Diſtin. XI.

39

litatem ꝯuenit patri ꝙ naͣm ſuā cōicet alij: qꝛ bonū ē cōicatiuū ſui. gͦ eadē rōne ſpūs ſcūs cōicabit naꝫ ſuā ꝑfectacōicatiōe: ſꝫ nō perfecte cōicat creature. gͦ cōicabit alij diuine ꝑſone. ¶ Itē in deo nō tm̄ ē naͣ ⁊ voluntas ſꝫ pluraalia attributa: quoꝝ vnūqd̓qꝫ hꝫ rōnē pͥncipij. Sꝫ voluntati ⁊ naͣe rn̄det aliqͣ ꝓceſſio inqͣꝫtū hn̄t rōnē pͥncipij. gͦ ēt⁊ alijs attributis rn̄debūt alie ꝓceſſiones ẜm qͣs multiplicabunt̉ perſone multo plures qͣꝫ tres.videt̉ ꝙ ſint tm̄ due. Perſone .n. nōSed contra ꝯiſtinguunt̉ niſi ẜm relatiōes originis. Sꝫ relatio originis ē ẜꝫ quā aliꝗs ē ab alio. gͦ vr̄ ꝙ ſittm̄ vna perſona que ſit ens ab alia: ⁊ reliqua a qua ē aliꝰ.ergo ſunt tm̄ due perſone.dd̓m ꝙ nō ſunt niſi tres ꝑſone in diReſpondeo ninis. Et rō hꝰ ē: qꝛ in dinis ꝑꝑ eēntie ſimplicitatē nō pōt eē diſtīctio ẜm aliꝗd abſolutū: ſedẜm relationē: ⁊ tm̄ ẜꝫ relationē originis. vt īfra ꝓbabit̉.¶ Itē relatio originis nō p̄t ꝯſtituere ꝑſonā ſi ſignificetin cōi: ſꝫ oꝫ ꝙ ſignificet aliꝗd ꝓpriū ⁊ determīatū. Habꝫ.n. ſe loco dr̄ie ꝯſtitutiue reſpectu ꝑſone quā oꝫ eē ꝓpriā.¶ Itē qꝛ ꝑſona ē nomē dignitatis oꝫ ꝙ illa relatio ſit addignitatē ꝑtinēs: ſic gͦ oꝫ tria ꝯſiderare in ꝯſtituētibꝰ ꝑſonas .ſ. ꝙ ſit rel̓o originis: ꝙ ſit ꝓpria: ꝙ ſit ad dignitatemꝑtinēs. Relatio aūt originis in cōi īportat̉ ī his duobꝰ: ꝗab alio ⁊ a quo aliꝰ. Hoc ēt qd̓ dico a qͦ aliꝰ: ē ꝗdē ad dignitatē ꝑtinēs: ſꝫ cōe ē. Un̄ oꝫ ad hͦ ꝙ ꝯſtituat ꝑſonā ꝙ d̓terminet ꝑ ſpālē modū originis. In dīnis aūt nō pōt eē niſiduplex modus originis ẜm ꝙ oē agēs diuidit̉ ī agēs a naͣ⁊ agēs a volūtate: ⁊ iſte actiōes īuete ī creaturis vt ſupradcm̄ ē reducūt̉ in cāꝫ: ⁊ exēplar in duas ꝓceſſiōes ī dīnis:qͣrū vna ē ꝑ modū naͣe ⁊ vocat̉ gnaͣtio: ⁊ alia ꝑ modū voluntatis: ⁊ vocat̉ ſpiratio vt ſupra dcm̄ ē. Opꝫ igit̉ ita ſpecificare a qͦ alius ꝑ gnaͣtionē a quo aliꝰ ꝑ ſpirationē. Hecaūt duo nō hn̄t repugnātiā: qꝛ idē pōt eē pͥnᵐ pluriuꝫ diuerſis modis. Un̄ ex hͦ nō ꝯſtituentur due ꝑſone ſed vnatm̄: qꝛ nihil hꝫ v̓tute diſtinguēdi: niſi qd̓ hꝫ aliquā rōnemoppoſitionis. Sic igit̉ habemus vnam perſonā a qua eſtaliquis per gnaͣtionē ⁊ ſpirationē ſicut pr̄. ſi autē accipiamus aliud .ſ. qui eſt ab alio: qͣꝫuis īportet relationeꝫ originis: tamen nō ſufficit ad cōſtituendā perſonā. tum qꝛ cōeeſt: tum qꝛ nihil dignitatis īportat. Eſſe enim ab alio pōaliquid vel nobili vel ignobili modo. Unde opꝫ ad hͦ ꝙconſtituat̉ perſona: ꝙ determinet̉ per ſpālem moduꝫ acdignitatem pertinenteꝫ: ⁊ iſti ſunt tm̄ duo in diuinis: ⁊ iōoportebit ita dicere qui eſt ab alio per gnaͣtionē. ⁊ qui eſab alio per ſpiratione. Iſta aūt duo non poſſunt vni conuenire: quia vna res habet tm̄ vnuꝫ modum quo oriturex alio. Nō .n. ideꝫ in ſpecie eſt a natura ⁊ ab arte. nec perputrefactionem ⁊ ſeminationeꝫ. ⁊ ideo erit vna perſonaque eſt ab alia per generationē. ⁊ hic eſt filius. ⁊ alia queeſt ab alia per ſpirationem: ⁊ hic eſt ſpi. ſanctus. Et cumiſte relationes non poſſint multiplicari ẜm numerū: itaꝙ remaneat vnitas in ſpecie: eo ꝙ nō ē ibi aliqua diuiſiomaterialis: opꝫ ꝙ ſint tm̄ tres perſone.igit̉ dd̓m ꝙ ꝓceſſio intellectꝰ ⁊ natuAd primuꝫ re habēt quadā ſimilitudinē per quādiſtinguunt̉ a ꝓceſſione per modū voluntatis. Pōt eniꝫaliquid ꝓcedere ab vno vel a pluribꝰ. Qd̓ autē ꝓcedit ꝑmodū naͣe ꝓcedit vt ab vno: ſi illud perfectū ſit. ⁊ ſimil̓rqd̓ ꝓcedit per modū ītellectus. nō .n. plures homines habent vnā ꝯceptionē in numero. Et ita filio qui eſt tm̄ abvno .ſ. a patre attribuit̉ vterqꝫ modus. ꝓcedit enim permodum naͣe vt filius. ⁊ per modum ītellectus vt verbū.ſed voluntas tendit in aliū. ⁊ pōt eſſe reciprocatio vt exduobus vna voluntatis ꝓcedat conformitas: q̄ eſt vnio

vtriuſqꝫ. Et iō ꝓcedere per modū voluntatis ꝯuenit. ſpi.ſcō ꝗ ꝓcedit a duobꝰ vniens eos inqͣꝫtū ſunt diſtīcte ꝑſone. Inquātū .n. ſunt vna eēntia vniunt̉ per eēntiā: ⁊ ẜꝫ hͨeſt īter eos amor eēntialis. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ ꝙ ſic̄ eſt in inferioribus ꝙ nō alio actu poͣ fert̉ in ob̓m ⁊ in actū ſuū. Eodeꝫ .n. actu ītellectꝰ ītelligit ſe: ⁊ ītelligit ſe ītelligere. Itaēt cū ſpi. ſcūs ꝓcedat vt amor quo pr̄ amat filiū: nō oꝫ ꝙſit aliꝰ amor qͥ amet illuꝫ amorē. ⁊ p̄cipue cum ille amornō differat ab iſto niſi ẜm numeꝝ: ⁊ nō ẜm rōneꝫ: ⁊ talisdiuerſitas in dīnis nō pōt eē: vt ſupra ꝓbatū ē. ¶ Ad 3ºdd̓ꝫ ꝙ liberalitas ⁊ bonitas ſunt eēntialia: eēntialia autēnō ſunt pͥncipia actuū notionaliuꝫ niſi ẜm ꝙ ipſa eēntiaeſt ideꝫ re qd̓ ꝓprietas vel notio: vt ſupra dictuꝫ eſt. Un̄bonitas vel liberalitas in patre nō eſt pͥncipiū gnaͣtiōis:niſi inqͣꝫtum bonitas eſt ſua pr̄nitas: in filio aūt bonitasnō eſt pr̄nitas ſꝫ filiatio. Un̄ eadē bonitate ⁊ liberalitatepr̄ generat ⁊ filiꝰ generat̉. ⁊ pater ſpirat ⁊ ſpūs ſanctꝰ ſpiratur. Un̄ ẜm Aug. cum dico de quo eſt: eſt queſtio originis: ⁊ nō equalitatis. ſed cū querit̉ qͣlis vel quātus. Et iōper hoc ꝙ ſpi. ſcūs nō ꝓducit aliā perſonā nō eſt minorisliberalitatis vel bōitatis. ¶ Ad qͣrtū dd̓ꝫ ꝙ oīa attributa diuina ſunt pͥnᵐ ꝓductiōis per moᵐ efficiētis exemplaris: ſicut bonitatē oīa bona imitant̉: ⁊ eēntiaꝫ oīa entia: ⁊ſic de alijs. Un̄ oīs illa ꝓceſſio eſt per moᵐ naͣe: ⁊ iō nonopꝫ eſſe pl̓es modos ꝓceſſiōis in diuinis. ¶ Ad vltimuꝫpatet ſolutio per ea que dicta ſunt.¶ Expoſitio littere.Piritus epitex auditore adiuuiſanctꝰ amor ē ⁊c̄.) Hec triapIcem. Amor .n. dicit ſimplicē īclinationē affectus in amatū. Unde ēt qn̄qꝫ paſſioneꝫ dicitẜm ꝙ eſt in parte ſenſitiua. ⁊ ſic amor ēt in irrōnabilibꝰinuenit̉. Dilectio aūt p̄ſupponit electionem ſicut ip̄m nomen oſtendit. Unde tm̄ rōnabiliuꝫ eſt: ſꝫ charitas ponitquādā vehemētiā dilectionis. inquātū dilectū ſub ineſtimali p̄cio habet̉: ẜm ꝙ res multi precij care dn̄r. Siueeniꝫ ſit vnitas ⁊c̄. Unitas dicit̉ inquātū eſt nexus pr̄is⁊ filij vt dictū eſt: ſed ſcītas dicit̉ inqͣꝫtum ꝓcedit ꝓceſſione voluntatis: in qua cōſiſtit tota ſanctitas.¶ Ꝙ ſpūs ſcūs ꝓcedit a pr̄e ⁊ a filio. Di. XI.Ic dd̓m eſt ſpūm ſanctū a pr̄e eē ⁊Ifilio: ⁊ ꝓcedere a patre ⁊ filio. qd̓multi heretici negauerunt. Ꝙ aūtde vtroqꝫ procedat multis diuinoruꝫ eloꝗoꝝ teſtimonijs cōprobat̉.IDic̄ .n. apl̓s. Miſit deus ſpūm filij ſui in corda veſtra. Ecce h̓ dr̄ ſpiritꝰ filij. Et alibi. Quiaūt ſpirituꝫ xp̄i nō hꝫ hic nō eſt eius. Ipſe etiāfilius de ſpū ſancto dicit in euangelio. Quemego mittā vobis a patre. Patris aūt ſpiritꝰ dictus eſt vbi legit̉. Si ſpiritus eius qui ſuſcitauit chriſtū a mortuis habitat in vobis. Et ipſexp̄s dicit. Non eniꝫ vos eſtis qui loquimini.ſed ſpūs patris veſtri qui loquitur. ⁊ alio loco.quē mittet pater in nomine meo. Et alibi ipſefilius de ſpiritu ſancto ait. De patre procedit.His ⁊ alijs pluribus auctoritatibꝰ oſtēdit̉ ꝙſpiritus ſanctus a patre ⁊ filio procedit.¶ Ꝙ greci non concedunt ſpiritum ſanctuꝫ ꝓcedere a filio.