ſuper Cantica canticorumCap.II
Quid per lectulū ſponſe: niſi ocij quietēintelligimus? Mens em̄ que ſponſum ſuum ſingulariter amat xp̄m: inquantū poteſt ab om̄ibus ſollicitudinibus mūdi vacat: virtutes quibus ſponſo ſuo placeat:intus accumulat. Que dum om̄ia que tēporalia ſunt cōtempnit. Lectū ſibi cū ſpōſo in pace victorie facit: vbi quo quietiuspauſat: eo amplius flores inuenit: quibꝰſe decorā ſponſo oſtendat. Sequit̉:bb ¶ Tigna domoꝝ noſtrarū cedrina: laquearia cypreſſina.¶ Per domos plures eccleſias intelligimus: per tigna cedrina predicatores deſignamꝰ: per laquearia cypreſſina ip̄os populos figuramus. Tigna em̄ tectū ſuſtentant: laquearia vero domū implent ⁊ ornant. Sic in ſancta eccleſia predicatoresboni ſcripturā diuinā in corde ⁊ ore portant: quā fidelibus exꝑandentes predicāte: vt dum eccleſia predicatione celeſti inſtruit̉ munimen accipiat: quo ab ymbribus temptationū protegat̉. Cędrus autē⁊ cypreſſus imputribilia ligna eſſe perhibent. Quibus bene om̄es electi figurantur: quia dū temporalia nullo deſiderio ſegunt̉. Reſpondet ſponſus ⁊ dicit:¶ Capitulū IIAGo flos campi: ⁊ liliumconuallium.Bene florē xp̄us ſe nominat:qui dum ſpinas peccatoꝝ exterminat: mētem ſponſi ⁊ pulchritudine ſue iuſticie exornat: ⁊ naribus cordis dū celeſte deſideriū applicat: interiora anīe quaſi odore refocillat. Quia ſequit̉ adhuc ⁊ dicit:b ¶ Sicut liliū inter ſpinas: ſicamica mea inter filias.¶ Bene ſicut liliū inter ſpinas: ſponſa inter filias eſſe perhibet̉: quia cū multi ſintin eccleſia: qui ſolis verbis xp̄m cōfitent̉:operibus vero nihil: niſi humanas ſollicitudines ſectant̉: ſola illa anima in lilij dignitatē computat̉: que dū a mortalitatis
radice ad celeſtē pulchritudinē aſſurgit:⁊ mūdicie candorē corde ⁊ corpore ſibijp̄icuſtodit: ⁊ proximos quoſqꝫ bone opinionis odore reficit. Sed quia ſponſus ſponſam ſuā laude dignā habuit: ip̄a iaꝫ ex debito laudat a qͦ ſe laudari perſpicit ⁊ dicit¶ Sicut malū inter ligna ſiluarū: ⁊ dilectus meus inter filios.Ligna ſilueſtria eſui hominū abiles fructus non gignūt. Malus vero quod gignit cōgrue et ſalubriter homines edūt.Merito ergo per malū xp̄s: per ſilueſtriavero ligna ceteri homines figurant̉: quiain ſolo xp̄o cibum ſalutis quotiēs querimus inuenimus: ⁊ in eius verbis ⁊ exemplis anīas noſtras fructu ſuaui et ſalubrireficimus. Ipſe eſt quippe lignū vite quānobis tribuit: ip̄e eſt qui duꝫ nobis ſemetip̄m inſpirat: animā paſcit. In ceteris vero ſi quid refocillatiōis inueniamus: nonqd̓ illoꝝ: ſed quod xp̄i eſt ab illis ſumimꝰquia quicquid in eis preter deū eſt mortiferū nobis proculdubio inuenimus.¶ ¶ Sub vmbra illius quem deſiderabam ſedi.ctant̉: eterni fiunt eo ꝙ mente in eterna fi ¶ Umbra chriſti protectio ſpirituſſancti.Spiritus quippe ſanctus mentem quaꝫreplet obumbrat: quia omnem temptationū feruorē temperat: ⁊ dum aura ſueinſpiratiōis ſuauiter mentē tangit: quicquid noxij coloriſ feruebat expellit: ⁊ quāiam forſitan nimius vicioꝝ eſtus marcidam fecerat: vmbra ſanctiſpiritus protegens recreat: vt dum in eius inſpiratiōeſedens pauſat: vires colligat: quibus adeternā vitam robuſtius currat. Sequit̉.D ¶ Et fructus eius dulcis gutturi meo.¶ Arbor quippe fructifera ip̄e xp̄us in corde noſtro plantatus per fidē exiſtit. Quāſi mens digne ⁊ inſtanter excolit: fructusnimirū interius pulchros ⁊ vtiles gignitQuos dum mens. capiens: auide comedit: omnes mūdi voluptates pre eius dulcedine poſtponit. Dulce enim eſt valde