¶ Capitulū xxij

peſcuit eos vel ꝯſideratio libertatis.Sed quid? Abierūt et conſiliuꝫ acceperūt vt eū caperent in ſermōe Quēadmodū ſi aliquis claudere volueritaque currentis meatum. ſi hic ꝯcluſafuerit aliqua violentia: aliūde ſibi ſemitā rumpit Sic et eoꝝ malignitasex vna ꝑte confuſa. aliū ſibi aditū adinuenit Sicut eī nō pōt fieri vt lignamittēdo extinguas incendiū: ſic etiaꝫnō poteſt fieri vt rationē dicēdo places hoīem malū. Sicut eī ignis quāto amplius ligna ſuſceperit in maiorē flāmam erigit̉: ſic anīa mala quanto magis veritate audierit eo ampliꝰin maliciā excitat̉ Abierūt ergo et cōſiliū acceperūt Quo abierunt; Ad herodianos Nā ex eo ꝙ nō dr̄ conſiliati ſunt: ſꝫ conſiliū acceperūt. et ex quopariter cū herodianis vener̄t apparetqꝛ cū illis huiuſmōi circūuētionis cōſiliū tractauerūt. Hoīs colonus cuiꝰterrā poſſidet illius auxilij opꝰ habetQui iuſticiā tenet nulliꝰ patrocinio īdiget: niſi deuQui in diaboli iniquitatibus ambulat diaboli adiutoriuꝫ neceſſariū hꝫ Colonus eī dei diaboli auxiliū nō querit Aolonꝰ aūt diaboli auxiliū dei: et ſi querit non inuenit Uidiſti aliquādo eutē ad furtū deū adorare vt ꝓſperet̉ in furto; Aut qui vadit ad fornicationē nūquid ſignū crucis ſibi ponit in fronte vt nō ꝯp̄hēdatur in crimine? Quod ſi fecerit nō ſolū nō adiuuat̉ ſꝫ adhuc ampliꝰ tradit̉qꝛ neſcit iuſticia dei patrociniuꝫ darecriminibus Sic et iſti chr̄m expugnare cupiētes cōuenient̉: nō ad ſeruosdei viros religioſos: ſꝫ ad gentiles herodianos ſe contulerūt Quale ē cōſilium tales et conſiliatores Quis aūtpoterat dare conſiliū ꝯͣ chr̄m. niſi diabolus qͥ erat aduerſarius chr̄i? Cogitabāt eī apud ſe ſacerdotes Si nos ſoli euntes interrogauerimꝰ chr̄m. quā-

uis dixerit qꝛ nō lꝫ dari ceſari tributū tn̄ nemo nobis credit dicētibus.eū Iā eī oēs ſciūt q umici ſumus eiꝰInimicoꝝ āt teſtimoniū ī iudicio ⁊ ſiveꝝ ſit quaſi ſuſpectū reprobatur Sꝫnec ꝑ ſeip̄os chr̄m interrogare volebant qꝛ in magna ſuſpitiōe inimiciciefuerāt apud chr̄m: ne forte qͣi ſuſpecticircūuenie n̄ poſſint Nā inimicꝰ manifeſtꝰ melior ē qͣꝫ amicꝰ fictꝰ Ille dū tietur facile euitat̉: iſte dū n̄ ꝯgͦſcit̉ p̄ualꝫ¶ Miſerunt ergo diſcipūlos ſuos Iqͣi adhuc minꝰ cognitos etminus ſuſpectos: vt aut abſcōdite facile deciperēt eū: aut deprehenſi minꝰerubeſcerent apud deū Nā cōſilio malo deprehenſo tāto minus naſcit̉ confuſio qͣntū fuerit ꝑſona deterior. Sꝫdiſcipuli illi magiſtris ſuis etate mīores erāt: malicia āt pares Nā et pulliſerpentū ſtatura breuiores ſūt: veneno atē quales Et catuli lupoꝝ adhucteneri conſtituti et ſi venatiōe nocerenon poſſunt: tamen iā in ſanguīe gaudent et morſibus ludūtMagiſter ſcimꝰ quia verax es ⁊ viaꝫ dei in veritate doces. ſMagiſtꝝ vocāt eū. et veracem mgr̄mvt quaſi honoratꝰ et laudatꝰ myſterium ſui cordis ſimpliciter eis aperiattāqͣꝫ volens eos hr̄e diſcipulos. Hecenī ē hypocritaꝝ prima potētia ſimulata laudatio Laudant ei quos ꝑderevolunt. vnde ꝑ delectationē laudispaulatim corda hoīm ad ſimplicitatēbenigne confeſſiōis inclinent Uelutiſi quis taurū validū quē viribꝰ nō p̄tſb̓iugare. aut ꝑ vīculū flectere mollibꝰmanibꝰ nodoſā eiꝰ fricat ceruiceꝫ: vtquē ꝟtute tene̓ n̄ potuit: ꝑ blādimenta ꝯp̄hēdat Sic̄ et iſti catenā ſubdolelaudis portātes in ore: ⁊ gladiū malicie abſcondētes in corde. tauꝝ eccleſiaſtici gregis dolo laudis ꝯp̄hēde feſti