¶ Capitulū xx.

ieſus dicebat. Appropinquauit regnūcelorū Itē apoſtolus p̄terit enī figura huius mūdi: volo vos ſine ſolicitune eſſe Sic ergo nobis virtus eſt ſcire ꝓpinquum eſſe finē: naꝫ qͣꝫuis vſqꝫad fine illius vita nr̄a forſitan nō extendatur: tn̄ accendimur ⁊ preꝑamurad ſuſcipēidū finē ¶ Conſeq̄nt̉ et illis infrigidatio erat cōdiſcere mundiſpacia eſſe longinqua: ⁊ qͣꝫuis an̄ finēmūdi in manu dei eſſent ituri tn̄ quodāmō negligentes eos faciebat circaiuſticiam: ⁊ refrigeſcere faciebat aīaseorū expectatio ſeculi lōgioris Ideoergo qͣꝫuis nō ꝑ omne ſeculū vixerūttn̄ totius ſeculi grauamina ⁊ impedimenta ꝑtuliſſe vidētur Itē tūc mundus in iuuentute ꝯſtitutus oībus bonis ꝓſꝑabatur ⁊ felix erat: nūc auteꝫmūdus ſeneſcens oībusⁱ aduerſitatibus p̄mit̉: ⁊ iō ꝯcupiſcibilis nō eſt ¶Quia ergo qͥ tūc fuerūt hoīes cū maiori difficultate ⁊ labore iuſticiā ſeruauerunt: qꝛ ip̄a felicitas mūdialiū rerūſatis impedimentū eſt aīe ad iuſticiāfaciendā Nūc aūt hoīes iuſticiā facilius facere poſſunt: qꝛ ip̄a aduerſitas⁊ anguſtia mūdialiū rerū adiuuat anima ad iuſticiā faciendā Sicut faciliuseſt hoī pauꝑi ⁊ in anguſtijs ꝯſtitutodiſciplinā tenere: diuiti aut ⁊ abundāti difficile. ſic in illis inter gaudiumdifficile fuit tenere iuſticiā: nobis aūtinter tribulationes mūdi facile Multū ergo tunc bonus erat ⁊ fortis in fide qͥ poterat euadere vanitatē. nūc ātmultū iniuſtus ⁊ mō multū malus eſt⁊ miſer in fide: qͥ ſe n̄ ꝯſtringit ad deū¶ Ergo pōdus qd̓ dicit opus iuſticie ſignificat: qꝛ graue eſt hoī carnaliamare iuſticiā. Eſtū āt dicit ꝯcupīasſeculi quas tūc patiebant̉ mūdo in iuuentute florente Ergo ⁊ ſi non ꝑ omnē mūdū vixerūt: tn̄ totius mūdi impugnationem paſſi ſūt. ꝙ totius vite

virtus in iuuētute oſtenditur ¶ Autpondus totius diei: dicit oneroſa legis mandata: ꝓpter qͦ ⁊ alibi dn̄s hortat̉ iudeos ⁊ dicit Uenite ad me omnes qui laboratis ⁊ onerati eſtis: ⁊ ego vobis requiē dabo Eſtū aūt dicitvel vrentē tentationē errorū quā cōflabant ſpūs maligni in eos. ad emulationē eos gentiū irritantes. a qͥbusoībus libere gentes extiterūt chriſtocredentes. ⁊ ꝑ cōpendiū gr̄e ad plenūſaluate Nā neqꝫ legis onera portauerūt ſicut iudei: neqꝫ ſeductionē paſſeſunt diuerſorū erroꝝ quēadmodū illi¶ At ille reſpondens uni illoꝝ dixit Amice: n̄ facio tibi iniuriā.Ergo nō dolebant qͣſi fraudati d̓ mercede ſua: ſꝫ ꝙ illi amplius qͣꝫ merebātur acceperant Hoc enī eſt ꝓpriū īuidie qn̄ alteri aliquid additur ſic dolētinuidi: quaſi illis ſit aliquid ſubductūꝙ illis ſit additum Puta ſi viderit fieri aliquem ditioreꝫ putat ſe inuiduspauperem factum Si aūt ſapientiorfuerit factus ſic dolet quaſi ip̄e ſit inſipiens factus ¶ Intelligis q ex vanagloria naſcitur inuidia? Naꝫ ideo dolet ſecundus eſſe quia deſiderat eē pͥor Sic erunt primi nouiſſimi. ⁊ nouiſſimi primi Sulti enim ſunt vocati panci vero electi. Poſtqͣꝫ ſuperius de iudeis ⁊ gentibus hanc dixiſſet. ſnīam qui erant primi nouiſſimi ⁊nouiſſimi primi videlicet quia iudei ⁊in primo loco vocati ſunt an̄ gentes.in 2º antem ſaluati ſunt poſt gentes introduxit parabolaꝫ iſtā Et vt cognoſcamus quia ad manifeſtationem precedentium verborum hanc parabolaintroduxit: ideo ī fine ip̄ius eam ip̄amſnīam repetijt quā dixerat ſupͣ ¶ Autideo pͥmos dicit nouiſſimos futuros⁊ nouiſſimos primos: nō vt nouiſſimi digniores ſint qͣꝫ primi ſed vt cōe