Capitulū xxii.

Si aūt dimiſſo malo ſecutus fue̓it bonū: in morte natura carnis eiꝰ ſoluit̉ab oī malo: ⁊ cū reſurrectio fuēit ſcōrū: tūc ſuſcipiet eū ſola vita q̄ eſt chr̄s⁊ mortalitatē eius in ſua immortalitate abſorbebit: ⁊ ſicut deſiderat paulꝰvt mortale hoc abſorbeatur a vita: ⁊tūc impleatur ſcriptura quā interp̄tatur apoſtolus Erut duo inquit ī carne vna Chriſtus eī cū aīa qͣſi vnꝰ ſpiritus factus habitabit ī carne vniuerſa: ẜm qd̓ dictū eſt Qui adiūgit ſe domio qͣſi vnus ſpūs eſt Nūc ei qͣſi modicas arras cōiugij futuri accipimusſpm̄ſcm̄. tūc aūt ip̄m chriſtuꝫ pleniusin nobis habebimus.Et miſit ſeruos ſuos vocare inuitatos ad nuptias. Ergo qn̄miſit ſeruos ſuos iā inuitati erāt. primū ergo dicamus qͥd eſt ip̄m ꝯuiuiuꝫ2º qn̄ ſūt inuitati. 3º qn̄ cepit p̄parareꝯuiuiū. ⁊ qn̄ miſit inuitatores ¶ Prādiū eſt doctrina iuſticie: ⁊ verba celeſtiū myſteriorū de filio dei vēturo. q̄oīa mandēs hō. i. audiens adqͥrit ſibivitā eternā Multas ei ꝓprietates hꝫſermo ad eſcā Sicut enī qͥ mittit ī osſuū fragmētū panis aūt qualēcūqꝫ cibū: pͥmo molit eū dentibꝰ ⁊ ita tranſimittit in ſtomachū. Sic ⁊ cū audimꝰoē bonū: ncē ē id meditari ī ore ſenſꝰ.⁊ quaſi qͥbuſdā dētibus .i. tractatibusmolere. ⁊ videre qͥd eſt quod dic̄: autnō dicit. aut ꝓpter quā re dicit Namquē admodū qualē cunqꝫ cibū niſi maſticauerimꝰ dē̄tibus nō ſentimꝰ ſaporēeius: ita ⁊ verbū quod audiuimꝰ niſimaſticauerimus .i. tractātes in nobisnō poſſumus intelligere virtutē verbi illius Nā ⁊ māna qd̓ edebatur ī hēmo figurā hn̄s verbi: iō dicebat̉ māna qd̓ īterp̄tatur hebraice qͥd eſt hoc:vt quotiēſcūqꝫ audiamus verbū ammoneat nos ip̄m nomē requirere qͥd

eſt hoc qd̓ audiuimus Et ſicut cibuꝫcū maſtucauerimus trāſmittimꝰ ſtomacho: ita ⁊ verbū poſtqͣꝫ tractauerimus ꝯmēdamus memorie quaſi ſtomacho Nā quēadmodū nō ꝓdeſt cibus niſi cū fuerit maſticatus ⁊ in ſtomachū deſcenderit: ſic nō ꝓficit ad ſanitatē verbū niſi cū fuerit intellectui⁊ memorie traditū Nā ſicut cibus nihil ꝓdeſt ſi māducamus ⁊ iterū euomimꝰ eū de ſtomacho: ſic nihil ꝓficitin nobis verbū qd̓ audiuimus ⁊ iteꝝobliuiſcimur Cibus qui in ſtomachoſtat ille ꝯfortat: ⁊ ſermo qui in memoria manet ſaluat Un̄ ⁊ apud iudeosilla aīalia mūda ſūt qͥ reuocāt ⁊ rumināt Oē ergo aīal eſt mūdū quod maſticat ⁊ tradit vtero ⁊ iterū de vteroreuocat ⁊ ruminat Et hō ille ſcūs eſtqui audiēs verbū tractat ⁊ cū intellexerit: memorie qͣſi vtero tradit ⁊ iteꝝde mēoria reuocat ⁊ ruminat .i. retractat Ille aūt hō immūdus eſt an̄ deū:qui n̄ recordatur aliqn̄ nec tractat qd̓audit Qui ergo māducat de ſpūali ꝯuiuio impletur ſpū dilatatur ſenſibusnutritur in veritate. pingueſcit in fide: Et ſic ingrediens ad interiora voluntatis dei: ⁊ manens in eis adqͥritſibi vitā eternam Qui aūt ab hoc cōuiuio verbi dei longe fuerit factus. euacuatur ſpū. anguſtatur ſeuſibus: deficit a veritate. diſtillat a fide ⁊ ſic egrediens ab oībus voluntatibus dei nouiſſime cadit in morteꝫ ¶ Qn̄ ſunt inuitati. In tꝑe abrae qn̄ dixit ad eumdeus Exi de terra tua ⁊ de cognatione tua ⁊ veni in terrā quā tibi monſtrauero. ⁊ oēm terrā quācūqꝫ tetigeris pedibus tuis tibi dabo eam ⁊ ſemini tuo in eternū Quā terram? Terram orientalem fluētē lac ⁊ mel quodverū nō eſt de terra illa iudee: qm̄ illa terra nunqͣꝫ lacte ⁊ melle fluxit ſꝫterram rationabilem quā chriſtus ſu-