¶ Capitulū octauum.
dignus vt intres ſb̓ tectū meū. ſꝫ dicverbo ⁊ ſanabit̉ puer meus Hoc enīcōſilio ⁊ chananea clamāte. filia meaa demonio male torquet̉: rn̄dit qd̓ n̄erat facturus Nō eſt bonū tollē panē filiorū ⁊ dare canibus ad manducandū: vt illa ꝓuocata rn̄deat Etiamdn̄e Nā ⁊ catelli edunt de micis filiorū Sic ⁊ huic rn̄dit qd̓ nolebat: vtqd̓ volebat audiret ¶ Dein̄ qm̄ petitio cēturiōis erat ꝓ ẜuo: iō ire ꝓpoſuit. vt nos doceat n magnos colere⁊ contemere modicos. ſꝫ pauꝑes ⁊diuites ſimiliter hōrare Si enī diuitēhonoras: propt̓ ꝑſonā illiꝰ honorasSi vero pauperes honoras: ꝓpter ꝑſonā chriſti honoras Propterea ⁊ inquodā loco regulo poſtulante ꝓ filioſuo: nō dixit ego veniā ⁊ curabo euꝫSed quid? Uade ⁊ filius tuus viuitIllic cū rogaret̉ ire noluit ne forte ꝑſonā reguli videatur accipere Hic ātnō rogatus ire ꝓmiſit ne videat̉ humilitatē ſerui cōtemere Illū ergo ꝯtēpſit quē dignitas ſubleuabat regalis. iſtū aūt honorauit quē ꝯditio humiliabat ſeruilisReſpondit autē centurioDn̄e nō ſū dignus vt intres ſb̓ tectūmeū. Honorē tibi debeo ꝓ bn̄ficiomīe tue: nō iniuriā Sufficit mihi ꝙpuerū meū ſanabis: vt quid etiā patiaris iniuriā intrando ſub tectu domꝰindigne? Ꝙ aūt in hūc mundum veniſti iniuriā paſſus es: ſꝫ attolerabilis eſt iniuria tua: qm̄ illā pateris propt̓ oīm hoīm cōem ſalutē. vt quid etalterā patiaris iniuriā introeundo indomū propter vnius ſalutem?¶ Dic verbo et ſanabiturpuer meus. Sciebat qm̄ aſtāt illi angeli inuiſibiliter miniſtrantes: qui oēverbū eius faciūt opus Qui angeli ⁊
ſi ceſſent: tn̄ ip̄e infirmitates ⁊ ſpiritus paſſionū p̄ceptis eius viuacibusexpellūtur Qm̄ oīs ſermo eius viuavirtꝰ eſt Nā ⁊ ego hō ſuꝫ ſub poteſtate cōſtitutus. ide qm̄ myſteriūpatris ⁊ filij in ſe ip̄o ſpū ſugerentedepinxit Nūquid nō ſufficiebat ad ꝯfeſſionē ptātis chriſti hoc ſolū dicere¶ Et ego hō ſū hn̄s ſb̓ me milites ⁊ dico huic vade ⁊ vndit ⁊ alteri veni etvenitʸ Qm̄ ⁊ chriſtus ſub ſe habetangelos: quibus eūdi ⁊ redeundi ponit p̄ceptū Quid ergo neceſſariū fuitaddere ⁊ ego hō ſuꝫ ſub ptāte: niſi vtpleniſſime chriſti dignitatē oſtendetin ſe ip̄o? Id ē ⁊ ego hō ſū ſub ptātealterius: tn̄ ptātem habeo iubēdi eis:qui ſub me ſūt Nec enī impedior iubere mīores propt̓ qd̓ ſū ſb̓ maioribꝰſꝫ ab illis quidē iubeor ſub quibus ſūIllis aūt iubeo qui ſub me ſūt Sic ⁊tu qͣꝫuis ſis ſub ptāte pr̄is tn̄ habesptātem angelis tuis iubendi: nec impediris iubere inferioribus. ꝓpter qd̓ip̄e habes ſuperiorē Nā ⁊ iuberis apr̄e qͣſi minor. tn̄ angelis iubes quaſimaior ¶ Sed forte dicat hereticꝰ volens oſtendere pr̄em ⁊ filiū vnū velequalē Nō eſt ita intelligendus hiclocus ſꝫ ſic Si ego ſub ptāte cōſtitutus poſſuꝫ iubere eis qͥ ſub mea ſuntptāte: qͣnto magis tu qui in nulliꝰ esptāte potes iubē eis quos habes ſubptāte Sed hanc interp̄tationē ꝑuerſam nō recipit textus Nō enī dixit ſiego hō in ptāte Sꝫ ita na ego hō ſuſub ptāte Nō cōꝑatiōis īter ſe ⁊ chriſtū differentiā fecit: ſꝫ rōnem ſimilitudinis introduxit Uide ergo quoniāgentilis ⁊ ruſticus miles. myſteriumveritatis cognouerit ⁊ hoīes chriſtiani qui ſcripturas portant in ore ⁊ denegant veritatē nō qꝛ obſcura ſūt autꝓfunda myſteria veritatis nō oēs eacognoſcūt: ſꝫ quia peruerſa ſūt corda