¶ Capitulū octauum.

ſticū montē aſcendūt: Quis inqͥt aſce̓det in mōtē dn̄it aut qͥs ſtabit in locoſco eius; Innocēs manibus ⁊ mūdocorde qui nō accepit ⁊cͣ. Sic quicūqꝫin malis ambulat nō pōt in ecciam aſcende̓ q̄ mons dei appellat̉. nec audiēſpiritalē doctrinā: ⁊ ſi venit. corꝑe qͥdeꝫ venit. aīa aūt nō aſcendit Qui atcū puro corde nō venit nihil illi prodeſt qꝛ corꝑe venit: ⁊ ſi audit ſpūaleꝫdoctrinā nō intelligit q ſenſus eiuscarnaliū viciorū lepͣ corruptꝰ eſt Nōenī bonarū rerū pōt ſentire ſaporemqͣꝫdiu delectat̉ in malis Quādiū eī delectat eū malū: nō pōt eum delectarebonū Tūc aūt incipit ei placē bonū:dum ceꝑit ei diſplicere malumUeniens adorabat eumOro ꝑfecta eſt fides ⁊ ꝯfeſſio: ſic̄ apoſtolus ait Corde creditur ad iuſticiaꝫOre aūt cōfeſſio fit ad ſalutē Sic ⁊ leꝓſus fidei opus adorās impleuit: cōfeſſiōis āt in verbis ¶ Dn̄e ſi vis potes me mūdare. Nō illū petebat qͣſiartificē hoīem: ſꝫ adorabat quaſi deuꝫSpūali medico: ſpūalē afferebat mercedē. Nā oēs medici pecunijs: iſte ātſolus or̄one placatur Uere enī nihileſt dignius quod offeramus deo qͣꝫ oratio fidelis Quicqͥd enim obtulerimus de nr̄is eſt: or̄o aūt de nobisDue ſi nis pōtes me mūdare. Nō de volūtate chriſti ad oēbonū ꝑata dubitabat dicēs ſi vis. hocenī dubietatiōis eēt: ſꝫ de iudicio volūtatis eius Chriſtus enī cū ſit bonꝰnociua nō vult p̄ſtare: etiā ſi rogeturNec enī oībus expedit corꝑalis integritas Qm̄ ergo neſciebat vtrū expediret ei curatio illa ideo ambigebat de voluntate ip̄ius: qͣꝫuis ſciebateam ad omne bonum paratā Nā credere qͥdē mīe dei hoīs eſt fidelis: ſciē

aūt iudicia mīe eius nō eſt hoīs neqꝫfidelis. cū ꝯſtet nec ip̄m apoſtolū potuiſſe cognoſce̓ cū dn̄ꝫ ter rogaret vtdiſcederet ab eo ille ſtimulus carnis.angelus ſathane qͥ datus ei fuerat. vtnō extolleret̉ propt̓ quod ē dictuꝫ eiSufficit tibi gr̄a mea: nā virtꝰ ī īfirmitate ꝑficit̉ Ac ſi dicat Credo qꝛ oēꝙ bonū eſt vis: ignoro āt ſi nō bonūeſt qd̓ deſidero: hoc aūt plane nō dubito ſꝫ potiꝰ credo: qm̄ ſi mihi bonuꝫeſt ⁊ tu vis Hic gͦ ſermo nō dubitantē eū on̄t de mīa eiꝰ: ſꝫ ignorantē iudicia miſericordie eius.¶ Extendes manū ſuā tetigit eū Quia in lege dictū erat qͥ tangeret leprā immūdus eēt vſqꝫ ad veſperā: tetigit leprā n̄ qͣi ſeruꝰ legis ſꝫ qͣidn̄s Nā lex legiſlatori ſb̓dita eſt: nonlegiſlator legi Quid ergo; ſoluit legē?Nō. Tr̄am quidē legis ſoluit. ꝓpoſitū aūt legis nō ſoluit: ſꝫ magis addidit illi dignitatē Si enī lex face̓ potuiſſet: vt lepͣ nō ſordidaret tangentem:nūqͣꝫ iuſſiſſet hoīes vt nō tangerēt leprā Iō ergo iuſſit nō tangē leprā qꝛnō potuit facere vt lepͣ nō ſordidarettāgentē Iſte ergo qꝛ tangēs leprā ſordidatus nō eſt a lepͣ nō egit ꝯtra legēſꝫ amplius fecit qͣꝫ lex iubebat: ꝙꝛ nonſolū ſordidatus nō eſt a lepͣ. ſꝫ adhucip̄e leprā mundauit Nec eſt credibilevt dicat̉ ſordidatus eſſe a lepͣ qͥ ip̄amleprā mūdauit Lex enī nō iō vetuittangere leprā vt ne leꝓſi ſanarent̉: ſꝫvt ne tāgentes leprā lepͣ coinqͥnarent̉Iſte qͥ tāgēs coinqͥnatꝰ nō ē ſꝫ adhucmūdauit: āpliꝰ fecit qͣꝫ lex voluit Tetigit gͦ leprā ⁊ legis lr̄am ſoluit: vt iānō lepͣ corꝑis ſꝫ lep̄ aīe fugiatur Nāinfirmitas corꝑis miſeranda eſt nonodienda: Infirmitas autē aīe miſerāda non eſt. ſed odienda. qꝛ infirmitascorporis nō eſt ī nr̄a ptāte: vt aut no