ꝓpter qd̓ dicere potuit illud. Thobie tercio. Nūꝙͣ cum ludentibusmiſtui me nec cum hijs qui in leuitate ambulant̉ ꝑticipeꝫ me p̄buiSecūduꝫ qd̓ ludus virtuoſus requirit. eſt ꝓuidentia ydemptitatiſvt ludens ſemper prouideat ꝙ ludus ſuus ſit ſimplex innocens ⁊innoxius ne aliquis inde ledatur.vnde qui nichil in dictis ſuis ponderant niſi vt riſum faciant nec curant queꝫ per dicta ſua contriſtētderiſores ſunt ⁊ bomolochi. ⁊ noneucrapuli ẜm Ariſtoti. g. ethi. Etde tali loquitur Salomō ꝓuer. ⁊6ͥ.Fraudulenter nocet amico ſuo ⁊cū deprehenſus fuerit dicet. ludenſfeci. Tales ludunt more ſampſonis qui tam ſe ꝙ aſſiſtentes ludēſoppreſſit Iudicum decimoſexto.Sed numꝙͣ virtuoſe huderis potexit altei̓ conuiciari. Ad hoc ſatisreſpondet Ariſtotileˢ quarto ethicoꝝ Qd̓ quedā ſunt conuicia contumelioſa quedā non. Dicere autem contumeliam alicui eſt eum īfamare ⁊ ideo talia conuicia dicēre nullo modo poteſt virtuoſe ludens Sed hoc apud gentiles legibus prohibebatur. Sunt auteꝫ alia quēdam cōnuicia de leuibusque poteſt conuenienter v̓ tuo ſuꝰdicece vel propter delectationem:vel propter emendationem ſicutexponit ibideꝫ ſanctus ThomasTertium qd̓ virtuoſus ludus exquirit ē carentia ſuperfluitatis neDvel nimis frequentetur vel miniscontinuetur ⁊ quod fiat quandooportet ⁊ ſicut oportet Et qn̄do debeat fieri dicit Tullius libro prīode officijs. Ludo quidem ⁊ iocōvti licet̉. ſed ſicūt ſompno ⁊ quietibus ceteris. tunc viꝫ cum grauibus ſerijs alijſqꝫ rebus ſatis fecet̉muſ. diſtinguit enim ſāctꝰ Thomas triplex genꝰ ludi ſuꝑ 2. ſētēciarū diſ. 16. q. vl. ar primo. Eſt eīludus turpis ⁊ inhoneſtꝰ qui in ſedeformitateꝫ importat ⁊ tales fecerunt gentiles coraꝫ dijs ſuis ī theatris ⁊ templis ⁊ ille eſt ſimpliciter inhibitꝰ xp̄ianis. de pe. d̓. lj. infine ⁊ in multis alijs locis. Aliuseſt ludus gaudij ſpūalis qualemfaciunt xp̄iami in die corꝑis criſti⁊ qualem fecit dauid corā archadomini ⁊. Reg̓. 6. Terciuſ eſt ludꝰHumane cōſolacionis. tuiꝰ medietas vocatur eutrapelia ⁊ virtuoſꝰiſta virtute dicitur ab Ariſtotileeutrapelus que virtus eſt ita neceſſaria humano conuictui ꝙ ẜꝫeum proprium eutrapeli eſt eſſeepidoxiotem. ab ep̄i quod eſt ſuꝑ⁊ dixios quod ē aptus quaſi optime aptus ad cōuictum hūanumEt de tali ludo poteſt exponi illudTach̓. s. Platee ciuitatis cōplehut̓ īfantibꝰ ⁊ puell̓ ludentibusLectō 144.Voniā oīa ydola nacōnūdeoꝫ eſtimauerūt. quibꝰnec oculorū viſus eſt advidendum. nec nares ad ꝑcipiendum ſpiritum. nec auris ad audiendum. nec digiti manuum ad trctandum. ſed ⁊ pedes eorum pigͦad ambulandum. homo enim fecit illos. et qui ſpiritum mutuatꝰeſt finxit illos. Nemo enim ſibi ſimilē hō p̄t deuꝫ finge̓ cū eī ſit mortal̓ mortuuꝫ fingit manibꝰ iniqͥs¶ Pꝰ ꝙͣ ſpūs ſāctꝰ r̄probauit fa