Diſtin. II.
io
ꝑtinet ꝙ prīa diffō d̓ frui .ſ. Frui ē amore īherere ⁊cͣ. daī̉ꝑ ꝯꝑatiōem ad ob̓m ⁊ hītū eliciētē actū. Scd̓a āt .ſ. fruimur cognitꝭ ⁊cͣ. dat̉ ꝑ ꝯꝑatiōem ad poͣm cꝰ ē actꝰ ẜm ordinē ad poͣm p̄cedēte .ſ. cognitiuā. 3ª .ſ. frui ē vti cum gaudio ⁊cͣ. dat̉ ꝑ ꝓpͥetatē ꝯn̄te actū inqͣꝫtū ꝑfcūs ē .ſ. gaudiūde re hīta. Sil̓r dd̓m ꝙ pͥª diffō de vti .ſ. Uti ē referre ⁊cͣ.dat̉ ꝑ ꝯꝑationem ad ob̓m ⁊ ad fine de vti ꝓpͥe dcō. Aliaāt .ſ. Uti ē aſſumere ⁊cͣ. dat̉ de vti cōiter ſūpto ꝑ ꝯꝑatio.(nē ad poͣꝫ oꝑantē ⁊ vl̓r mouētē.Deinde circa ꝙ dic̄. Neqꝫ tn̄ ſic vtit̉ ⁊c̄. Notādū ꝙ on̄dit dr̄iaꝫ vſus nr̄i ad vſū dīnū ī duobꝰ .ſ. ī hͦ ꝙnos referimꝰ vſū nr̄ꝫ qͦ oꝑamur circa res ad vtilitatē noſtrā: ille v̓o nō ad vtilitatē ſuā ſꝫ nr̄aꝫ. ¶ Item ip̄e refertvſū ſuū qͦ rebꝰ vtit̉ ad bonitatē ſuā: nos v̓o nō ad bonitatē nr̄aꝫ ſꝫ ipſiꝰ. ¶ Et hͦ on̄dit ī oꝑibꝰ mīe. pͦ ⁊ planū ē. Et2º in oꝑibꝰ creationis: ip̄e .n. ꝑꝑ bonitatē ſuā fec̄ nos: ⁊ iōdic̄. Qꝛ bonꝰ eſt ſumꝰ: ⁊ ex eo ꝙ ſumꝰ hēmꝰ bonitatem:⁊ hͦ ꝓdeſt nobis: ⁊ ſic pꝫ ꝙ hͦ opꝰ eſt ad nr̄am vtilitatem.3º on̄dit ī oꝑe iuſticie: ipſe .n. punit nos ꝑꝑ bonitatē ſuaꝫ⁊ iō dic̄ (Qꝛ iuſtꝰ ē nō īpune mali ſumꝰ) Qꝛ iuſticia eiusbōitas eiꝰ ē: hͦ ēt ad vtilitatē nr̄aꝫ cedit: qꝛ ad hͦ pūimur ꝓmalo. vt a malo r̄cedamꝰ: ⁊ ita a nō eē ꝑꝑ qd̓ dic̄ (Inqͣꝫtumali ſumꝰ) Minꝰ ſumꝰ: qꝛ qͣꝫto magꝭ mali ſumꝰ minꝰ ſumꝰ: malū .n. ē pͥuatio. vn̄ qͣꝫto multiplicat̉ in nobis tantoDeinde qͦrit̉ pēſ ꝙ dic cItē qꝛ bonꝰ ⁊c̄. Ur(elōgat nos ab eē ꝑfecto..n. eē fl̓m: ſic̄ .n. dic̄ Boetiꝰ li. de hebdōadibꝰ ſi remoueatꝑ ītellcm̄ bōitas a deo adhuc remāebūt alia ētia: ⁊ alia:ſꝫ nō bona: gͦ nō qꝛ bonꝰ ē ſumꝰ.¶ Reſpondeo dicēdū: ꝙ oꝑa dīna pn̄t ꝯꝑari ad dīna attributa: ſic̄ ad cāꝫ efficiētē exēplarē: ⁊ hͦ mō ſapīa creature ē a ſapīa dei: ⁊ eē creature ab eē dīno: ⁊ bōitas a bonitate: ⁊ ſic loꝗt̉ Boeꝰ. Sꝫ tn̄ qꝛ bonitas hꝫ rōeꝫ finis: ⁊ finis ē cā oīuꝫ cāꝝ. iō oēs iſte ꝓceſſiōes ꝓfectionuꝫ ī creaturas attribuūt̉ bōitati dīne ēt a dionyſio qͣꝫuis a diuerItē queritur ꝑe hͦ ꝙ dic Inqͣꝫtū ſumꝰ bonitē)(ſis attributis exemplentur.Alia .n. rō bōi ⁊ ētis: ⁊ ita vr̄ falſum dicere.¶ Reſpondeo dicēdum. ꝙ qͣꝫuis bonum ⁊ ens dr̄ant ẜmītētiones: qꝛ alia ē rō boni ⁊ entis tn̄ ꝯuertūt̉ ẜm ſuppoſita eo ꝙ oē eē ē a bono ⁊ ad bonū. vn̄ inqͣꝫtū nō dic̄ idētitatē ītentiōis: ſꝫ eqͣlitatē ſuppoſitoꝝ boni ⁊ entis.¶ De myſterio trinitatis ⁊ vnitatis. Di. II.Oc itaqꝫ vera ac pia fide tenēduꝫxeſt ꝙ trinitas ſit vnus ſolus ⁊ verus deꝰ: vt ait Aug. in libro primode trinitate .ſ. pater ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūsIſcūs: ⁊ h̓ trinitas vniꝰ eiuſdēqꝫ ſubſtantie vel eſſentie dicitur creditur ⁊ intelligitur: que eſt ſummum bonū: qd̓ purgatiſſimismentibus cernitur. Mentis enī humāe aciesīualida ī tā excellēti luce nō figit̉ niſi ꝑ iuſticiaꝫfidei emūdet̉. Idē in eodē. Nō approbo qd̓ īor̄one dixi: deus qui non niſi mundos veꝝ ſcire voluiſti. rn̄deri .n. pōt multos non ēt mundos multa ſcire vera. De hac ergo re ſumma⁊ excellentiſſima cū modeſtia ⁊ timore agendū eſt: ⁊ attētiſſimis auribus atqꝫ deuotis audiēdum: vbi queritur vnitas trinitatis pr̄is .ſ.⁊ filij ⁊ ſpūs ſcī: qꝛ neqꝫ ꝑiculoſius alicubi er
ratur: neqꝫ laborioſius aliꝗd q̄ritur: neqꝫ fructuoſius aliꝗd inuenitur. Proinde oīs ꝗ audit ⁊ legit ea que de īeffabili ⁊ īacceſſibili deitatis luce dicuntur ſtudeat imitari atqꝫ ſeruare qd̓ venerabilis doctor Aug. in. i. li. de trini.de ſeipſo ait. Non pigebit me inquit ſicubi heſito querere: nec pudebit ſicubi erro diſcere:Quiſquis ergo hoc audit vel legit vbi paritercertus ē mecū ꝑgat: vbi pariter heſitat queratmecū: vbi errorē ſuuꝫ cognoſcit redeat ad mevbi meum reuocet me. Itaqꝫ ingrediamur ſimul charitatis viam tēdentes ad eum de quodictum eſt: querite faciem eius ſemper.¶ Que fuerit intentio ſcribētium de trinitate.Mnes autem catholici tractatores:vt ī eodē libro Aug. ait. ꝗ d̓ trinitateq̄ deꝰ ē ſcripſerūt: hoc intēderūt ẜmAlſcripturas docere: ꝙ pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpiritꝰ ſcūs vniꝰ ſint ſub̓e: ⁊ īſeꝑabili eqͣlitate vnꝰſint deꝰ. Aug. ī li. retractationū. vbi dixi d̓ patre ⁊ filio ꝗ gignit ⁊ quē gignit vnū ē: dd̓m fuit vnū ſunt: ſicut ip̄a ꝟitas aꝑte loꝗtur dicens:ego ⁊ pr̄ vnū ſumꝰ: vt ſit vnitas ī eēntia ⁊ ī ꝑſonis pl̓alitas: iōqꝫ nō ſunt tres dij: ſed vnꝰ deꝰlꝫ pr̄ genuerit filiū: ⁊ iō filiꝰ nō ſit ꝗ pr̄ ē: filiuſqꝫ a pr̄e ſit genitꝰ: ⁊ iō pr̄ non ſit ꝗ filiꝰ ē ⁊ ſpūsſcūs: nec pr̄ ſit nec filiꝰ: ſed tm̄ pr̄is ⁊ filij ſpūsvtriqꝫ coeqͣlis: ⁊ ad trinitatis vnitatē ꝑtinens.Teneamꝰ gͦ pr̄em ⁊ filiū ⁊ ſpūm ſcm̄ vnū eſſenaͣliter deū vt ait Aug. ī lib. d̓ fide ad Petrū.Neqꝫ tn̄ ip̄m pr̄em eē ꝗ filiꝰ: nec filiū ip̄m eē ꝗpr̄ ē: nec ſpūm ſcm̄ ip̄m eē ꝗ pr̄ ē aūt filiꝰ. Vnaē .n. pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpūs ſcī eēntia: quā greci homouſion vocāt: ī qͣ nō ē aliud pr̄ aliud filiꝰ alid̓ſpūs ſcūs: qͣꝫuis ſit perſonal̓r alius pater aliusfilius alius ſpūs ſanctus.¶ Quis ordo ſeruādus ſit cū de trinitate agit̉.Eteꝝ vt in libro prīo de trinitate do¶ Acet Aug. primū ẜm aucͣtes ſcāꝝ ſcripturaꝝ: vtꝝ ita fides ſe hēat demonAſtrādum ē. Deinde aduerſus garrulos rōcinatores elatiores qͣꝫ capaciores: rōnibꝰ catholicis ⁊ ſil̓itudinibꝰ ꝯgruis ad defēſionē ⁊ aſſertiōem fidei vtēdū ē: vt eoꝝ inꝗſitionibꝰ ſatiſfaciētes māſuetos pleniꝰ īſtruamus: ⁊illi ſi nequerint: īuenire qd̓ q̄rūt de ſuis mētibꝰpotiꝰ qͣꝫ d̓ ip̄a ꝟitate: vel d̓ nr̄a aſſertiōe ꝯq̄rāt̉.¶ Teſtimonia ſanctoꝝ de trinitate.Roponamꝰ gͦ ī mediū veteris ac noui teſtamenti aucͣtes ꝗbꝰ dīne vnitatis atqꝫ trinitatis ꝟitas d̓mr̄etur: acprumū ip̄a legis exordia occurrant:
B 2