Canticaᵐ canticorumſuperPrefatio

¶ Prefatio beati Gregorij pape ſuper Cantica canticoꝝ feli¶ Prologus.cer incipit.Uia ſi ceco ſi longe a deopoſito cordi ſermo diuinꝰvoce ꝓpria: ac voce diuina loqueret̉: nō caperet.er quedā enigmata miſericorditer monet ⁊ reuoAAcat: ⁊ per res notas latenter ei amorē reꝝnon notarū vel ſic inſinuat. Per hoc em̄ꝙ non horret cognitū: intelligit quoddāincognitū. Rebus notis allegorie cōficiunt̉: et in ſententias diuinas vertunt̉: vtdū recognoſcimus ſenſu exteriora: intellectu perueniamꝰ ad interiora. Hinc eſt ꝙin libro hoc qui canticū canticoꝝ inſcribitur: amoris quaſi corporei verba ponunt̉:vt a torpore ſuo anima: per ſermones cōſuetos diſcuſſa recaleſcat: ⁊ per ꝟba amoris qui infra eſt: excitet̉ ad amorē qui ſupra eſt. Nominant̉ em̄ hic oſcula: vbera:gene: femora. Ubi nō irridenda eſt ſacradeſcriptio: ſed cōſideranda miſericordiadei. In hoc etiā amplior: quia dū mēbracorporis nomīat: ſic ad amorē nos vocat.BNotemus quidē ꝙͣ mirabiliter: ꝙͣ miſericorditer nobiſcū operat̉: qui vt nos adamplexus ſacri amoris accendat: vſqꝫ adturpis amoris nr̄i vbera ſe inclinat. Sedvnde ſe loquēdo humiliat: inde nos intellectu exaltat: qꝛ ex ſermonibꝰ huius amoris diſcimus: qua virtute in diuinitatisamore ferueamus. Hic etiā ſolerter intuēdū eſt: ne cū exteriora audimꝰ: ad exteriora ſentienda remaneamꝰ: ⁊ machina queponit̉ vt leuet: ip̄a magis opprimat: ⁊ aggrauet. Debemus in verbis exterioribuscorporeis quicꝙͣ interius eſt querere: etloquētes de his extra corpus fieri debemus: ad nuptias ſponſi ⁊ ſponſe cū intellectu charitatiſ: id eſt cū veſte nuptiali venire: ne ſi iſta careamus: ab hoc cōuiuion exteriores tenebras .i. in cecitate ignoantie repellamur. Debemus per verba

paſſiōis tranſire ad virtutē impaſſibilitatis. Littera em̄ occidit: ſpiritus viuificat.Sicut em̄ palea frumentū: ſic ⁊ littera tegit ſpiritū. Sed quia iumentoꝝ eſt paleis: hominū frumientis veſci: qui humanaratiōe vtit̉ paleas obijciat: frumēta ſpiritus edere diſponat. Humane cōuerſationis verba audiētes: quaſi extra humanitatē eſſe debemꝰ: ne ſi humaniter que dū audiuimꝰ capiamꝰ: nihil diuinit̉ de his ſentire poſſumꝰ. Qui em̄ deum ſequit̉ imitari debet quottidie reſurrectionē ſuā: vt ſicut tūc nihil paſſibile habuit in corde: vtſcd̓m interiorē hominē iam noua creatura ſit: ſic iaꝫ quicquid vetuſtū ſonuerit calcet: ⁊ in verbis veteribus ſolā vini nouitatis inqͥrat. ¶ ¶ Attēdēdū eſt: ꝙ liber hicnon Canticū: ſed canticorū canticū dicit̉:Tanto eſt em̄ oībus canticis ſublimius:quāto in nuptijs ſublimioris feſtiuitatisoffert̉. Hic notandū eſt: quia quādo vulttimeri dominū: quādo vult honorari patrē: quādo amari: ſponſum ſe noīat dn̄s.Attende ordinē. Ex timore em̄ honor: exhonore ſolet ꝓcedere amor. Nec vacat amyſterio: ꝙ liber hic ternus ponit̉ in operibus ſalomonis. Poſt ꝓuerbia em̄ eccleſiaſtes: poſt eccleſiaſtes canticū canticoꝝ:nō caſu: ſed plena ratiōe poſuit. In ꝓuerbijs moralis vita exprimit̉: cū dicit̉: Audi fili mi ſapientiā. In eccleſiaſte naturalis: vbi finis oīm ꝯſiderat̉: cum dicit̉: Uanitas vanitatū ⁊ om̄ia vanitas. In cantico vero canticoꝝ contēplatiua vita exprimit̉: dum in eo ip̄ius domini aduentus ⁊aſpectus deſiderat̉ cum ſponſe voce dicitur: Oſculet̉ me oſculo oris ſui. Quia ergo naturalis ad conſiderationē nō perducit̉: niſi prius moralitas teneat̉: recte poſtprouerbia eccleſiaſtes ponit̉. Et quia ſuperna cōtemplatio nō conſpicit̉: niſi plus.hec infra labentia deſpiciātur: recte poſteccleſiaſtes canticū canticoꝝ ponit̉. Prius quippe eſt mores cōponere: poſtmodūomnia que ſunt tanꝙͣ non ſint cōſiderare.Poſtea mūda acie ſuperna: ⁊ interna cōſpicere. Hos ergo libroꝝ gradus ꝙͣ quanb ij