos tuos a me: qꝛipſi me auolare fecerūt. I