approbat aīcos ⁊ ponit eos ī magna dignitate. ſicut ſūt dni ⁊ prelati⁊ vident̉ ad dei dexterā applicati.Alioꝫ mūdus reprobat ⁊ poīt eorin pauꝑtate. in īfirmitate ⁊ aduerſitate ⁊ ipſa vitā videntur indigniSed quid eſt finaliter. Certe deuſcancellat manus ⁊ ſuꝑ illū quemmundus approbauit ponit ſiniſtram. et ſuꝑ illū quē reprobauitponit dextra. ⁊ tamē vtriqꝫ bene dicit. dat enim illis quos mūdꝰ plꝰdiligit. diuicias ⁊ gloriaꝫ huiꝰ vite. ⁊ hec eſt benedictio ſiniſtre manus dei. Illis vero quos quodamōreprobat dat vitam et̓nam in celo ꝓu̓. 3. Longitudo dierū in dextrͣeius ⁊ in ſiniſtra illius diuicie etnoria. Et ideo ſancti viri qui maledicunt̉ a mundo. benedicuntur adeo Vnde dicitur ī psͣ. Maledicētilli. ⁊ tu benedices Quarta diſpoſicio virtuoſa que homini diuinaꝫbenedictionē acquirit eſt deſiſtencia correptionis cont̓ra inſolēteſꝓu̓. ⁊4. Qui arguit laudabit̉ ⁊ ſuper ipſos veniet benedictio Arguere eī inſolentes ⁊ precipue inuenes de quibꝰ ē ſpes correptionis ⁊profectus. eſt opus maxime caritatis ꝓpt̓ t̓a. Prio qꝛ ipſi corrigūt̉in ſeipſis. Scd̓ ꝑ hoc inſtruunt̉quomodo ꝑ proceſſum tēporis increpationes facient alijs. Tercioquia ꝑ hoc obſiſtit̓ vicijs. VndeSeneca li. de moribꝰ. Vitia tranſmittit ad poſteros qui peccātibuſignoſcit. bonis nocet qui mal̓ parcit. Cauere tamē debet iuſte corripiens a tribꝰ ⁊ a cōſimili defectū⁊ aſpūs impetu ⁊ a peccantis contemptū. Aconſimili defectū. Vn̄R7Cap̄lꝫ xvj.vſidorꝰ li. 3. d̓ ſūmo bono c̓. 32. Nōdebet vicia aliena corrigere qui adhuc viciorū contagijs fuerit inuolutꝰ Improbū enim ē arguere qͥcꝙͣ in alio quod adhuc reprehēditin ſeip̄o. Aſpūs impetu debet hōcauere cum corripit. quia quod īpetuoſe profertur nō ab amore. ſꝫab ira procedere videt̉ / et talis n̓l̓corrigit. quia ab amoris conſiſtorio non procedit Vnde Augꝰ ſūtepl̓aꝫ ad Galatas. Quecumqꝫ lacerato anmo dixeris. punientiſ ēimpetus. non caritas corrigentisdilige. ⁊ quicquid voles dic. Tertio corripiens cauere debet a peccantis cintemptū. ſemper cogitāſꝙ in ſimili capi poſſit Vnde Augꝰ de ſermone domini in monteli. 3. c. 30. Cogiteꝰ cū aliqͥd nos reprehēde̓ neceſſitas cogit. Vtrū ta936le quid habuiꝰ ⁊ iam nō hbebeꝰ.⁊ tūc tangat memoriaꝫ cōmunisfragilitas. ut illam correptionemnō odium. ſꝫ mīa̓ precedat. vel ſitaliquod viciū. quod nūꝙͣ habiumꝰ ⁊ tūc cogitemꝰ nos hoīes eſſe.et habere potuiſſe Et qui iſto mōdo corripit ⁊ punit delicta benedictionem domini promeret̉. In cuius figurā cum Aoyſeſ dixiſſet leuitis ꝙ vnꝰ qͥſqꝫ gladiū acciperet⁊ fratreꝫ ⁊ amicū occide̓t qui vitulū cōflatilē adorauerat. ⁊ ipſo madato moyſi paruiſſent. dixit adleuitas Aoyſes. Conſecraſtismanus veſtras hodie domino.Vnuſquiſqꝫ in filio ⁊ in fratre ſuovt detur vobis benediccō Exo. 32.Et ꝑ oppoſitum fauentēs inſolentibus ⁊ eis in eorūdem factis adulates. ſunt cauſa ꝑdicōis eorum