Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

IIII.I.QōDiſtin.

in eēntia: qd̓ nō ē in dīna fruitiōe. ⁊ ideo ꝑfecte ip̄e fruit̉ſeip̄o. vn̄ Gre. ſuꝑ Iob. 40. Eſto gl̓ioſus ⁊cͣ. dic̄. Ip̄e gl̓ioſus ē ꝗ dū ſeipſo fruit̉ accedentis laudis indigēs nō ē. Utꝝ vſus conueniat exiſtentibus in patria.II.Ad ſecūdum vtēs. Uia .n. non ē necia hito fine.ſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ in pr̄ia nullus eritvn̄ Ber. Quid nec̄e eſt ſcala tenēti iā ſoliū: ſꝫ vſus ē eorūq̄ ſūt ad fineꝫ q̄ ſe hn̄t ꝑ modū vie. igit̉ in btīs conſecutfinē non erit vſus. Pͣ. vti ē referre aliꝗd in alteꝝ: ſedhͦ nō p̄t fieri niſi vnū cogitet̉ pꝰ aliud: qd̓ non vr̄ eē ī pr̄iaẜm Augu. Ꝙ non ſūt ibi cogitationes volubiles. gͦ vr̄ ꝙ(non ſit ibi vſus.ContrAꝯtat ꝙ ī pr̄ia manet dilectio dei ⁊ ꝓximi.qꝛ charitas nūqͣꝫ excidit. pͥᵉ. Cor. 13. Sꝫ ꝓximꝰ nūqͣꝫ diliget̉ ꝑꝑ ſe: ſꝫ ꝑꝑ deū. ſꝑ ergo erit ibi dilectio vſus.dd̓m: ꝙ vſus eſt eoꝝ q̄ ſūt ad finem:Reſponde̓ oſꝫ eoꝝ q̄ ſūt ad fine: q̄dā ſunt īcludētia fineꝫ ⁊ contīgentia ip̄m: ⁊ h̓ ſūt q̄ non repugnāt ꝑfectioni finis: ſic̄ diſpōnes maͣe manēt cū forma ſub̓ali. ⁊ taliūerit vſus in pr̄ia: ſicut ꝑfectiōes naͣles: ⁊ 7ªᵐ dona ſp̄s ſcī:⁊ alia q̄ ex ſua rōne imꝑfectionē non dicūt. Quedā auteꝫſūt ad fineꝫ ſic̄ diſtātia a fine: vt motꝰ ⁊ ho. ⁊ iſta ꝑꝑ ſuaꝫimꝑfectionē non ꝯpatit̉ finis. vn̄ taliū non erit vſus ī patria: ſicut pene ⁊ actꝰ fidei ⁊ ſpeī ⁊ cibi ⁊ ho. Ad pͥᵐ dd̓m ꝙ ſicut īuenimꝰ ī ꝓceſſu cognitiōis ꝙ ī cognitionē pͥncipioꝝ venit ꝗs per pͥncipiata: ꝗbꝰ tn̄ habitꝭmagis ip̄a cognoſcit qͣꝫ pͥncipiata: nec īdiget̉ principiatisad cognitionē pͥncipioꝝ: q̄ iā ꝑ ſe cognoſcit: nec̄io tamenpͥncipiatoꝝ cognitionē amittit: īmo illa cognitio ꝑ pͥncipia ꝑficit̉. ita ē in ꝓceſſu hoīs ī deū: qui ꝑ creaturas ī deum venit: quo hīto creaturis nō eget ad ip̄m hn̄dū. ſed ꝑip̄m venit ī ꝑſcm̄ vſū oīum alioꝝ: ſic ēt ē ī ꝓceſſu natureqd̓ ꝑ diſpōnes acꝗrit̉ forma q̄ hīta ē pͥnᵐ oīum accn̄tiuꝫ:⁊ ita ē in oībꝰ alijs inuenire. Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙ cogitatiovolubilis ꝓpͥe dr̄ q̄ ē ꝑ diſcurſum rōnis cui nō offert̉ ſtatim qd̓ q̄rit. vn̄ oꝫ ꝙ inuēiat ꝓcedēdo ab vno ī aliud. ibiāt ſtatiꝫ ſine difficultate occurret ī illo dīno lumīe ꝗcꝗdq̄retur: vn̄ ēt hoīes ītelligūt ītellcū deiformi ſicut ⁊ angeli: nō āt excludit̉ ſucceſſio cogitationū ī pr̄ia ⁊ multo minus ordo vnius ad alteꝝ: ꝗ ēt ſine ſucceſſione eſſe poteſt. Aliud ꝯcedimus. Expoſitio textꝰ prīe diſtīctōis.Circa litterā qritur d̓ hoc qd̓ dr̄ Sacre paginetractatores circa res vel ſigna) vr̄enī diuiſio eē incōpetēs: eo ꝙ ꝯtingit idē ſignum eē ⁊ rēſic̄ corpꝰ xp̄i veꝝ ⁊ character in baptiſmo. Pͣ. ipſemetdic̄ ꝙ oē ſignū res ē: ⁊ ita vr̄ ꝙ diuiſio nō ſit ꝑ oppoſita. Itē creature oēs ſūt ſignū dīne bonitatis: ⁊ ita videt̉ꝙ fere oīa q̄ in hac doctrīa tradunt̉ ſūt ſigna. Ad qd̓dd̓m ꝙ iſta diuiſio nō ē data ꝑ oppoſitas res: ſꝫ ꝑ oppoſitas rōnes ẜꝫ abſolutū ⁊ relatū. ſignū .n. ē qd̓ ē īſtitutū adaliꝗd ſign̄andū: res āt ē que hꝫ abſolutā ſignificatōeꝫ nōad aliud relatā. vn̄ nō ē incōueniēs ꝙ idē ſit ſignuꝫ ⁊ resreſpcū diuerſoꝝ: ſicut ēt idē hō ē pr̄ ⁊ filiꝰ. vn̄ pꝫ ſol̓o adpͥᵐ. Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ res dupl̓r ſumit̉ ī ꝓceſſu hꝰ locutionis: ſumit̉ .n. cōiter ꝓ oī ente: ⁊ ſic oē ſignū ē res: ſumiturēt magis ſtricte ꝓ eo qd̓ ē res tm̄ ⁊ nō ſignū: ⁊ ſic ꝯͣ ſignudiuidit̉. Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ qͣꝫuis creature ſint ſignū alicꝰ:nihilominꝰ tn̄ ad hͦ pͥncipal̓r nō ſūt īſtitute. ⁊ iō nō ꝯtinētur ſub ſignis niſi ẜm od.q̄rit̉ de hͦ ꝙ dr̄ (Et pͥmo de rebꝰ ⁊ poſt deUelnde ſignis ⁊cͣ̄) Ur̄ .n. ꝙ priꝰ agendū eſt de ſignis. res .n. ꝑ ſigna diſcut: vt in lr̄a dr̄. gͦ ꝑ cognitionem ſignoꝝ deuenimꝰ ī cognitiōem reꝝ. Ad qd̓ dd̓m ꝙ hocſeꝗt̉ qn̄ ſigna ⁊ res ſūt eiuſdē ordinis .ſ. ꝙ priꝰ determinādū ē d̓ ſignis qͣꝫ de rebꝰ: q̄ ꝑ illa ſigna ſign̄ant̉: ſic āt nō

ſe hn̄t ſigna ſacr̄alia ad ea de ꝗbꝰ ī pͥmis tribꝰ libris agit̉.Uel dd̓ꝫ ꝙ alius ē ordo ẜuādus ī accipiēdo cognitōeꝫ ettradēdo: accipiēs .n. cognitōeꝫ ꝓcedit de ſignis ad ſignata quaſi mō reſolutorio: qꝛ ſigna magis ſūt nota qͦ ad ip̄ꝫſꝫ tradēs cognitōeꝫ ſignoꝝ oꝫ ꝙ res an̄ ſigna māifeſtet:eo ꝙ ſigna ſumūt̉ ꝑ ſil̓itudinē ad res. vn̄ oꝫ p̄cogͦſcer̄ resad cognitiōem ſignoꝝ: ad qͣꝝ ſil̓itudinem ſumunt̉.Deinde queriturdeᵏ qd dicit quaſi intervtraſqꝫ conſtituit. Uidetur enim ex hͦ ꝙ hō ſit mediū īter vtibilia ⁊ fruibilia. cꝯͣriū vr̄ ex hͦ ꝙ v̓tus ꝯtinet̉ īter vtibilia. virtꝰ āt ē de maxime bonis ẜm Aug. quibꝰ nullꝰ male vtit̉. naͣles āt pōͣeſūt media bona ꝗbꝰ aliꝗs male pōt vti ⁊ bene. ⁊ ita vr̄ ꝙv̓tutes ſūt ſupra hoīeꝫ. Ad qd̓ dd̓m: ꝙ ordo bonorumdupl̓r pōt ꝯſiderari: aut ꝑ ꝯꝑatiōem ad rectitudinē vite:⁊ hͦ mō v̓tus q̄ ē ſic̄ cā ꝑ ſe talis rectitudinis ē maximuꝫbonū. poͣ āt naͣlis q̄ ē ſicut maͣle ad talē rectitudine: ē mediū: ⁊ res alie que ſūt exteriꝰ āminiculātes ſūt mīma bona. Pōt ēt ꝯſiderari ordo bonoꝝ ẜm ꝓgreſſum ī btītudinē: ⁊ hͦ mō ip̄m btīficās erit maximū bonū: ⁊ participāsbtītudinē erit mediū: ⁊ diſponēs ad ip̄am erit mīmuꝫ.Itē qritur enīqd̓ ē vel ē finis vl̓ ē ad finē ſꝫ fruide hͦ Res alie ſūt ꝗbꝰ frui ⁊cͣ.) Oēbile hꝫ rōeꝫ finis: vtibile āt rōem eoꝝ q̄ ſūt ad finē. ergovtibile ⁊ fruibile ſufficiēter diuidūt res: ⁊ ita tertiū menbruꝫ ſuꝑfluit: p̄cipue cū ip̄e pꝰ dicat: ꝙ hoībus ꝗ vtētes ⁊fruētes ſūt vtēdū ē. Ad qd̓ dd̓m: ꝙ aliꝗd ē ad finē ordinatū dupl̓r. vl̓ ſic̄ ꝓgrediēs in finē: ⁊ hͦ mō fruēs ⁊ vtēsē ad finē: vel ſicut via ī finē: ⁊ hͦ mō vtibile ē ad fineꝫ. vn̄vtibile nō ꝯprehēdit oīa q̄ ſūt ad finē niſi valde large acceptū: nec ē īcōueniēs ſi idē ꝯtineat̉ ſub duobꝰ membris:cū diuiſio ſit data ꝑ oppoſitas rōes: ⁊ nō ꝑ oppoſitas resItem queritur Ur̄ ꝙ male notificet: qꝛ vſumd̓ hͦ (Utibile ē id qd̓ in vſuꝫ)nō ē magis notū qͣꝫ vti: ⁊ ita vr̄ ꝙ diffō nō ſit ꝑ magis noͣ. Ad qd̓ dd̓m ꝙ totū hͦ ꝙ dr̄. Id qd̓ in vſū venit: ponit̉loco vniꝰ dictionis ⁊ ē circūlocutio hꝰ ꝙ dico vtibile: qd̓ē ob̓m hꝰ actꝰ vti. actꝰ āt ꝯueniēter ꝑ ſuū ob̓m diffinitur.Item queriturᵈeʰ (No n. facile ⁊cͣ.) q̄ ſit cāhꝰ dicti. Ad qd̓ dd̓ꝫ: ꝙ nosīponimꝰ noīa rebꝰ ẜm ꝙ veniūt ī cognitiōem nr̄am: ⁊ qꝛnos cognitiōem accipimꝰ a rebꝰ creatis īponimꝰ noīa ẜmmodū reꝝ creataꝝ: ea aūt q̄ ſūt ī creaturis nō ſūt ꝑ eūdēmodū in deo: ſꝫ excellētiori mō: iō noīa q̄ nos īponimꝰ nōſūt ſufficiētia ad ſignificādū deū: ſicut pꝫ. ꝙ noīa ſignificātia in abſtracto ſignificāt ꝗd imꝑſcm̄ nō ꝑ ſe ſubſiſtēsvt humanitas vl̓ albedo: ꝯcreta āt ſignificāt ꝗd ꝯpoſitū:quorum neutrum dīne ꝯuenit nobilitati.d̓ hͦ (Tāto nr̄ āt ⁊ ꝑ. ⁊ cole. ⁊cͣ.Item queritur Ur̄ enī ꝯͣriū per id qd̓ dr̄. Prouer. 13. Spes q̄ differt̉ affligit aīaꝫ. Et ita ꝑ hͦ qd̓ ī ſpeculocognoſcimꝰ et pn̄tiā deſideramꝰ ītolerabiliꝰ abn̄tiam ſuſtinemꝰ. Ad qd̓ dd̓m ꝙ inquātū ſpes ē deſiderati abſentis ſic ē cā afflictiōis: inqͣꝫtū āt res deſiderata ꝑ ſpeꝫ ⁊imꝑfectā cognitiōem aliqͦ mō efficit̉ pn̄s: ſic affert qͣꝫdāUe IAc tādū ꝙ idē ⁊cͣ.) Uniꝰ enim vnica ē diffō. ſiquerit̉ de hͦ ꝙ dicit (No­ (delectatōem.cut ⁊ eē. gͦ de vti ⁊ frui non debēt dari multe diffōnes. Ad qd̓ dd̓ꝫ: ꝙ ſi inueniret̉ aliqua diffō que diceret̉ eērei ẜm comꝑatiōem ad oēs cās ipſius ꝓprias eēt perfectiſſima: ⁊ vna tm̄: ſed īueniūtur diffōnes notificātes eērei pl̓es ẜꝫ diuerſas cās: vnde aliqua datur ꝑ cāꝫ finalē:quedā per formalem: ⁊ ſic de alijs: iuueniūtur ēt alie notificationes ſumpte ex ꝓprietatibus ꝯn̄tibꝰ eſſe rei: ⁊ tales ēt pn̄t eſſe plures. Dicendū ergo qͣꝫtum ad preſēs