lxvij.

oꝑibus aliquid eſt ⁊ ſi mortua eſt: opus aūt ſine fide nihil ē Ut qͥd ergofacit bonū? Ut videat̉ ab hoībus ⁊laudetur. ⁊ iō bonū illius malū ē Sienī ſine labore poterat hō bonū facere in hoc mūdo: credibile erat vt infidelis facet bonū: ꝓpter hoc ip̄ꝫ bonū:qꝛ bonū facere bonū eſt Nūc at cū homībus in carne̓ viuētibus ſic ꝯtrariūſit bonū fac̄ere. ſic difficile ⁊ ꝓpe impoſſibile: vt neqꝫ magni illi ſci ꝑfectepotuerūt explere qd̓ bonū eſt. quō infidelis faciat bonū cū tanto luctamīenullā ſpeꝫ retributiōis hn̄s p̄ oculisſuis? Quis agonē ſuſcipit ſic ꝑiculoſuꝫ vn̄ palmā nō ſperat̉? Quid gͦ? Sine dubio ſpēat aliqͥd ergo facit bonū:qꝛ illud facit vt mercet̉ ab hoībus vanā gloriā Nā multā dat virtutē hoīad laborandū ꝯcupīa vane glorie: ⁊ ſicū indulgētia poſſuꝫ dice̓: maiorē datvirtutē hypocrite cōcupīa vane glorie: qͣꝫ fideli ſpes regni celeſtis Et heceſt rō Cōtra ſpē regni celeſtis aduerſat̉ carnis natura: ꝯcupīa āt vane glorie ex carne eſt: ⁊ iō cōſiſtit ex carnisnatura Ideo gͦ dicit Oīs arbor q̄ nōfacit fructū bonū: qꝛ ⁊ mala arbor videt̉ facere iuſticiā. ſꝫ n̄ bonā nec ad vſuꝫ ꝓficiente Nā qui ꝓpter deū facitiuſticiā: deus illā facit. Qui āt ꝓpt̓ vanā gloriā facit bonū: diabolus illd̓ facit ⁊ ideo diabolꝰ delectatur ī eo Falſos ergo chriſtianos qͦs deus in ignēmittēdos ꝓmittit. quo tu putas ꝑticipes glorie tueNon omnis qui dicit mihi dn̄e dn̄e intrabit in regnū celoꝝ: ſꝫqui fac̄ voluntatē pr̄is mei Falſosꝓph̓as de qͥbus cauēdū erat locutꝰ noalios eē niſi falſos chriſtianos. ⁊ falſos chr̄ianorū p̄dicatores his verbismanifeſte demōſtrat Gētiles aūt ⁊iudei pͥuſqͣꝫ credāt. nō dicūt chr̄o dn̄e

dn̄e: ſꝫ illi ſoli qui tam ex iudeis qͣꝫ exgētilibus viſi ſūt qͥdē credidiſſe ī chriſtu: ꝯuerſantes aūt ⁊ p̄dicantes cōtravoluntatē dei ⁊ chriſti p̄ceptum falſip̄dicatores facti ſunt Itē qm̄ falſosꝓph̓as ⁊ veros ex fructibus eorū docuit diſcernedos: hic iā manifeſtiꝰ docet qui ſūt fructus quibus diſcerniuntur ꝓbi doctores ⁊ reꝓbi Qui at dicūt chriſto tm̄mō dn̄e dn̄e. ⁊ nō faciunt voluntatē dei reꝓbi ſūt Qui aūt⁊ dicūt dn̄e dn̄e ⁊ faciūt volūtatē deiip̄i ſoli ꝓbabiles ſunt Et qͥ eſt volūtas dn̄i ip̄e dn̄s docet Hec eſt aūt voluntas eius qui miſit me. vt oīs qͥ videt filiū hoīs ⁊ credit in eū: habeat vitā eternā Ergo voluntatē dei facerehoc eſt credere in chriſtū: ſicut ⁊ alibiiudeis interrogātibus qͥd faciemꝰ vtoꝑemur oꝑa dei. Rn̄dit: hͦ eſt opꝰ deivt credatis in illū quē ip̄e miſit Credulitatis autē ſermo ⁊ ad ꝯfeſſionemreſpicit ⁊ ad actuꝫ Qui ergo ſic cōfitetur chriſtū quo ip̄e docuit: ille chriſtocredit. ⁊ qui ſic ꝯuerſat̉ quō ille mandauit credit chriſto Qui āt nō ſic ꝯfitetur quo docuit. ille n credit chriſto.⁊ qui ſic nō cōuerſatur quo ille mandauit nō credit chriſto Credere autēchriſto obedire eſt chriſto Qui āt noꝯfitetur aut nō cōuerſatur ẜm verbūeius: ille nec obaudit chriſto nec credit. propterca tam ille qͣꝫ iſte nō intrabunt in regnum celorumulti dicent milij dn̄edn̄e ī illa die. nōne ī noīe tuoꝓphetauimꝰ. In qͣ die; Qn̄ venēit īmaieſtate pr̄is ſui ⁊ ſeꝑauerit eos abinuicē ſicut paſtor gregem ſuū: qn̄ iaꝫnemo auſus eſt garrula cōtentiōe ſermonū aut mendaciuꝫ defende̓. aut cōtradicere veritati: quia tunc iā mundialis ⁊ vana gloria nō deſideratur ſꝫflāma ⁊ iudicij pena timetur In illoiij