QōI.Diſtin. III.
primo ⁊cͣ.) Inquirentiuꝫ aūt conditionem in prima ꝑtedeſcribit tripl̓r. Primo qͣꝫtum ad ipſoꝝ puritatem queneceſſaria ē ad tante veritatis ꝯtemplatiōem: ſcd̓o qͣꝫtūad reuerētiā ⁊ attentiōem. ibi (De hac igr̄ re ⁊c̄. Tertio qͣꝫtū ad mutuā charitatē: qꝛ vnꝰ indiget alterius auxilio ꝑꝑ difficultatē maͣe. ibi (Perinde oīs ꝗ audit ⁊cͣ.¶ Oēs aūt catholici ⁊cͣ.) Hic on̄dit intentōem inꝗrentium de trinitate. Et primo on̄dit ꝗd doctores ītēderūtdocer̄. Scd̓o ꝯcludit ꝗd oporteat nos tenere. ibi (Teneamus igitur ⁊cͣ) ¶ Propōamꝰ gͦ ⁊cͣ.) Hic on̄dit trinitatē perſonaꝝ in vnitate eēntie. ⁊ primo ꝑ aucͣtes. ſcd̓o perrōnes. 3ª diſtinctio. ibi (Apo. nāqꝫ ait) Prima in duas. pͦoſtēdit ꝓpoſitum per aucͣtes veteris teſtī. ſcd̓o ꝑ aucͣtesnoui. ibi (NNūc v̓o poſt teſtimonia) Prima in tres. ī prīaoſtēdit ſpāliter eēntie vnitatē. ſcd̓o cōiter vnitatē ⁊ trinitatē. pͦ ꝑ aucͣtē legis. ſcd̓o ꝓph̓aꝝ ibi (Perſonaꝝ quoqꝫpl̓alitate ⁊cͣ.) Tertio ſpāliter perſonarum diſtinctiōemibi (Dicēdū quoqꝫ eternā ⁊cͣ.) Et pͦ ſcd̓m ꝓceſſionē filija pre. ſcd̓o qͣꝫtū ad ꝓceſſionē ſpūs ſcī ab vtroqꝫ. Qō .I.D euidentiam eoª que hͦ dicūquinqꝫ querunt̉Primo de vnitate diuine eēntie. ſcd̓o vtruꝫin illa vnitate ſit īuenire diuerſitatē attribuItoꝝ. 3º vtrū pl̓alitas rōnum ẜm qͣs atributadr̄nt ſit aliquo mō in deo vel tm̄ ī intellectu rōcinantis:qͣrto vtꝝ illa vnitas ꝯpatiat̉ pluralitatem perſonarum.Quīto ſi ꝯpatit̉: Utꝝ pluralitas illa ſit pluralitas realisvel rationis tantum.¶ Utrum deus ſit tm̄ vnus.I.ſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ non ſitO primum neceſſariū ponere vnuꝫdeū. ¶ Ab vno .n. pͦ ⁊ ſimplici ꝓcedit tm̄ vnūẜm ph̓m: ſꝫ pl̓es bonitates inueniūtur ꝑticipare in creaturis: ſic̄ ſapīa bonitas pax ⁊ hogͦ vr̄ ꝙ ꝓcedāt a pl̓ibꝰ pͥmis pͥncipijs: ⁊ ſic ē ponere pl̓esdeos: ⁊ h̓ vr̄ fuiſſe error gētiliū: vt dic̄ Diony. li. de dīnisnoībꝰ. qd̓ ēt pꝫ ex hͦ ꝙ ponebāt vnū deū ſapīe: ⁊ aliā deāpacē: ⁊ ſic de alijs. Iteꝫ ſic̄ dr̄ 4º metheoroꝝ perfectumvnūquodqꝫ ē qn̄ pōt ꝓducere ſibi ſil̓e ī naͣ: ſꝫ dīna eēntiaē ꝑfectiſſima: gͦ vr̄ ꝙ poſſit ꝓducere aliā eēntiā ſibi ſil̓eꝫita ꝙ ſint pl̓es dīne eēntie. ¶ Itē prīa maͣ q̄ ē pura poͣ ēvna: ⁊ qͣꝫto forme ſibi ſūt ꝓpinꝗores inueniūt̉ paucioresnūero: ꝑͦ enī ꝑficit̉ ꝑ qͣtuor formas elemētares: pꝰ ꝑ plurimas formas mixtoꝝ corpoꝝ: gͦ in vltimo remotiōis amaͣ dꝫ inueniri maxima pl̓alitas ⁊ ita vr̄ ꝙ cum deus ſitmaxime remotꝰ a materia: ꝙ natura diuīa ſit maximemultiplicata: et ſic ſunt plures dij.CON tra oīs natura que īuenit̉ in pluribꝰ ẜm priꝰ etpoſteriꝰ: oꝫ ꝙ deſcēdat ab vno prīo ī qͦ ꝑfecte habeatur.vnitas .n. pͥncipiati atteſtat̉ vnitati pͥncipij: ſicut oīs calor originat̉ ab vno calidiſſimo qd̓ ē ignis: ſꝫ entitas īuenit̉ in pluribꝰ ẜm priꝰ ⁊ poſteriꝰ. gͦ oꝫ eē vnū pͥmū ens ꝑfectiſſimū: a qͦ oīa entia hn̄t eſſe: ⁊ h̓ eſt deꝰ: ē igr̄ vnꝰ deꝰ.¶ Pͣ. ſi ſint pl̓es dij per eēntiam diſtincti: oꝫ ꝙ eoꝝ eſſētie diuidātur abinuiceꝫ eēntiali dr̄ia: ſicut q̄ differūt ſpecie vel gn̄e: vel que differant numero. Si aūt differuntgn̄e vel ſpē: oꝫ ꝙ aliqͣ dr̄ia differāt: illa āt dr̄ia aut pertinet ad bonitate aut nō: ſi non. gͦ deꝰ in quo erat dr̄ia nonhꝫ purā bonitatē: ⁊ ſic nō ē puꝝ bonū: ſi āt ꝑtinet ad bonitatē ⁊ illa nō inuenitur in alio: gͦ ille ī quo nō inueniturnō erit ꝑfectꝰ ī bonitate: oꝫ aūt deū eē ſummū bonuꝫ qd̓ſit ⁊ purū ⁊ perſcm̄ in bonitate. gͦ īpol̓e ē eſſe pl̓es deos.¶ Si dicat ꝙ illa dr̄ia ē eadē ẜꝫ ſpēm in vtroqꝫ: ſꝫ dr̄nsnū mero. ¶ Contra. quicquid eſt eiuſdem ſpēi non diuiditur ẜm numerum niſi ẜm diuiſionem materie vel
alicuius potentialitatis. ergo ⁊ illa dr̄ia ē eadem ẜꝫ ſpēꝫdifferēs nūero: oportebit gͦ ꝙ ī d̓o ſit aliꝗd poͣle: ⁊ ſic ensdiminutū: ⁊ dependēs ad aliud qd̓ ē ꝯtra rōnem pͥmi entis. ¶ Pͣ. eius ī quo nō differt ſuū eſſe ⁊ ſua quiditas nōpoteſt ꝑticipari quiditas ſua ſiue eēntia: niſi ⁊ eē participetur: ſed qn̄cunqꝫ diuiditur eēntia alicuius per participationeꝫ. participatur eſſentia eadem ẜm rationem: etnō ẜm idem eſſe. ergo impoſſibile eſt eius in quo nō differt eſſentia ⁊ eſſe: eſſentialē participatiōem diuidi velmultiplicari: ⁊ tale autē ē deus: alias eēt ſuū eēt acꝗſitūab aliquo: gͦ impol̓e eſt ꝙ diuinitas multiplicetur vl̓ diuidatur: ⁊ ita erit vnus tm̄ deus.Reſpondeoᵈᵈᶻᵐ cuᵐ oīs ml̓titudo ꝓcedat abvnitate aliqua: vt dicit Dionyſiꝰ: oꝫvniuerſitatis multitudinem ad vnū pͥncipium entiū pͥⁿreduci qd̓ eſt deus. hoc eniꝫ ⁊ fides ſupponit ⁊ rō demōAd primuꝰ) ticipate in creaturis ſint differētesgͦ dd̓m. ꝙ qͣꝫuis boitates ꝑ (ſtrat.rōne: tamen hn̄t ordinē adinuicē: ⁊ vna includit alteraꝫ⁊ vna fundatur ſuper alterā: ſicut ī ītelligere includiturviuere: ⁊ ī viuer̄ īcludit̉ eē: ⁊ iō nō reducūt̉ ī diuerſa pͥncipia ſꝫ ī vnū: ſi ēt ordinē nō haberent: non ꝑꝑ hͦ excluderetur vnitas primi pͥncipij: qꝛ qd̓ in pͥncipio vnitum ē ineffectibꝰ multiplicatur: ſemꝑ .n. in cā eſt aliꝗd nobiliꝰ qͣꝫī cauſato. vnde primū pͥnᵐ lꝫ ſit vnū ⁊ ſimplex re: ſunt tn̄in eo plures rōnes perfectionū .ſ. ſapīe vite ⁊ ho: ẜm qͣsdiuerſe perfectiones re differētes in creaturis cantur.¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ hoc ē de perfectione dīne eēntie ꝙſibi ſimilis ⁊ eqͣlis alia eēntia eē nō pōt: ſi .n. ab ipſa eſſetoporteret ꝙ eſſe illius eēt dependens ab ip̄a: ⁊ ſic incideret ī illam eēntiaꝫ potentialitatis: per quā diſtingueret̉ab eēntia dīna: que eſt actus purus: nō aūt oꝑꝫ ꝙ ꝗcꝗd ēde nobilitate creature: ſit de nobilitate creatoris q̄ ip̄aꝫīproportionaliter excedit: ſicut aliquid eſt de nobilitatecanis: vt eē furibūdum: ꝙ eēt ad ignobilitateꝫ hominis.vt dicit Diony. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ: ꝙ ſimplex pͥncipiū hꝫ rōeꝫvnitatis: ⁊ quia maͣ eſt potentia tm̄: ideo eſt vna nūero:nō per vnā formā quā hēat: ſed per remotiōem oīuꝫ formaꝝ diſtinguentiū: ⁊ per eādem rōnem actꝰ purꝰ ⁊ pͥmꝰeſt vnꝰ nō multiplicabilis: ſicut maͣ multiplicat̉ ꝑ aduētum formaꝝ: ſꝫ oīo īpoſſibilis ad diuerſitatem.¶ Utrum in deo ſint plura attributa.Irca ſecūdum. ꝙ in dina eēntiaſic ꝓceditur. vr̄nō ſit pluralitas attributoꝝ. ¶ Illud .n. eſtmaxime vnū ꝙ oīo a pl̓alitate remouet̉. alAbius enī eſt ẜꝫ ph̓m qd̓ eſt nigro imꝑmixtiꝰ:ſed diuina eēntia eſt ſumme vna que eſt principium totius vnitatis. ergo in ea nulla pluralitas attributorū cadere poterit. ¶ Item vnius ſimplicitatis ē oꝑatio vna:ſꝫ dīna eēntia eſt vna ⁊ ſimplex: gͦhꝫ tm̄ vnā oꝑationemdiuerſoꝝ autem attributorum ſūt oꝑationes diuerſe: ſicut ſcīe ſcire ⁊ voluntatis velle: ⁊ ſic de alijs. ergo in deonō īuenitur diuerſitas attributorum.LON melius eſt eſſe qͣꝫ non eſſe deo eſt attribuendū: ſꝫtra ſicut dicit Auguſtinus. Omne qd̓ ſimpliciterſapīa bonitas et ho ſimpliciter ſunt melius eſſe qͣꝫ noneſſe. gͦ ſunt in deo. ¶ Pͣ. omne qd̓ dr̄ ẜm quid originaturab eo qd̓ ē ſimpl̓r ⁊ abſolutē: ſꝫ īuenimꝰ quedā eē ꝑfectanō abſolute. ſꝫ ẜm ſuā naͣm: quedā plus ⁊ quedā minus.gͦ oꝑꝫ eē aliquod ꝑfectū abſolute ⁊ ſimpl̓r a quo oīa aliaꝑficiātur. ſꝫ ſicut dicit ph̓s in ꝗnto metaph̓ice ꝑſcm̄ ſimpl̓r ē ī qͦ īueniūt̉ oēs nobilitates reꝑte in oībꝰ generibus.⁊ ꝯmentator dicit ibidē: ꝙ hͦ ē deꝰ: gͦ in deo ē reꝑire poͣmbonitatem: ⁊ quicquid aliud eſt nobilitatis ī qͣcunqꝫ re.