Diſtin. XLI.
pꝫ rn̄ſio ad pͥᵐ. Quidā tn̄ dn̄t ꝙ deEt per hoc eſt eā obduratiōis: ſicut nā cā ꝗetisqd̓ exp̄ſſe falſuꝫ ē: qꝛ ꝗes naͣlis ē finis motꝰ naͣlis ⁊ ꝑ ſe ītēta a naͣ: qd̓ h̓ dici nō pōt. Q d̓s dr̄ excecare ꝑmittēdodefectū ⁊ ordinādo. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ: ꝙ obduratio dr̄ penaꝓut dic̄ defectū iā ordīatū: ⁊ ſic reducit̉ in dīnā cālitatenō rōne defectꝰ: ſꝫ rōne ordīs: ꝗ ē a deo. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙeffectꝰ nō ꝯſeꝗt̉ niſi ꝯcurrētibꝰ oībus cāis: ſꝫ ex defectuvniꝰ ꝯſeꝗt̉ negatio effectꝰ. Dico gͦ ꝙ cā gr̄e ſicut agēs eſtipſe d̓s: ⁊ ſicut recipiēs ē ipſa aīa ꝑ moduꝫ ſub̓i ⁊ maͣe: ⁊ iōqꝛ forme īducte nō eſt cā maͣ neqꝫ ſub̓m niſi tale ex cupͥncipijs fluit accn̄s: qͣle accn̄s nō eſt gr̄a. iō nō dr̄ ſimpl̓raīa cā gr̄e: ſꝫ recipiēs tm̄: deꝰ aūt cā. Nec opꝫ ꝙ oīs defectus īcidat ex ꝑte agētis: ſꝫ pōt īcidere ex ꝑte recipiētis:⁊ ita eſt in ꝓpoſito. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m: ꝙ deꝰ quātū eſt in ſenulli ē abſens: ſꝫ hō a deo pn̄te ſe abſentat: ſicut a pn̄te lumine ꝗ claudit oculos. ⁊ iō nō ē ſil̓e qd̓ ꝓ ſil̓i īducit̉.¶ Expoſitio textus.eniꝫ ꝯditiōis ⁊cͣ.) HocNtelligētla ac exponipōt: accipiātur duo dicta: quoꝝ vnū ē veꝝ .ſ. petrū poſſedānari. alteꝝ falſuꝫ .ſ. petrū nō poſſe dānariſi adiūgat̉ ꝯditio q̄ īplicite ītelligit̉ in hͦ participio p̄deſtinatꝰ ītellectꝰ illiꝰ ꝯditiōis facit dcm̄ qd̓ pͥuserat falſuꝫ eē veꝝ: qꝛ ſi petrus ē p̄deſtinatꝰ petrū nō poſſe dānari eſt veꝝ. faciet ēt īpoſſibilitateꝫ in dicto qd̓ pͥuserat veꝝ. petruꝫ .n. poſſe dānari eſt īpoſſibile ſi eſt p̄deſtinatus: vt tn̄ īpoſſibilitas ad nec̄itatē ꝯn̄tie referat (Qd̓tn̄ in actiōibꝰ vel oꝑatiōibꝰ ⁊cͣ.) oꝑatōes dei noīat quasexplet nulla creatura mediāte ſicut ītelligere velle ⁊ ho.⁊ qꝛ tales oꝑatōes eternitate mēſurāt̉: ⁊ nō tꝑe: iō nō ſequunt̉ nec̄itatē p̄teriti: ſꝫ manēt in libertate pn̄tis: ita tn̄ꝙ īmobilitas nō tollat̉. nō .n. pōt deus nūc velle: ⁊ quodnūc vult poſtea nō velle: ſꝫ ſuū eternū velle ſemꝑ ē in libertate volūtatis eiꝰ. ⁊ iō ex v̓itate p̄deſtinatōis nō ſeꝗt̉aliqͣ nec̄itas ex ꝑte p̄deſtinātis: ſicut nec ex ꝑte p̄deſtinati. Pōt .n. ⁊ p̄deſtinare ⁊ nō p̄deſtinare. Oꝑatōes aūt dei⁊ hoīum noīant̉ q̄ a deo mediāte creatura vel in creatura explent̉: ⁊ qꝛ ex parte creature tꝑe mēſurant̉ ideo trāſeunt in p̄teritū ⁊ neceſſitatē acꝗrūt. (Ita reprobatiōiseterne quodāmō effectus ⁊cͣ.) Hoc iō addit: qꝛ nō ē ſimpliciter ꝯcedēdū ꝙ reprobatio obduratiōis ſit cā: ſꝫ ſolūꝑmiſſionis ⁊ ordinationis: vt dictum eſt.¶ Utrum aliquod ſit merituꝫ obdurationis ⁊miſericordie.¶ Diſtinctio. XLI.I aūt q̄rimus meritū obdurationis ⁊ miſericordie: obdurationismeritū īuenimus: miſericordie ātmeritum nō īuenimus: qꝛ nullū ēmiſericordie meritū: ne gra vacuetur ſi nō gratis donet̉: ſed meritisreddit̉. Miſeret̉ itaqꝫ ẜm gr̄am q̄ gratis dat̉.obdurat̉ autem ẜm iudiciū qd̓ meritis reddit̉.Un̄ dat̉ ītelligi: vt ſicut reprobatio dei ē nolle miſereri: ita obduratio dei ſit nō miſereri: vtnon ab illo irroget̉ aliꝗd quo fit hō deterior: ſꝫtm̄ quo fit melior nō eroget̉. Ex his aꝑte oſtēdit̉ ꝗd miſericordiā: ꝗd obdurationē intellexerit apl̓us: ⁊ qꝛ miſericordia nullū aduocat meritū: obduratio ꝟo nō eſt ſine merito: ⁊ miſe
ricordie ꝟbo hic accipit̉ p̄deſtinatio: ⁊ p̄cipuep̄deſtinationis effectꝰ: obduratōis ꝟo nō ipſedei eterna reprobatio: qꝛ eiꝰ nullū eſt merituꝫſꝫ gr̄e priuatio ſiue ſubſtractio: qua quodāmōeſt reprobatōis effectꝰ. Accipit̉ tn̄ aliqn̄ reprobatio ꝓ obduratiōe: ſicut ⁊ p̄deſtinatio ꝓ ſuoeffectu: ꝗ eſt gr̄a appoſita. Gr̄a .n. q̄ apponieffectus eſt p̄deſtinatiōis. Cū gͦ gr̄e q̄ apponit̉homini ad iuſtificatōeꝫ nulla ſint merita: multo minꝰ ⁊ ipſiꝰ p̄deſtinatōis: qua ab eterno elegit deus quos voluit: aliqua pn̄t exiſtere merita. Ita nec reprobatōis qua ab eterno quoſdam p̄ſciuit futuros malos ⁊ dānādos: ſicutelegit Iacob: ⁊ reprobauit Eſau: qd̓ non fuitꝓ meritis eoꝝ: q̄ tūc hērēt: qꝛ nulla hēbāt: qn̄nec ipſi exiſtebant: nec ꝑꝑ futura merita q̄ p̄uideret: vt vel illū elegit vel illū reprobauit.¶ Opinio quorūdā in qua fuit aliquando Auguſtinus: ſed poſtea retractauit.Pinati ſunt tn̄ ꝗdā deū iō elegiſſe iaAcob: qꝛ talē futuꝝ p̄ſciuit: ꝗ in eūcrederet: ⁊ ei ſeruiret: qd̓ aliqn̄ Auguſ.ſę ſenſiſſe dicit ī li. retractationū: vbiaꝑte on̄dit: ꝙ ſi ꝑꝑ futura merita electus eēt:iam nō ex gr̄a eēt electio. Nō gͦ iō electus eſt adeo: qꝛ talis futurus erat: ſꝫ ex electōe talis eſtfactus ita dicēs. Diſputās ꝗd elegerit deus innōdū nato: cui dixit ſeruituꝝ eē maiorē: ⁊ ꝗd īeodē maiore ſil̓r nondū nato reprobauerit: adhoc ꝑduxi rōcinatōeꝫ vt dicerem. Nō gͦ elegitdeꝰ oꝑa cuiuſqͣꝫ in p̄ſcīa q̄ ipſe daturus ē: ſꝫ fidē elegit in p̄ſcia: ⁊ quē ſibi crediturū eſſe preſciuit: ip̄ꝫ elegit: cui ſpm̄ ſanctū daret: vt bonaoꝑando etiā eternā vitā cōſequeret̉. Ecce hicaꝑte dicit nō ꝑꝑ oꝑa eū elegiſſe: ſꝫ ꝑꝑ fidē quaeū p̄uidit crediturū: ſꝫ qꝛ in fide meritū ē ſicuti⁊ in oꝑibꝰ: hoc retractauit dicēs. Nōdū diligetius q̄ſiuerā nec adhuc īueneram qualis ſit electio gr̄e: de qua dicit apl̓s. Reliꝗe ꝑ electionēgr̄e ſalue fiēt: qͥ vtiqꝫ nō ex gr̄a ſi ex meritis procedit: vt iā qd̓ dat̉: nō ẜm gr̄am: ſꝫ ẜm debituꝫſibi reddat̉ potiꝰ cū meritis qͣꝫ donet̉. Perinde qd̓ ꝯtinuo dixi. Dicit .n. idē apl̓us. Idē deꝗ oꝑat oīa in oībꝰ. Nuſqͣꝫ aūt dcm̄ eſt. Deuscredit oīa in oībꝰ: ac deīde ſubiūxi. Ꝙ gͦ credimus noſtrū eſt: ꝙ ꝟo bonū oꝑamur illius eſtꝗ credētibꝰ dat ſpm̄ ſcm̄: ꝓfecto nō dicerē ſi ſaſcirē ēt ip̄m fidē īter dei munera reꝑiri q̄ dāturin eodē ſpū. Utrūqꝫ gͦ nr̄m eſt ꝑꝑ arbitriuꝫ volūtatis: ⁊ vtrūqꝫ datū eſt ꝑ ſpm̄ fidei ⁊ charit.tis. Et qd̓ paulopoſt dixi. Roſtrū .n. ē eū credere ⁊ velle. Illius aūt dare credētibꝰ ⁊ volen