Diſtin. II.
ii
Tſign̄at: ꝑ hͦ ꝙ ſubdit dn̄s vnitatē eſſentie. Dauid quoqꝫ eternā filij gn̄atiōeꝫ aꝑte inſinuat exꝑſona filij ita dicēs. Dn̄s dixit ad me filiꝰ mees tu ego hodie genui te. De hac ineffabili generatōe Iſaias. ait. Gn̄ationē eiꝰ ꝗs enarrabitIn libro quoqꝫ ſapīe eternitas filij cū pr̄e moſtrat̉ vbi ſapīa ita loꝗt̉. Dn̄s poſſedit me ī initio viaꝝ ſuaꝝ anteqͣꝫ ꝗcqͣꝫ faceret a prīcipio abeterno ordinata ſū anqͣꝫ terra fieret: necdumerāt abyſſi: ⁊ ego iā ꝯcepta erā: necdū fontesnecdū mōtes aūt colles ⁊ ego parturiebar: adhuc terrā nō fecerat ⁊ cardīes orbis terre: qn̄preꝑabat celos aderā: qn̄ apprehēdebat fūdamēta terre cū eo erā cūcta ꝯponens ⁊ delectabar ꝑ ſingulos dies ludēs corā eo. Ecce aꝑtūde eterna gētura teſtimoniū quo ip̄a ſapīa perhibet ſe an̄ mūdū ꝯceptā eē ⁊ parturiri .i. gētā ⁊ apud pr̄em eternal̓r exiſtere. Ip̄a ēt alibiait. Ego ex ore altiſſimi ꝓdij prīogenita an̄ oēꝫcreaturā. Micheas quoqꝫ ꝓph̓a eternaꝫ ꝟbign̄atiōeꝫ ⁊ tꝑalē ex Maria ſil̓ īſinuauit dicēsEt tu bethleem effrata ꝑuulus es ī milibꝰ iuda ex te egrediet̉ ꝗ ſit dn̄ator in iſrael: ⁊ egreſſus eius ab initio a diebus eternitatis.¶ Spālia teſtimonia de ſpū ſancto.Eſpū ſcō ēt exp̄ſſa documēta in veteri teſtō hēmus. In Geneſi .n. legỉSpūs dn̄i ferebat̉ ſuꝑ aqͣs. Et DaVuid dic̄. Quo ibo a ſpūtuo. Et in li.ſapīe dr̄. Spūs ſcūs diſciplīe effugiet fictumbenignus eſt .n. ſpūs ſapīe. Iſaias quoqꝫ dicitSpus domini ſuper me ⁊cͣ.¶ De teſtimonijs noui teſtamenti.Unc pꝰ teſtimonia veteris teſtī defide ſcē trinitatis ⁊ vnitatis ad nouiteſtī aucͣtes accedamꝰ: vt in medioduū aīaliū teſtamētoꝝ cognoſcaturꝟitas: ⁊ forcipe de altari ſumat calculus quotāgant̉ ora fideliū. Dn̄s itaqꝫ xp̄s vnitatē dineeēntie ac ꝑſonaꝝ trinitateꝫ aꝑte inſinuat apl̓isdicēs. Itē baptizate oēs gentes in noīe pr̄is ⁊⁊ filij ⁊ ſpūs .ſ. amē. In nomīe vtiqꝫ ait vt aitAmb. in li. prīo de trinitate: nō in noībꝰ vt vnitas eēntie on̄dat̉. ꝑ noīa tria q̄ ſuppoſuit treseē ꝑſonas d̓clarauit. Ip̄e ēt ait. Ego ⁊ pr̄ vnūſumꝰ: vnū dixit vt ait Amb. ī eo. li. ne fiat diſcretio ptātis ⁊ naͣe: ⁊ addidit ſumꝰ: vt pr̄eꝫ filiūqꝫ cognoſcas .ſ. vt ꝑfectꝰ pr̄ filiuꝫ ꝑfectū genuiſſe credat̉: ⁊ ꝙ pr̄ ⁊ filiꝰ vnū ſint nō ꝯfuſione ſꝫ vnitate naͣe. Ioānes quoqꝫ in epl̓a canonica ait. Tres ſūt ꝗ teſtimoniū dāt in celo: pr̄ꝟbū ⁊ ſpūs ſcūs: ⁊ hi tres vnū ſūt. Ip̄e etiā in
initio euāgelij ſui ait. In prīcipio erat ꝟ̓bū: ⁊ver. er. a. d. ⁊. d. e. ꝟ. Ubi aꝑte on̄dit filiū ſꝑ⁊ eternal̓r fuiſſe apud pr̄em vt aliū apud aliu.Apl̓s quoqꝫ aꝑte trinitatē diſtinguit dicens.Miſit deꝰ ſpm̄ filij ſui in corda nr̄a. Et alibi.Si ſpūs eiꝰ ꝗ ſuſcitauit Ieſuꝫ hītat ī nob̓ ⁊cͣ.Itē alibi trinitatē atqꝫ vnitatē euidētiſſime cōmēdat dicēs. Qm̄ ex ip̄o ⁊ ꝑ ip̄m ⁊ ī ip̄o ſuntoīa ipſi gl̓ia. Ex ip̄o ait vt Aug. in li. de trinitate dicit ꝑꝑ pr̄em: ꝑ ip̄ꝫ ꝑꝑ filiū: in ipſo ꝑꝑ ſpm̄ſcm̄. Per hͦ ꝟo ꝙ nō ait ex ipſis ꝑ ip̄os ⁊ ī ip̄ẜnec ait ipſis gl̓ia ſꝫ ipſi: īſinuauit hac trinitatēvnū dn̄ꝫ deū eē. Sꝫ qꝛ pene ſingule ſillabe noui teſtī hanc ineffabilis trinitatis atqꝫ vnitatisveritatē ꝯcorditer īſinuāt īductiōi teſtimoniorū ſuꝑ hac re ſuꝑſedeamus: ⁊ rōnibꝰ ꝯgruiſqꝫſil̓itudinibus ita eē ꝓut infirmitas noſtra valꝫoſtendamus.¶ Diuiſio textus.Oſtqͣꝫ inquiſiuitᵉª de quibusagendum ē inhoc oꝑe: hic ꝓſequitur ſuā intentionem: ⁊ diuiditur in duas ꝑtes. ¶ Cum enim vt ſupraM dcm̄ ē ſacre doctrīe intētio ſit circa diuīa. diuinū aūt ſumitur ẜm relationē ad deum vel vt pͥncipiūvel vt finē: ſꝫ ꝙ apocalipẜ pͦ dr̄. Ego ſum alpha ⁊ o. conſideratio hꝰ doctrine erit de rebus ẜm ꝙ exeunt a pͥmo:⁊ ẜm ꝙ referuntur in ipſum vt in finem. ¶ Un̄ in pͥmaparte determinat de rebus diuinis ẜm exitum a principio. In ſcd̓a ſcd̓m reditum in finē: ⁊ hͦ in principio tertij.¶ Aliter pōt diuidi ẜm intentionem magiſtri: ꝙ in prīadeterminat de rebus. in ſcd̓a de ſignis. ⁊ h̓ ī qͣrto. ¶ Itēprima in tres. in prima de fruibilibus: in ſcd̓a de vtibilibus in ſcd̓o libro. in tertio de his q̄ ordinant vtibilia adfruibilia: que etiā partim ſūt vtibilia partim fruibilia: ⁊hoc in tertio libro. Scd̓m primā diuiſionē diuiditur prima pars in duas. In prima determinat de diuinis ſcd̓mexitū a principio in vnitate eēntie. In ſcd̓a de diuinis ẜꝫexitū in diuerſitate eēntie: ⁊ hͦ in ſcd̓o li. ¶ Primꝰ āt liber diuiditur in duas ꝑtes: exitus enim perſonarum invnitate eēntie eſt cauſa exitus creaturaꝝ in eſſentie diuerſitate. Unde in prima parte determinat̉ trinitas perſonarum in vnitate eſſentie: que diſtinguitur ẜm exituꝫvnius perſone ab alia. In ſcd̓a determinantur attributaquedam: ex quorum rōnibus cōpletur cālitas in diuinisperſonis reſpectu productionis creaturarum .ſ. de ſcientia potentia voluntate īfra. 35. diſtinctio. Cumqꝫ ſupradiſſeruimus) Prima diuiditur in duas partes. Primoenim inquirit trinitatem perſonaruꝫ in vnitate eſſentiede qua intendit. In ſcd̓a ꝓſequitur determinatiōeꝫ vnitatis ⁊ trinitatis inuente infra. 8. diſtinctione (Sicut deveritate ⁊cͣ) Prima in duas. In prima manifeſtat v̓itatem. In ſcd̓a excludit dubitatiōem. 4. diſtinctione.(Hic oritur qō ⁊cͣ.) Itē prima ī duas. In prima inquiritmodum inueſtigandi trinitatē in vnitate. In ſcd̓a on̄dittrinitatem perſonarum in eſſentie vnitate. ibi (Proponamus ergo ⁊c̄.) Modū auteꝫ inueſtigandi on̄dit qͣꝫtūad tria. Primo qͣꝫtum ad inꝗrenduꝫ conditionem: ſcd̓oqͣꝫtum ad intentiōem ibi (Omnes autem catholici) 3qͣꝫtum ad inquirendi ordinem ibi (Ceterum vt in libro
B 3