Capitula

2

¶ Incipiunt Capitula primi libri ſententiaꝝ.¶ Diſtinctio.Mnis doctrīa eſt de rebus vel deſignis.De rebus quibus vtenduꝫ eſt velfruendum. ⁊ de his que fruunt̉A⁊ vtuntur.Quid ſit frui vel vti. ¶ Diſ. II.¶ De vnitate ⁊ trinitate.Que fuerit intentio ſcribentiū de trinitate.Quis ordo ſit ſeruādus cū de trinitate agit̉.De teſtimonijs veteris teſtamenti quibꝰ trinitatis myſterium declaratur.De teſtimonijs noui teſtamenti ad idem per¶ Diſtinctio.tinentibus.III¶ De cognitione creatoris per creaturas in ꝗbus trinitatis veſtigium apparet.De imagine ⁊ ſil̓itudīe trinitatis in aīa hūana.De ſimilitudine creantis ⁊ create trinitatis.De trinitate ⁊ vnitate. ¶ Diſ. IIII.¶ Utrum deus pater ſe deum genuerit.Utruꝫ trinitas de vno deo predicet̉ ſicut vnꝰdeus de tribus perſonis. ¶ Diſ.V.¶ Utꝝ dīna eēntia genuerit filiū: vl̓ genita ſit apr̄e: vel de ip̄a natꝰ ſit filiꝰ vl̓ ſpūs .ſ. ꝓcedēs.Ꝙ filius non eſt de nihilo ſed de aliquo: nō tn̄de materia: ſic ⁊ ſpiritus ſanctus.Quare v̓bū pr̄is dicat̉ filiꝰ naͣe. ¶ Di. VI.¶ Utrū pater volūtate genuerit filiū vel neceſſitate: an volens vel nolens ſit deus.¶ Diſtinctio.VII.¶ Utꝝ pr̄ vel potuerit vel voluerit gigne̓ filiū.An poſſe gignere filiū ſit aliqͣ potentia in pr̄e q̄non ſit in filio. ¶ Diſtinctio.VIII.¶ De veritate ac ꝓprietate diuine eſſentie.De incommutabilitate eiuſdem.De ſimplicitate eiuſdem.De corporali ⁊ ſpirituali creatura quomodoſit multiplex ⁊ non ſimplex.Ꝙ deus cū ſit ſimplex tn̄ multipliciter dr̄.Ꝙ dei ſimplicitas nll̓i p̄dicamētoꝝ ſubijcit̉.Ꝙ deus abuſiue dicitur ſubſtantia.Ꝙ nō eſt in deo aliquid qd̓ non ſit deus.¶ Diſtinctio.IX.¶ De diſtinctione trium perſonarum.De coeternitate patris ⁊ filij.De īeffabili et initelligibili generatiōis mō.Utruꝫ debeat dici ſemper gignitur filius: velſemper genitus eſt.De obiectiōibꝰ hereticoꝝ nitētiū ꝓbare filiuꝫnō eē coeternū patri. ¶ Diſ.¶ De ſpū ſcō qui amor pr̄is ⁊ filij ꝓprie dr̄ cuꝫ

ſit in trinitate amor ꝗ eſt trinitas: ſic̄ verbumꝓprie dr̄ ſapīa: ⁊ tn̄ tota trinitas dicit̉ ſapīa.Ꝙ eadē noīa ꝓprie ⁊ vl̓r accipiuntur.Ꝙ ſpiritus ſanctus ſicut patri ⁊ filio eſt communis: ita cōmune nomen habet ꝓprium.¶ Diſtinctio.XI.¶ Ꝙ ſpiritus ſanctus procedit a patre ⁊ filio.quē tamē greci a filio ꝓcedere diffitentur.De conuenientia latinoꝝ ⁊ grecoruꝫ in ſenſu:⁊ differentia in verbis. ¶ Diſ.XII.¶ Utrum ſpiritus ſanctus ꝓprius vel pleniusprocedat a patre qͣꝫ a filio.Ꝙ ſpiritus ſanctus principal̓r ⁊ ꝓprie dr̄ procedere a patre. ¶ Diſtinctio. XIII.¶ Quare ſpūs ſanctus cū ſit de ſub̓a patris nōdicatur genitus: ſed tm̄ procedens.Quare filius dicatur procedere: cum ſpiritusſanctus non dicatur gigni.Ꝙ non pōt mortalis diſtinguere inter generationem filij ⁊ proceſſionē ſpiritus ſancti.Utꝝ ſpūs ſanctꝰ debeat dici ingenitus cū nonſit genitus. ¶ Diſtinctio.XIIII.¶ De gemina ꝓceſſione ſpūs .ſ. tꝑali ⁊ eterna.Ꝙ non ſolū dona ſpūs ſancti: ſꝫ et ipſe ſpiritusſanctus deus dat hominibus ⁊ mittitur.An viri ſancti poſſint dare ſpiritū ſanctum.¶ Diſtinctio.XV.¶ Ꝙ ſpiritus ſanctus a ſeipſo datur: ⁊ filius aſeipſo mittitur.Quomodo ītelligenda ſit miſſio vtriuſqꝫ.Ꝙ a ſpiritu ſancto etiam filius ſit miſſus.Ꝙ etiam filius ſit datus a ſeipſo.Quomodo ītelligenduꝫ ſit a meipſo nō veni.Utrum ſemel tm̄ ſit miſſus filius: an ſepe.De duobus modis miſſionis filij.Ꝙ ẜm alterum modum ſit ſemel miſſus: ẜmalterum ſepe: ⁊ ẜm alterum modū dicit̉ miſſus in mundū: ẜm alterum non.Quare pater non dicitur miſſus.Ꝙ filius ⁊ ſpūs ſanctꝰ non ſunt minores pr̄eqꝛ miſſi.¶ Diſtinctio. XVI.¶ De miſſiōe ſpiritus ſancti que fit duobꝰ modis: viſibiliter ⁊ inuiſibiliter.Ꝙ filius ẜm ꝙ hō: nō modo pr̄e ſed ſpū ſcō ⁊ſeipſo minor eſt. ¶ Diſ.XVII.¶ Ꝙ ſpiritus ſanctus eſt charitas qua diligimus deum ⁊ proximum.Ꝙ fraterna dilectio eſt deus: nec pater vel filius: ſed tm̄ ſpiritus ſanctus.Ꝙ non eſt dictū per cām illud. deꝰ charitas ē:ſicut illud. tu es patientia mea ⁊ ſpes mea.Quomodo ſpūs ſanctus mittat̉ vel det̉ nobis

A 2