¶ De oblatione.

xlij.

vſus tranſferre ꝑiculoſuꝫ eſt. in quibus nō verū corpus chriſti: ſꝫ myſteriū corporis eius cōtinetur: qͣnto magis vaſa nr̄i corporis que ſibi deꝰ adhabitaculū p̄parauit nōᵉ debemus locū dare diabolo agēdi in eis qd̓ vult?¶ Si quis aūt dixerit fatue in cōi ītelligendū eſt vbiqꝫ ſine cā .i. qui iratus fuerit ſine cā: qui racha ſine cā dixerit. qui fatue ſine cā dixerit Si aūtcedere cū cā peccatū nō eſt. qͣnto magis fatue cū cā dicere pcc̄m nō ē? Nā⁊ verbū malū ſpēs eſt aliquā caſtigationis: ⁊ apud ſapientē durius eſt qͣꝫflagellū Quid enī: ſi talis fuerit cā vtno verbis ſꝫ verberibus ꝓferat̉ vindicta? Ecce ei ⁊ apoſtolus dixit fatueO inſenſati galathe: quis vos faſcinauit? Sed nō peccauit qꝛ iuſta fuit cauſa dicēdi Iterū ad diſcipulos in viachriſtus O ſtulti ⁊ tardi cordeA offers munus tuū adaltare. Qm̄ ſuperius dixerat qui iraſcit̉ fratri ſuo ſine cā: hic aūt qui dixerit racha. illud. qui āt dix erit fatue Iſtud cōſeq̄nter ſubiungit ¶ Si offersmunus tuū ad altare. ⁊ illic recordatus fueris quia hꝫ aliquid aduerſuꝫte frater tuus. Mabet .ſ. ſi iratꝰ ei fueris ſine cā: ſi dixiſti ei racha. vel fatueſine cā Si ergo ex his leuibꝰ cauſisoffenſo fratre ⁊ n̄ placato impoſſibileeſt munꝰ deo offerri ⁊ ſuſcipi quō an̄cōſpectū dei ingrediant̉. qui fres ſuos cōculcant. p̄dantur ⁊ alia multa inviduis ⁊ orphanis nefanda ꝯmittūt?¶ In pͥmis ſcire debemusᵉ quod qͣꝫdiu fideles hoīes aliquā diſſenſionemhabuerīt inter ſe. deus illis nō pōt eſſe amicus Dunus eoꝝ nō ſuſcipit. oratio eorū nō exaudit̉. vel ſi qͥd aliudbonū fecerint. quia nemo inter duosinimicos pōt eſſe fidelis amicus amborū Utputa ſi de illo bn̄ loq̄ris apd̓

iſtū diſplices iſti: ⁊ in ſuſpitionē venis quaſi quia plus diligas illū Et ſiad illū bn̄ loq̄ris de iſto diſplices illi⁊ in ſuſpitionē venis quaſi qui plusdiligas iſtū ideo ⁊ deus nō vult eſſeamicus fideliū qͣꝫdiu ip̄i fuerīt interſe inimici. quia ⁊ ſi illi mīam fecerit iſte cōtriſtatur Et ſi nō cōtriſtat̉ quianihil pōt agere cōtra deū: tn̄ nōᵉ congaudet in bn̄ficijs eius Si aūt aliqͥdpoterat cōtra deū iraſceret̉ ad deumqꝛ miſeratus eſt inimici eius S imilit̓⁊ ſi iſti mīam fecerit ille cōtriſtat̉ Cōſidera qualē habet deus cōſcīam circa nos ⁊ quo fidē ſeruat hoībus quianos ꝑfecte diligit iō inimicis nr̄is n̄vult eſſe amicus. vtputa d̓uo inimicieſtis fideles iō nō vult tibi eſſe amicus ꝙ illi amicus eſt Et iō nō vult illi eſſe amicus. qꝛ tibi amicus eſt Ergote diligens illi eſt inimicus. ⁊ illū diligens tibi eſt inimicus Nunqͥd ꝓpter.ſe deꝰ nō ſuſcipit munera nr̄a ſꝫ proipter nos ip̄os? Alteri aduerſatur dūalteri cōſciam ſeruat: ⁊ dū ambos amat nulli eſt amicus: ꝓpter inimicicias amborū Argo fidē deus nobis ſeruans inimicorū nr̄orū amicus fieri n̄vult. ⁊ nos fide̓ deo nō ſernamus ſiīimicos eius diligamus ⁊ amicos odimus Qui enī amicus eſt infideliū. amicos dei odit ⁊ inimicos amat Siaūt fidē dn̄o ẜuaremus ſicut ille nobis: nunqͣꝫ infideliū amicicias coleremus. nunqͣꝫ nos infidelium matrimouio iungeremus¶ Dimitte illic munus tuū⁊ vade reconciliari fratri tuo prius. lUide mīam dei quō hoīm vtilitatesamplius aſpicit qͣꝫ ſuos hōres Si eiſuos hōres magis aſpiceret ſic dixiſſet Interi offer munus tuū ⁊ poſteavade ⁊ recōciliare Nūc aūt dicit. vade pͥmū ⁊ reconciliare: ⁊ ſic veniens