¶ Capitulū xxiij.Increpat hieruſalē
care ſꝫ māifeſtat ꝑtinaciā cordis eorūUt veniat ſuper vos oīsſanguis iuſtus qͥ effuſus eſt ſuꝑ terrāa ſanguīe abel iuſti vſqꝫ ad ſanguinēzacharie filij barachie quē occidiſtisinter tēplū ⁊ altare. ¶ Id eſt nō tātūſuꝑ iudeos qͥ iā nō ſūt: ſꝫ ſuꝑ vos malos homicidas Nā ī tꝑe abel iudei qͥdē nō fuerūt. mali aut fuerūt Nā qͣntū ad hoīes ml̓te ſūt generatiōes ẜmdiuerſitates terrarū: ſꝫ quātū ad deuꝫdue generatiōes ſūt. Utputa ꝑ ſingulas generatiōes ſcīs ſuis bonaᵉ ꝓmittēs deus. ꝑ ꝓph̓as ad ꝯſolationē ip̄orū chr̄m eis ꝓphetauit vēturū: vtputa ⁊ ꝯſtituā iudices tuos ſic̄ pͥus tūcvocaberis ciuitas iuſticie Ergo ꝓmiſit quidē nō at ⁊ p̄ſtitit Preſtitit aūtnouiſſimis ſcis Sic ꝑ ſingulas generatiōes peccātibus mala ꝓmittes deus ad t̓ror ē eorū. hūc eis ꝓphetice minabat̉ interitū: quē iudei ſūt paſſi: vtputa terra vr̄a deſerta ⁊cͣ. Ergo minatus eſt oībus: nō āt ⁊ reddidit ſꝫ redididit generatiōi nouiſſime Sicut gͦoīa bona q̄ in ſingulis generatiōibꝰ aꝯſtitutiōe mūdi oēs ſcī merebant̉: ill̓nouiſſimis ſūt donata qͥ receper̄t chriſtū Sic oīa mala q̄ in ſingulis generatiōibus a ꝯſtitutiōe mūdi pati meruerūt: oēs iniqͥ ⁊ ſcōrū interfectores: ſuꝑ nouiſſimos iudeos venerūt qͥ chrꝫreppulerūt ¶ Aut ita Nūqꝫ ab initiomūdi aut talis gr̄a dei donata eſt hoībus qͣlis in chro: aut talis interitꝰ venit ſuꝑ impios qͣlis venit ſuꝑ iudeoschro repulſo Exēpla corꝑalia dico q̄paſſi ſūt a romanis Haud qͥd peius ꝯtinge̓ pōt qͣꝫ dn̄ꝫ cū tāta mīa ⁊ hūilitate veniēte ad ſe nō ſuſciꝑe. ſꝫ adhuc īterficere ⁊ tali mō īterfice̓? Pone gͦdicere deū ad alios qͥ receperūt chr̄mEcce ego mitto ad vos filiuꝫ meū incorꝑe velatū: ⁊ diſcipulos eiꝰ ī noīeip̄ius ⁊ recipietis eos ⁊ credetis ī eū:
vt veniat ſuꝑ vos oīs iuſticia q̄ factaeſt ab abel vſqꝫ ad zachariā Nōne verū dicit? Uere enī qͣꝫtū ad magnitudinē gr̄e q̄ data eſt hoībus in chriſto. n̄dicā oēm iuſticiā p̄cedentiū ſcōꝝ q̄ abinitio venit ſuꝑ illos: ſꝫ puto oīm ſcōrū iuſticie tātū mereri nō potueruntqͣntū illis eo donatū eſt Sic ⁊ ſuꝑ iudeos qͥ crucifixerūt chriſtū ⁊ ꝑſecuti ſt̓diſcipulos eius veniētes ad ſe: qͣntuad magnitudinē ire q̄ effuſa eſt ſupereos. Nō dicā ꝙꝛ oīm impiorū p̄cedentiū pcc̄a vener̄t ſuꝑ eos: ſꝫ magis oīꝫpcc̄a impiorū tātū mali nō meruerūtqͣntū venit ſuꝑ illos vt corꝑalit̓ paterent̉: qͣlia paſſi ſūt a romanis: ⁊ ſic pꝰmodū oēs generatiōes eoꝝ vſqꝫ ī finē ſeculi ꝓijcerētur a deo: ⁊ ludibriūfierēt gētibus vniuerſis ſic̄ ⁊ ſūt.Uel ita Oīs gēs vel ciuitas. nō cuꝫpeccauerit ſtatī punit eā deus: ſꝫ expectat ꝑ multas generatiōes: ⁊ mō mandat mō minat̉. interdū ex ꝑte caſtigatvt qͣnto magis ⁊ diutius eā expectauerit. tāto amplius ⁊ dei iudiciū iuſtius ſit ⁊ illorū pena dignior Qn̄ āt placuerit deo ꝑdere ciuitatē illā aut gentēͣ: videt̉ oīm p̄cedētiū generationumpcc̄a reddere illis Qm̄ q̄ ille generatiōes merebāt̉: hec ſola ē paſſa Quidgͦ. Iniuſtus eſt deus: qͥ alioꝝ pcc̄a vīdicat in iſtis. Abſit Sed qm̄ q̄ illi merebātur iſti ſūt paſſi: ⁊ ſoli paſſi ſūt talia: cū nō ſoli peccaſſent: ꝓpterea q̄ illorū erāt dicūtur iſti ꝑpeſſi Res ei iſtamoralis eſt ⁊ ſic oēs hoīes qͦtidie facimus Ecce eī cū ſerui tui peccāt: expolias vnū ⁊ iterū ꝑcis ei dicēs: niſi obſeruaueris hoc paſſurus es. ſimilit̓ facis ⁊ alteri nō meliorāti Si īcurrēitvnus caſtigat̉ ẜᵐ pcc̄m ſuū ⁊ videt̉ qͥdē ꝙ ꝓ oībus ſolꝰ ille caſtigat̉ qꝛ qd̓alijs eſt ꝓmiſſuꝫ illi eſt redditū Reuera āt nō ꝓ alijs caſtigatus eſt ſꝫ ꝓſe. qꝛ ẜᵐ meritū culpe ſue caſtigatus ēille enī ꝓ alijs dicit̉ caſtigatus: qͥ alijs