Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtinctio. I.Queſtio II.

Diſtinctio.I.ſuetudo: ⁊ ſic diffinit Uictorinꝰ. Uſus eſt actus frequenter de poª elicitꝰ. vtroqꝫ modoꝝ iſtoꝝ eſt actus cuiuſlibꝫpotētie. Dicit̉ etiaꝫ aliquādo vti eoꝝ que ad finem ordinant̉ aliquē: ⁊ ſic vti ſumit̉ h̓ qͣꝫtū ad pͥmā diffōnē q̄ ponitur. Illd̓ āt qd̓ ē ad finē īducit ad finē ſuū tribꝰ oꝑonibꝰ.Prīa eſt oꝑō rōnis p̄ſtituētis finē ⁊ ordinātis ⁊ dirigētisin ip̄ꝫ. Scd̓a ē oꝑō volūtatis imꝑantis. Tertia ē oꝑo v̓tutis motiue exeq̄ntis: vti aūt noīat executōeꝫ eiꝰ qd̓ ad finē ordinatū eſt: nō ẜm actū ꝓpriū alicꝰ motiuaꝝ viriuꝫ:ſꝫ cōiter p̄ſuppoſita ordinatōe in finē. vn̄ eſt actꝰ volūtatis q̄ eſt vl̓is motor viriū ẜm ordinē ad rōnem.Ad primu) ſuba magis ē in executiōe volūtatisgͦ dd̓m: ꝙ vti p̄ſupponit ordinē: ſꝫ eiꝰ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ: ꝙ prudētia ē ꝑfectio rōnis practice ẜm ꝙeſt recta. Rectitudo āt eiꝰ: ⁊ v̓itas ē vt dr̄. 6. Ethi. ẜm coueniētiā cū appetitu recto. vn̄ prudentia nō tm̄ ꝑficit adactū ꝗ eſt ipſiꝰ rōnis: ſꝫ ēt ad actū volūtatis ꝗ regulatꝰ ērōne: ſic̄ eligere: ⁊ ſi ſit actꝰ volūtatis vel liberi arbitrij ē(tn̄ prudētie. Qō. IIIrca oblecta riūd̓ fruibilibꝰ. 2ºddictoꝝ actuuꝫ. pͦ q̄vtibilibꝰ. Quātū ad pͥᵐ duo q̄rūt̉. pͦ vtꝝ ſoIlo deo ſit fruēdū. 2º vtꝝ vna tm̄ fruitiōe vl̓plur Utꝝ fruēdū ſit ſolo deo.O primuꝰ deo fruēdū ſit. His .n. reſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ non ſolobus fruēdū ē: vt dr̄ in lr̄a: q̄ nos btōs faciūt.btītudo āt creata btōs nos fac̄. gͦ ea fruēduꝫeſt: nō gͦ tm̄ d̓o. Pͣ. vltimꝰ finis hoīs ē ſuafelicitas: felicitas āt eiꝰ ē ꝑfectiſſima oꝑatio: cū igit̉ vltīofine fruēdū ſit: opōne ꝑfectiſſima fruēdū eſt: qd̓ et vr̄ perph̓m in pͦ ethi. ꝗ dicit ꝙ felicitas nō q̄rit̉ ꝑꝑ aliꝗd aliud. ⁊ꝑ Boetiū ꝗ dic̄ ꝙ btītudo ē ſtatꝰ oīuꝫ bonoꝝ aggregatione ꝑfectꝰ. Pͣ. Tulliꝰ dicit: honeſtū eſt ꝙ ſua vi nos trahit: ⁊ ſua dignitate nos allicit: ſꝫ qd̓ ꝑ ſe allicit ꝑꝑ ſe amatur. gͦ oī honeſto fruēdū ē: ⁊ ita oībꝰ v̓tutibꝰ. gͦ nō tm̄ deo. Pͣ. Apl̓s ad Philemonē dicit. Itaqꝫ fr̄ ego te fruar indn̄o. gͦ ēt hoīe iuſto frui poſſumꝰ: ⁊ ꝑ ꝯn̄s quolibet hoīe ꝗeſt ad imaginē dei: ⁊ qͣlibꝫ creatura in qͣ ē veſtigiū dei.LONITA fert̉ ad bonitatē dei a qͣ fluit: ⁊ cuiꝰ ſil̓itudirō dilectōis eſt bonitas: ſed oīs bonitas renē gerit. gͦ nihil eſt diligēdū niſi in ordine ad deuꝫ. gͦ ſolodeo fruēduꝫ ē. Pͣ. Prouer. 16. dr̄. Uniuerſa ꝑꝑ ſemetip̄m oꝑatus eſt deus. gͦ ipſe eſt finis oīum: oīa gͦ ꝑꝑ ipſuꝫdiligenda ſunt. ⁊ ſic idem qd̓ prius.dd̓ꝫ: ꝙ frui aliquo dr̄ tripliciter. AutReſpōdeo ſicut obiecto: ⁊ hoc mō ſolo deo fruēdū eſt: qꝛ ad bonitatē ipſiꝰ dei ordinat̉ tota bonitas vniuerſi: ſicut bonū totiꝰ exercitꝰ ad bonum ducis: vt dr̄. xi.metaph̓. Alio mō ſicut habitu eliciente actuꝫ fruitiōis: ⁊hoc mō beatitudine creata ⁊ charitate fruenduꝫ eſt. tertio modo fruimur aliquo ſicut īſtrumēto fruitiōis: ⁊ hocmodo fruimur potētia: cuiꝰ fruitio eſt actus.gͦ dd̓ꝫ: ꝙ aliꝗd facit btūꝫ dupl̓r: vl̓Ad primum effectiue: ſic̄ deꝰ: ⁊ hͦ ſolo fruēdū ē.vel vt ob̓o: vl̓ formal̓r: ſicut albedo facit albū: ⁊ hͦ fruendū eſt formal̓r loquēdo: ⁊ ſic btītudo beatū facit. Ad2ᵐ dd̓m ꝙ ob̓m oꝑatiōis terminat ⁊ ꝑficit ipſam ⁊ eſt finis eiꝰ. vn̄ impoſſibile eſt oꝑationē hēre rōneꝫ finis vltimi: ſꝫ qꝛ ob̓m nō cōſequit̉ niſi per oꝑationē. ideo eſt ideꝫappetitꝰ oꝑatōis ⁊ obiecti. vn̄ ſi aliquo modo ip̄a fruitione fruimur hͦ erit īquātū fruitio nos deo ꝯiungit: ⁊ eadēfruitiōe fruemur fine ⁊ oꝑatiōe: cuiꝰ obiectū eſt finis vltimus: ſicut eadē oꝑatōe intelligo ītelligibile: ⁊ intelligome intelligere. Ad 3ᵐ dicendum: ꝙ ꝓpter ſe dr̄ dupl̓r.

vno mō ẜꝫ ꝙ opponit̉ ad ꝑꝑ aliud: ⁊ hͦ mō v̓tutes ⁊ honeſtū nō ꝑꝑ ſe diligunt̉: cū ēt ad aliud referant̉. Alioº dr̄ ꝑꝑſe ẜꝫ ꝙ opponit̉ ad ꝑ accn̄s: ⁊ ſic dr̄ ꝑꝑ ſe diligi qd̓ hꝫ ī naͣſua aliꝗd mouēs ad diligēdū: ⁊ hͦ mō v̓tutes ꝑꝑ ſe diligūtur: qꝛ hn̄t in ſe aliꝗd vn̄ q̄rant̉: ēt ſi nihil aliud ab eis contingeret: nō tn̄ eſt incōueniēs vt aliꝗd ꝑꝑ ſe amet̉: ⁊ tn̄ adalteꝝ ordinet̉: ſicut dr̄ in i. ethi. Eſt at̄ aliꝗd qd̓ deſiderat̉nō ꝑꝑ aliꝗd qd̓ in ſe hꝫ: ſꝫ tm̄ ẜꝫ qd̓ ordīat̉ ad alteꝝ vt effectiuū illius: ſic̄ potio amara amat̉ nō ꝑꝑ aliꝗd qd̓ in ip̄aē: ſꝫ qꝛ ſanitatē efficit: ⁊ hō nullo mō ꝑꝑ ſe diligunt̉: ſiue ꝓpter ſe dicat cām formalē: ſicut v̓tus dr̄ ꝑꝑ ſe diligi ſiue finalē ſicut deus. Ad 4ᵐ dd̓m ꝙ hoīe iuſto nō ē ſimpliciter fruēdū: ſꝫ in deo: ita ꝙ ob̓tuꝫ fruitōis ſit deꝰ: ⁊ repn̄tās ip̄ꝫ gr̄e ob̓tū ꝑ ſil̓itudinē: in qͣ īhabitat deꝰ: ſit hō ſcūs.nec tn̄ ſequit̉ ꝙ hoīe pctōre ſit fruēdū in deo: qꝛ nō eſt ineo gr̄a ꝗ facit deū inhītare: ⁊ q̄ eſt exēplar exp̄ſſum illiusſūme bonitatis qͣ fruendū eſt: ⁊ multo minus hͦ ſequit̉ d̓creatura irrōnali: nō eniꝫ ſufficit ad hoc ſimilitudo imaginis ⁊ veſtigij: ſed ſimilitudo gratie. Utrum fruamur deo vna fruitione.II.Irca ſecūduꝫ vna fruitōe deo fruſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ nōamur. actꝰ .n. diſtinguunt̉ ẜꝫ ob̓ta: ſꝫ ob̓ta fruitiōis ſūt tres res diſtincte ꝓpͥetatibꝰ ꝑſonaliEIbus .ſ. pr̄ filiꝰ ⁊ ſpi. ſcūs. ergo fruitiōes ſūt tres Pͣ. oꝑatio aīe ſiſtēs in cōi nō eſt ꝑfcā: niſi ēt deſcendatad ꝓpria: ſicut cognitio gn̄is ꝑficit̉ ꝑ cognitōeꝫ dr̄ie: ⁊ ml̓to plꝰ deſideriū ⁊ amor ꝑficit̉ in ꝑticulari: ſꝫ fruitio ē oꝑatio ꝑfcā: gͦ nō tm̄ fruemur eēntia cōi tribꝰ ꝑſonis: ſꝫ ſingul̓ꝑionis: ⁊ ꝓpͥetatibꝰ ipſaꝝ: ⁊ ita vr̄ ꝙ nō ſit vna tm̄ fruitio. Pͣ. ꝗcꝗd hꝫ filiꝰ ſolꝫ referre ad pr̄eꝫ a quo hꝫ: ſicut Io.5. dr. Mea doctrīa nō ē mea ⁊c̄. Sꝫ bonitatē accepit filiꝰa pr̄e naſcēdo: ſic̄ eēntiā. gͦ ⁊ fruitōeꝫ bonitatis filij debemꝰ referre in fruitōeꝫ pr̄is. gͦ nō eſt eqͣliter fruēdū tribꝰ ꝑſonis: multo minꝰ gͦ nec eadē fruitione.Cōtra ſicūt deꝰ trinitas ē vnū pͥnᵐ oīuꝫ: ita ē vnꝰ finisoīuꝫ: ſꝫ eadē oꝑō cōis eſt totiꝰ trinitatꝭ īquātūeſt vnū pͥnᵐ. gͦ eadē ē fruitio triū inqͣꝫtū ē vnꝰ finis. Pͣ.oꝑō felicitatis ē ad nobiliſſimū ob̓ꝫ: vt dicit ph̓s. io. ethi.nobiliſſimū āt ē vnū tm̄: qꝛ qd̓ ꝑ ſuꝑabūdātiā dr̄ vni ſoliꝯuenit. gͦ cū fruitio ſit oꝑō vltīe felicitatis refert̉ ad vnūtm̄ obiectū: ergo fruimur tribus perſonis: inquātuꝫ ſuntvnum: ergo inquātum eſt vnum obiectum.Reſpode̓ C perſonis. ⁊ hꝰ ratio eſt duplex. Una exdd̓m ꝙ vna fruitione fruimur tribusꝑte eēntie. Ob̓ꝫ .n. fruitiōis eſt ſūma bonitas. vn̄ fruitioreſpicit vnāquāqꝫ ꝑſonā īquātū ē ſūmū bonū: vn̄ cū eadēnumero ſit bonitas triū: eadē erit ⁊ fruitio. Alia rō ſumit̉ex ꝑte ꝓprietatū: ſicut .n. dicit ph̓s ꝗ nouit vnū relatiuoꝝcognoſcit ⁊ reliquū: ⁊ ſic cum tota fruitio originet̉ ex viſione: vt prius dictū eſt: ꝗ fruitur vno relatiuoruꝫ inquātū ho fruit̉ ⁊ reliquo. ꝑſone aūt tres diſtīguunt̉ tm̄ ẜm relationes: ⁊ iō in fruitōe vniꝰ includit̉ fruitio alteriꝰ: ⁊ ita ēfruitio eadē triū: ſꝫ pͥma rō melior eſt: que tangit rationēobiecti: a qua actus habet vnitatem.pꝫ ſol̓o ad pͥᵐ qꝛ tres ꝑſone non diſtinEt Per HOE guūt̉ ẜꝫ id ꝙ ſūt ob̓ꝫ fruitōis: īmo vniunt̉ in eo .ſ. in ſūma bonitate. Ad ſecūduꝫ dicenduꝫ ꝙꝓprietate vniuſcuiuſqꝫ ꝑſone fruimur vt paternitate: tamē pr̄nitas nō dicit rationē fruitiōis: vnde fruemur pr̄nitate inquātum paternitas eſt idē re qd̓ ſumma bonitas:differens tamē rōne. Ad tertiū dd̓ꝫ ꝙ illa reductio nōponit gradū bonitatis in pr̄e ⁊ filio: ſꝫ tm̄ ordinē naͣe: ⁊ iōnō tollit̉ eqͣlitas ⁊ vnitas fruitionis. Utꝝ vtēdū ſit oībꝰ alijs a deo. Queſtio. III.