noeſt anima in vniuerſitate. melior īſuo genere optīa ex ſui ordinacōe.eſt autem hec ordinatio omnimoda conuerſio voluntatis in deuꝫ ⁊ex ſe tota voluntaria deuotaqꝫ ſubiectio. Ideo autem dicit Sortitusſum animam bonam. non ꝙ a caſu ad bonitatem deuenerit: ſꝫ quiaprimam gratiam nullus poteſt ꝓmereri. ſiam cum omne meritumſit ex gratia Si prima gratia caderet ſub mei̓to primam gratiam p̄cederet gratia. Et ideo deus ſpontedat homini primam gratiam hōiinꝙͣ ſe ad gratiam diſponenti. diſpoſitione naturali ⁊ non prebentiobicem gratie per malum vſum liberi arbitrij. Licet autem ante primam gratiam requiratur diſpoſicio conueniens. Illa tamen nonmeretur gratiaꝫ merito condigniſed ꝯgrui tm̄ Et ideo dicit ſortitusſum animam bonam Coloẜ. prīoGratias agentes deo patri q̄ nosdignos fecit in partem ſortis ſanctorum Solent enim que ſorte datur diuinitus dari. Sicut dicit Auguſtinus decimo. ſuper Geneſimad litteram capitulo viceſimoſecūdo vbi iſtam litteram ſic exponit.Quer eram ingenioſus. Sequiturin littera. Et cum eſſeꝫ magis bonꝰAc. vbi Salomon loquens pro tēpore ſue iuuentutis dicit ſe fuiſſegratioſum pro tempore ſue iuuentutis non ſolum in naturalibus:ſed etiam in moralibus vnde dicitſic Et cum eſſeꝫ magis bonus ſupple ꝙ ingenioſus ⁊ cum magispreemineret in me bonitas moral̓ꝙ bonitas naturalis ingenij Veniproficiendo continue tunc tempo-vis ad corpus incoinquinatum id̓eſt attigi ad tantam perfectioneꝫvirtutum moralium ꝙ corpuſ meum ſeruaui incoīquinatum apaſſionibus viciorum Et hec dicunt̉pro ſtatu ſuo. Primo quando inſua iuuentute legitur deo placuiſſe. ſecundi. ℟. tercio dilexit dn̄mSalomon ambulans in preceptiſDauid patris ſui Conſequēter ponit in littera Salomon modiuꝫ petendi iſtam puellaꝫ. videlicet ſapientiam ſibi dari in vxorem ſt hoca deo quia Iacobi primo. Si quisveſtrum indiget ſapientia poſtulet eam a domino deo qui dat omma hominibus ⁊ non improperatEt dicit ſic Et vt ſciui quoniam aliter non poſſem eſſe continens niſideus det. tangit ſpecialiter bonumcontinentie quia ipſa ē recta viaad ſapientiam Iacobi terrio. Sapientia que deſurſum eſt primuꝫquidem pudica eſt. Et hoc ipſumea̓t ſūma ſapīa viꝫſcie̓ cuiꝰ eēt donū hoc Adij ad dn̄m ⁊ dep̄catꝰ ſūꝓ ip̄a optinēda adixi ex totiſ precordijs meis ⁊ ex ꝓfundo cordismei n̄ ex ſūmitate labioꝝ In psͣ.De profundis clamaui ad te dn̄ePrecordia ẜm Papiā ſūt loca vicima cordi eo ꝙ ibi ſit pnͥcipiummotꝰ ⁊ cogitacōis. ⁊ dedīat̉ pluralit̓ cae̓t̓qꝫ vocabulo ſingulal yſid̓.de ſūmo bono li. i. Quid ꝓdeſt ſtrepitus labiorum vbi cor e mutū Sicut ei vox ſine modulacōe ē qī vvxporcorū ſic eſt oracio ſine deuocōeeſt quaſi mugituſ boum ẜt ī eodeꝫOracio inquit cordis non labiorum ſieqꝫ enim verbā deprecantiſdeus intedit: ſed oratis cor aſpicit