Capitulū xix.
⁊ nō intrēt in tuā iuſticiā Ruina p̄cedentiū: admonitio debet eſſe ſeq̄ntium Si aūt ⁊ nos ſeq̄ntes ceciderimꝰin ip̄am: magis veniā meretur illi quipͥmo ceciderūt qͣꝫ nos qͥ ſecūdi Sicutaūt mercēnarius poſitus in vinea ſineglexeit eā: nō ſolū mercedē ſua ꝑdet. ſꝫ etiā deſerte vinee exiget̉ dānūab eo Sic ⁊ nos ſi neglexerimus iuſticiā nobis ꝯmiſſam nō ſolū nullammercedē hēbimus: ſꝫ etiā diſſipate iuſticie dabimus rōneꝫ Uinea enī deinō extra nos eſt. ſꝫ in nobis ip̄is plantata eſt Iō qui pcc̄m facit diſſipat inſe iuſticiā dei: qui aūt bona oꝑa facit:colit eā in ſe Bn aūt culta iuſticia deiin ſenſibus tuis generat botrioneꝫ .i.chriſtū Nā qui iuſticiā operat̉ chr̄mformat in ſe: ſicut ſcriptū eſt Filij meiquos iterū ꝑturio donec formet̉ chriſtus in vobis ¶ Et qͥ vineā alicui coſignat oꝑandā. nō tātū ꝓpter illiꝰ vtilitatē cōſignat qͣꝫtū propt̓ ſuā. Deusaūt iuſticiā ſuā dans in ſenſibꝰ nr̄is:nō ꝓpter ſua vtilitatē dedit eā. ſꝫ ꝓpt̓nr̄am Nec enī deus oꝑa hoīm neceſſaria hꝫ ſꝫ vt oꝑantes eā viuamꝰ ꝓpt̓eā Si ergo ille qͥ ꝓpter ſuā vtilitateꝫvineā cōmiſit alicui talē ea querit reciꝑe qͣlem illā ꝯmiſit: quō nō a nobisſic immaculata iuſticia requirenda eſtquo in nobis eā creauit: quibus nonꝓpter ſe dedit eā ſꝫ ꝓpter nr̄aꝫ ſalutē?¶ Scitote qꝛ mercenarij ſumus ꝯducti Si ergo mercēnarij ſumꝰ: cognoſcere debemus q̄ ſūt oꝑa nr̄a Percēnarius enī ſine oꝑe nō pōt eſſe Operaaut nr̄a ſūt oꝑa iuſticie nō vt agrosnr̄os colamus ⁊ vineas. nō vt diuitias adqͥramꝰ: ⁊ hores ꝯgregemꝰ. ⁊ qͣꝫuis hec ſine pcc̄o facere poſſumꝰ: nōtn̄ hec ſūt oꝑa nr̄a ſꝫ diaria nr̄a Sic̄ergo neo ideo ꝯducit mercenariū vthoc ſolū faciat qd̓ maducet ſic ⁊ nosno iō vocati ſumus a chriſto. vt hec
ſolū oꝑemur qͣ ad nr̄m ꝑtinēt vſuꝫ ſꝫad gloriā dei ¶ Et ſicut mercēnariusqͥ hoc ſolū facit ꝙ māducat: ſine cā ābulat in domo: ſic ⁊ nos ſi hec ſola facimus q̄ ad nr̄aꝫ ꝑtinēt vtilitatē: ſine cā viuimus ſuꝑ terrā Et ſic̄ mercēnarius pͥus aſpicit opus ſuū deidedenariū ſuuꝫ. ſic ⁊ nos ſi mercēnarijchriſti ſumus pͥmū debemꝰ aſpicere q̄ad gloriā dei ꝑtinct: dein̄ q̄ ad nr̄amvtilitatē. ¶ Et ſicut mercēnarius totā diē circa dn̄i opus impēdit. vnā āthorā circa cibū ſuū: ſic ⁊ nos oē tp̄svite nr̄e debemus impende̓ circa gloriā dei: modicaꝫ aūt ꝑtem circa vſusnr̄os terrenos Et ſicut mercēnariusquā die opꝰ nō fece̓it erubeſcit intrare domū ⁊ petere ſibi panē: ſic ⁊ ſpūalis mercēnarius ocioſus erubeſcasintrare eccīam ⁊ ſtare an̄ conſpectuꝫdei: qn̄ nil boni in cōſpcū dei feciſtiˡExijt pͥmo mane. ⁊ vocauit adā. ⁊ qͥcū eo fuerūt. Hora tertia nōe ⁊ qͥ cūeo fuerūt. Hora ſexta abraā ⁊ qui cueo fuerūt: Hora nona moyſen ⁊ qͥ cueo fuerūt Aut dauid ⁊ qͥ cū eo fuerūtNā ad iſtos poſuit teſtamēta Horavndecīa gētes intellige: qꝛ nouiſſimamūdi margine nos ſtamus: ſicut ⁊ iohānes in epiſtola ſua teſtatur dicens.Filioli iā nouiſſima hora eſt. Apoſtolus aūt dicit iā aliqͣꝫ ꝑtē duodecīe hore tranſiſſe ſic Nūc ꝓpi̓or eſt nr̄a ſalꝰqꝫ cū credidimus: puta erat duodecima hora Nr̄o tꝑe iā nō eſt ītegra dilodecīa hora: ſꝫ ſine dubio modicū reſtat In duodecīā hora ſumus Un̄ ꝓbas? quia candor iuſticie iā receſſit demūdo. ⁊ ſol radios gr̄arū ſuarū in ſecolligēs reuocauit ⁊ totā terrā nigredo iniqͥtatū vel mēdaciorū quaſi noxfuſca cooꝑuit niſi qꝛ iā ex ip̄a duodecima hora finiat̉? Ubiqꝫ tenebras vides: ⁊ dubitas diē trāſiſſe? Prius eīin vallibus fit obſcuritas die declinā-