¶ Capitulū xxi.
aut ſuperbiā peccat Quos autem aget hores: aut quāʰ auariciā exerceataut cū quibus ꝯuerſat̉ vt in ſuꝑbiampeccet. q̄ in qͥete ſedet īcluſa? Ideoqꝫfacile in pcc̄m fornicationis incurrit:maxime qꝛ hoc viciū ex vacantia ⁊ ocio naſcitur Nā qui in ſollicitudinibꝰaīm hꝫ occupatū: nō facile fornicationi oꝑaꝫ dat Nā diffinitio amoris heceſt aīe vacatis paſſio Uir aūt qm̄ inactibus diuerſarū rerū eſt. aſſidue inauaricie pcc̄m incurrit: in fornicationē aūt nō facile. niſi forte multū ſit laſciuus Nā occupatio viriliū ſollicitūdinū ſugeſtionū voluptates plerūqꝫexcludit Un̄ ꝓpriū eſt hoc adoleſcentiū nihil agentiū Nūc exponit cauſāpropt̓ quā publicani ⁊ me retrices p̄cedet eos dicens.¶ Uenit ad vos iohannesin via iuſticie: ⁊ nō credidiſtis ei: publicani ⁊ me retrices crediderunt ei:Uos aūt vidētes nec pnīam egiſtispoſtea credētes ei. Ac ſi dicat Et ſinō veniſſet ad vos Iohannes in viaiuſticie. ſꝫ tm̄ baptiſmū pnīe p̄dicaſſetvos qͣſi ſacerdotes prudētes: qͣſi iudices nō ꝑſonarū ſꝫ reruꝫ debueratis eicredere: ⁊ ſi nō qͣſi iuſto tn̄ quaſi iuſtadicēti Quid enī ꝑtinet ad auditoremvita p̄dicātis? Si enī male viuit. illius eſt damnū ſolius Si aūt bn̄ docetoīm audientiū lucrū eſt Anc aut venit in via iuſticie ſic manifeſta: vt cōuerſatio eius venerabilis ⁊ angelicaVta: etiā publicanoꝝ ⁊ meretricū ꝯcutet corda: ⁊ ꝑcuſſa pauoē flectēt adcredendū: ⁊ vra corda nec tetigit Uidetis qꝛ iuſte publicani ⁊ meretricesp̄cedent vos in regno dei? Cōſideraaūt quō cōuerſatio bona p̄dicatoris.p̄dicatiōis ꝯfert virtute: vt etiā indomabilia domet corda: Et ip̄a quidē p̄dicatio iuſta ex ſe virtutē duplicē hꝫ
qū ⁊ p̄dicatio iuſta eſt: ⁊ ip̄e qui p̄dicat iuſtꝰ Sic dicit Uos aūt nec penitentiā egiſtis. qͣſi publicani ⁊ meretrices credētes Ioh̓i illi crediderūt qd̓matus eſt: iſti aūt neqꝫ pnīam egeruntqd̓ minus eſt Nunqͥd publicani ⁊ meretrices in chriſto credētes ſine pnīacrediderūt? Nec enī poſſibile erat credere in eū ſine pnīa: qui baptiſmū penitētie p̄dicabat Qd̓ ergo vult diceretale eſt Debueratis quidē vos ſacerdotes qͣſi iuſtā ſcriptura hn̄tes qͣſi p̄ceſſores an̄ populares credere iohanni: vt oēs illi vr̄m ſequerent̉ exēplūEt nō ſolū hoc n̄ feciſtis ſꝫ nec poſtqꝫ vidiſtis publicanos ⁊ meretricescredētes: nec tūc ꝯfuſi eſtis. aut ꝯpuncti. qꝛ publicani ⁊ meretrices crediderūt qui credere nō ſperabātur Uosaūt in duritiaᵉ ꝑmāſiſtis qui videbamini totiꝰ iuſticie ſectatores Et necnunc pnīam egiſtis vt crederetis: vtvel illorū exemplū ſeq̄remī: qui debueratis eſſe exemplū Nunqͥd vos magis ſine pcc̄o eratis qͣꝫ illi: vt illis credētibus. vos nō credētis in ip̄o. Sꝫmagis ꝯtēptātores dei. magis ſuꝑbi⁊ vane glorie amatores ⁊ duri: qͥ necillos p̄cedere voluiſtis in fide nec ſeqͥEt vere magna eſt ꝯfuſio ſacerdotuꝫ⁊ oīm clericoꝝ: qn̄ laici inueniūtur fideliores aut iuſtiores Quō aūt nō ſitꝯfuſio illos eſſe inferiores laicis: qͦsetiā equales eſſe ꝯfuſio eſt. Per hācergo ꝑabolā eis ꝓph̓abat q gētes qͥdē qͣi meliores erat eligēde: q ī pͥmisquidē ꝯtumaciā on̄derūt. poſtea autēexhibuerūt obedientiā: ⁊ iudei qͣſi deteriores abijciēdi. qꝛ in pͥmis qͥdē ꝓfeſſi ſūt obediētiā: poſtea āt inuēti ſtꝯtumaces: qꝛ melius eſt apud deū noꝓmittere ⁊ facere qͣꝫ ꝓmittere ⁊ n̄ facere Tn̄ in figuratiōe iudeorū ⁊ gentiū quā expoſuimꝰ: multorū traditionē tractātes. aliqͥd mihi videt̉ eſſe cō