¶ Capitulū xx.

nit miniſtrari ſꝫ miniſtrare. ⁊ dare animā ſuā in redēptionē ꝓ multis. ¶ Adhoc eī ad imaginē dei facti ſumus vtimitatores efficiamur volūtatis eius⁊ ꝯuerſationis Nunqͥd ad ſimilitudinē maieſtatis eius facti ſumus? Naꝫille imitari nr̄am carnē potuit nos atillius dinitatem imitari nō poſſumusSed ī hoc ſumus imago eius. vt qd̓bonū ei videtur. ⁊ apd̓ nos ſit bonū:⁊ qd̓ malū ei videtur. ⁊ apd̓ nos malū ſit Quicūqꝫ aūt dn̄o huilitati ſtudēte iactācie ſtudet: n̄ eſt imago chriſti.⁊ qͥ dn̄o pauꝑtatē amāte diuitiarū amator eſt in hoc ſeculo: repellit a ſechriſti ſimilitudinē Nō eſt vere diſcipulus qui nō imitat̉ mgr̄m. nec eſt vere imago q̄ nō eſt ſimilis auctorigrediētibus aūt eishiericho: ſecute ſūt euꝫ turbemulte ¶ Teſtimoniū ſtudioſi agricole eſt meſſis fecūda: aſſidui aut doctoris documentū eccīa plena: negociatoris ꝓſꝑata felicitas. ⁊ theca multiplex Neminē labor itineris impediuit: qꝛ amor ſpiritalis fatigationē nōſentit: neminē ſexus muliebris retinuit: qꝛ inter virū ⁊ muliere corꝑisʰ quide dra eſt. gr̄e aūt in oībus vna ꝯditio Illic eniꝫ dra ſexus requirit̉. vbicā carnalis eſt. ⁊ vbi caro nō ſpūs operatur Hemine poſſeſſionū ſuaꝝ recordatio retraxit: qꝛ ingrediebātur inpoſſeſſionē regni celeſtis Uere enimno habet ſuꝑ terrā quod amet qͥ bonū celeſte in veritate guſtauerit Sicenī qui p̄cioſuꝫ aliquid māducaueritpoſtmodū eī hec eſca cōis ingrata videtur: ſic ⁊ qui ſemel de dulcedīe chr̄ibn̄ guſtauerit terrenoꝝ bonoꝝ de cetēo n̄ multū ſentit ſapore Quis n̄ deſideret illū. aut qͥs nō ſequat̉: que etiāduo ceci an̄qͣꝫ corꝑaliter videant ſpūaliter aſpexerſit ⁊ an̄qͣꝫ audiant credi-

derūt? Nimirū hec eſt illa roſa in campis hiericho de qͣ ſapīa loqͥtur ꝑͤ ſalomonē Sicut palma exaltata ſuꝫ ī cades: ⁊ ſicut plātatio roſe ī hierico Exgo hec eſt illa ſpecioſiſſima roſa. ſcītate iuſticie candida: ⁊ paſſionis ſanguine rubicūda Sicut eī rōſa an̄qͣꝫ videatur ſentitur. ⁊ an̄qͣꝫ inueniat̉: teneturin odoribus ſuis. ſic ⁊ deū trāſeuntēde longe duo ceci an̄qͣꝫ audiāt dīnitatis eius fragrantiā ſenſerūt l. Et ecceduo ceci Ecce dicēdo oportunitatēon̄dit: hoc eſt oportūe oblati ſūt an̄ faciem chriſti: vt aꝑtis oculis qͣſi teſtesvirtutis eius aſcēderent cū eo in hieruſalē: qꝛ futuꝝ erat vt ſacerdotes repleti inuidia dicerēt ꝯtra eum in quaptāte facis hec: vt ceci reſpōdeant ⁊ſi nō voce tn̄ ip̄a re Ecce nos ceci ſumus ⁊ videmus Quid ergo de poteſtate reqͥritis: qui videtis virtutē; Erubeſcite carnales oculi: qui an̄ vosſtantē chriſtū nō aſpicitis quē etiamcrediderūt duo ceci Sedētes ſecusviā. Nō in via Duo ceci duo populi ſūt. iudaicus ⁊ gētilis Aut ſicut qͥdā interp̄tant̉ ambo gentiū. vnus excham. alius ex iaphet Ideo aūt ceci.qꝛ nondū eis apparuerat vnigēita luxSecus viā .i. iuxta veritatē ꝯuerſabātur ſꝫ virtutē inuenire nō poterāt: qꝛveritatis viā certior adhuc demoſtrata nō fuerat: vel ẜm rōeꝫ verbi degetes: nō aūt in ip̄a rōne verbi cōſiſtentes. qꝛ noticiā verbi nō acceꝑant Sicut ei qͥ in tenebrisᶻ ambulat ſi ſemeviā ꝑdiderit interdū tota nocte ābulat iuxta viā errās ⁊ nō inuēit viaꝫ:donec ſuꝑuenerit dies Sic ⁊ hoīesambulātes in erroribus vel peccatispoſtqͣꝫ dei cognitionē ſemel ꝑdiderūtad ꝑfectā noticiā pietatis redire nonpoterant niſi dies .ſ. chriſtus veniſſet.quāuis circa veritatē viuebant Quoluxta veritatē vel rōem verbi gētes