ciōquam habuit in repatriādo de fratre ſuo quem audiuit ſibi velle occurrere cum quadrīgentis viris ⁊contra hunc timorē deus eum confortauerāt ante: oſtendens ei multitudinem angeloꝝ Gen̄. z2. in loco qui dicitur Manaym id eſt caſtra quē locū ſibi vocauit ſic qꝛ ibividit angelos dei de quibꝰ ait. Caſtra dei ſunt hec. ¶ Tercia difficuſtas quam ſuſtinuit in repatriādofuit in lucta angeli de qua Gen̄. 32vbi dicitur ꝙ vir luctabatur cū eovſqꝫ mae: ſed finaliter vir ille ſibibn̄dixit ⁊ ꝙ cōtra g̓manū p̄uale̓tpredixit. Liberatione ergo Iacobper ſapientiam deſcribens dicit ſicCuſtodiuit illum ab immicis videlicet a fratre eum perſequente anteꝙͣ fugeret a patria ſua ⁊ a labaeum inſequente cū redire vellet adpatriam ſuam Gen̄. 16. Cum placuexint domino vie hominis immicos eius cōuertet ad pacem. Et aſedūctoribus tutauit illuꝫ hoc eſta fraudibus laban eum perſequēte ⁊ filioꝝ ſuoꝝ quando morabat̉in meſopotamia. Et certamē fortededit illi vt vinceret quando cū angelo luctabatur ⁊ victoriā obtinuit: nō per violenciam ſed per deuocionē: angelo volente ſibi dare ſignu̓m quia ſicut luctabatur cū eo ⁊tamen habuit finaliter victoriamita ſuſtineret aduerſitatē a fratre⁊ tamen in fine victoriam haberet⁊ ſic expelmentaliter diſceret ⁊ ſciret quoniam omnipotentior eſt ſapientia que attigit a fine vſqꝫ adfinem fortiter ⁊ diſponit omnia ſuauiter Sap̄. s. Cuſtodiuit illuꝫ abA ſermomimicis. Notandum ꝙ inter ōnia preſentis vite neceſſaria maxime foret vtile ſcire diſcernere interamicos ⁊ mimicos quia frequent̉amicos credimus illos qui ſunt realiter inimici ⁊ illos inimicos aliqͦciens eſtimamus qui nobis realiter ſunt amici. Sunt enimduo genera hominum qui apparent amici ⁊ ſūt hoſtes ⁊ immici. Et duo genera hominum videntur inimici ⁊ſunt amici ⁊ ita quidam realiter: q̄dam apparēter. Vnde quadruplices habemꝰ mimicos videlicet blādos adulatores. falſos ꝯſiliatores.detrahentes ⁊ perſecutores. corripientes ⁊ correctores. Primi ſunt examinandi per conſcientiam. Secūdi ſunt repudiandi per prudentiāTercij ſunt tolerādi per patientiāQuarti ſunt acceptandi per beniuolentia. Primi igitur mimici a quibus noꝫ cuſtodire debemus ſuntblandi adulatores. Qui enim incollo te ita ſuauiter raderet et guttur tibi amputaret vel ideo genātuam tergeret vt oculum eruerettalis merito foret mnimicus dicēdꝰſed adulator cuius līgua nouacula acuta ⁊ doloſa: ideō tibi blanditur vt te decipiat ⁊ oculum diſcrecōis tibi eruat fcc̄i. 13. In labijs ſuis indulcat mnimicus ⁊ ī corde ſuoinfideatur vt ſubuertat te in foueam. In oculis tuis lacrimabitur inimicꝰ: ⁊ ſi īuērit̓ tp̄s nō ſāciabiturſāguine. Si īcurrerīt tibi mala tūcīuenies eū illic pͥorē: ⁊ qͣſi adiuuaſſuffodiet plātas tuas. de iſta materiā loqͥt̉ Se. epiſt. 8ō. ẜꝫ quātitatē maiorē adulatio ꝙ ſil̓ ē amiciciē nō nitat̓ tm̄ illaꝫ: ſꝫ vīcit ⁊ penetrat aꝑtis acꝓpicijs auribꝰ excipit̉