¶ Increpat hieruſalē de occiſione.Cxviij.
te ꝯſcīa eoꝝ: ⁊ cogitatiōibus inuiceꝫſe accuſantibus ⁊ etiā defendētibusſe: in die cū iudicabit deus occulta hominū Uolūtas eſt enī q̄ aut remūeratur ꝓ bono: aut ꝯdēnat̉ ꝓ malo Oꝑaaūt teſtimonia ſūt volūtatis Ut qͥdergo expectat oꝑa qͥ ꝯſciētias nouit?Nūquid ⁊ tu in aliqͦ negotio teſtimonia q̄ris: cū tibi res ip̄a fuerit manifeſta? Sed dicis ſi ẜm volūtatē iudicat:⁊ opera nō expectat nō miſiſſet ad illos ꝓph̓as ⁊ ſapiētes Iō expectat vt⁊ iudei ẜm ꝯſcīas ſuas ſolas ꝯdē narētur: ⁊ iuſti hoīes occiderent̉ Et quisſcit qꝛ malus iuſte eſt ꝯdēnatus ꝓptermaliciā ſuā: niſi demr̄aretur in opere?Quale eſt enī illud iudiciū iuſtū: cuiꝰiuſticiā nemo cognoſcit? Nō ergo deus q̄rit oꝑa ꝓpter ſe. vt ſciat quō iudicet. ſꝫ propt̓ alios vt oēs intelligātqꝛ iuſtus eſt deꝰ; Nā deus quidē oīmcorda cognoſcit: ⁊ hoīm ⁊ angeloꝝ ⁊ſpirituū ceteroꝝ Cor āt dei nemo cognoſcit: neqꝫ hoīes neqꝫ angeli Ideoergo ⁊ malis dat occaſionē ꝑ quā inoꝑibus on̄dant ꝓpoſitū volūtatis ſueſicut dedit ſcribis ⁊ phariſeis mittēsad eos ꝓph̓as ⁊ ſapiētes ⁊ ſcribas Etbonis p̄buit occaſionē ꝑ quā oſtēdātvolūtatis ſue ꝓpoſitū ſicut ꝓph̓is etſapiētibus ⁊ ſcribis p̄buit. excitās ſuꝑ eos ꝑſecutionē ſcribarū ⁊ pharizeorū: vt nō ſine cā qͣntū ad hoīes coronarent̉ Ecce ſi eſt hō hn̄s bn̄faciendiꝓpoſitū. certe iuſtū eſt vt deus ꝓuideat occaſiōes ꝑ qͣs faciat bona Ut qͥdpinguis terra iaceat ſine fructu. Siciuſtū ē vt hoī malā volūtatē hn̄ti ꝓuideat cās ꝑ qͣs faciat mala dicēte ſalomone Ad pͣuos pͣuas vias emittit dominꝰ Un̄ dauid rogat dicēs Uiā iniqͥtatis amoue a me ⁊ legē tuā ⁊cͣ. Nā⁊ d̓ beniuolis alibi ꝓph̓ia ſic dic̄ Quianō dimittit virgā pcc̄oꝝ ſuꝑ ſortē iuſtoꝝ. vt nō extēdant iuſti ad iniqͥtatē
manus ſuas .i. nō dat ptātem demonibus ſuꝑ iuſtos: neqn̄ ꝯtra volūtatemſuā malū facere ꝯpellant̉ ab illis Demalis aūt ſic dicit ſtatiꝫ declinātes. ātad ſuffocationē adducet dn̄s cū oꝑantibus iniqͥtatē .i. qͥ declīatus eſt ad malefaciendū: ſociat illū cū oꝑantibꝰ mala. Utputa volēti tibi elemoſynas facere: occurrit an̄ faciē tuā captiuꝰ. autdeſolata vidua aut miſerabil̓ orphanꝰNō tātū te miſit ad vtilitatē illiꝰ qͣntu illū trāſmiſit ad vtilitatē tuā .i. n̄ tātū p̄ſtitit illi ꝑ te: qͣntū tibi p̄ſtitit ꝑ illū Nā qd̓ ꝑ te illi p̄ſtitit tꝑale ē ⁊ terrenū: qd̓ aūt tibi p̄ſtitit ꝑ illū ꝑpetuuꝫeſt ⁊ celeſte Nec putes qꝛ propt̓ vtilitatē paupeꝝ deus diuite̓ fecit: qͦs ⁊ſine diuitibus poterat ſuſtētare ſꝫ propt̓ vtilitatē diuitū pauꝑes fecit: qͥ infructuoſi ⁊ ſtc̄iles erāt futuri: niſi pauperes facti fuiſſent Si ergō bn̄facerevolētibus qn̄ ꝓuidet ⁊ cās bn̄faciendi. iuſtus eſt deus ſine dubio ⁊ qn̄ malefacere paratis malefaciendi ꝓuidetcās: nō eſt iniuſtus Sic enī bonꝰ rogat ne in occaſionē currat peccādi dicēs Uiā iniqͥtatis amoue a me Sic ⁊malus optat vt inueniat occaſionemnocēdi Iō dic̄ dn̄s ¶Ecce mitto advos ꝓphetas ⁊ ſapientes ⁊ ſcribas⁊ ex ip̄is occidetis ⁊ flagellabitis vtveniat ſuꝑ vos oīs ſanguis iuſtꝰ qͥ eſfuſus eſt ⁊cͣ. ¶ Ergo deus occaſionemꝓuidet peccādi: etiā. ſꝫ ū vt peccae̓ faciat ſꝫ vt pcc̄orē on̄dat Ecce enī ſi tuvitioſuꝫ ſeruū compares ⁊ voluerismores ſuos ſcire: none ponis an̄ illūſacculū cū ſolidis aut aliquē ꝯcupiſcibilē cibū: vt ſi quidē ſeruus ille īcōtinēs fuerit ⁊ ſine timore porrigat manū ſuā ⁊ accipiat inde. Nūqͥd tu malefeciſti. aut nūqͣꝫ tu coegiſti illū vt facēt male. ſꝫ ꝓpalaſti maliciā eius Sic⁊ deus dās hoībus occaſionē peccādi. ſi peccare voluerīt. n̄ facit eos pec