vireſiā CfaEt hoc dicunt in hijs verbis Etp̄fert nouiſſima iuſtorum id eſt prefert vite noſtre nouiſſima id eſt finale premium iuſtorum gentiliūnō obſtante lege noſtra ẜt hoc dixit criſtus Math. 12. vbi dixit ꝙ viri niniuite qui egerunt penitentiāad predicationem Ione. Et reginaauſtri q̄ ſola fama audita Saloīſvenit vt informaretur ab eo. Surgent in iudicio et condēpnabuntgenerationem iudeorū; qui cōtēpſerunt credere c̓ſto qui fuit maiorSalomone et Iona. Iſta accuſatio refellitur in ſemetipſos. nam iuſte fecit in hoc ꝙ iuſtos pretulitipſis malis ¶ Quarta accuſatio ⁊duodecima in numero ē eadem cūſexta in virtute. Vnde accuſant eum de ſupernaturali vſurpationenature diuine. Vnde iſte due cauuſadoeb ℟. Filium dei ſe nominat. Et gloī.atur patrem ſe habere deum. Ideꝫdicunt realiter Et replicatur bis accuſatio. quia matela eſt de grauiſriiſima vtpote deblaſphemia atqꝫ vſurpatione honoris diuini ſed vtdictum eſt cum de ſexta accuſatione ageretur. non nomen vſurpabit ſꝫ natuaꝫ dinā ſe habe̓ꝫ ꝑ maxima miracula demonſtrauit merito gloriabatur ſe deum patremhabere non falſa gloria ſed veraqꝛ vere ſic erat teſtāte voce patrisMath̓. 3. Hic eſt filius meus dilectꝰ. in quo michi bene complacuiipſum audite. Gloriatur ſe deumpatrem habere. ¶ Notandum ꝙeſt magna gloriā veraciter habere deum patrem. et poſſe cum ſanaconſcientia ſibi dicere cotidie Pat̓noſter qui es in celis. Mat. 3. Gloriant̓ enin quidaꝫ de progenitorū nobilitate nobilius deo nichileſſe poteſt de quo ſingulariter dicitur. Luc̓. ii. Homo quidam nobilis abijt in regionem lōginquam:acciꝑe ſibi regnum ⁊ r̓uerti. Quidāde ꝓgenitoꝝ dignitate. deus tocius vniuerſi rex eſt ⁊ imparator InPsͣ. deꝰ autē rex noſter ante ſecula. Quidaꝫ de ꝓgenitorū diuicijſ: ⁊de deo ſcribitur in. pͣs. Gloria ⁊ diuicie in domo eiuſ Quidam de progenitorum milicijs atqꝫ deus ipſeeſt dominus excercituū. princepſmilicie ⁊ belli. de quo Iob. 21. Nūquid ē numerꝰ militu eius. Ergoconfidenter gloriemur deū nos haV3bere patreꝫ. qꝛ fccī. 3. Gloria hominis eſt honor patris ſau: ⁊ dedecꝰfilij pater ſine honore. Inuenimꝰautē in iſto patre libertatem ſufficientis exhibicioīs ſi ei ſeruiamꝰRegularitatem conuenientis caſtigationis ne delinquamꝰ. Hilaritatem allicientis reconciliatiōīsſi ad eum redeamus. De primo fav̓. j.cit nobis xp̄s dulciſſimū argum̄tum. ꝙ deus nullo mō nobis deficiet ſi ei ſeruierimus Luce. 21. Quisinquit criſtus de hominibus petita patre ſuo panem: nūqͥd lapidēdabit ei aut piſcem? Numqͥd propiſcelēpenteꝫ dabit illi. Aut ſi petiei̓t ouunūqͥd porrigꝫ illi ſcorpionē. qͣſi dicerꝫ nō. Et tūc arguitcriſtus a ml̓to fortiori. Si gͦ vos hoīnes cum ſitis mali noſtis bona data dare filijs veſtriſ: quātomagispat̓ vr̄ celeſtis dabit ſpm̄ bonū peItētibꝫ ſe? Et ideo nullꝰ timeat mūdū cōtēpne̓ ⁊ pauꝑtatē ꝓ xpō ſb̓ire: qꝛ deuſ oībus ſibi ſeruientibusff. 3.