Diſtin. I.

vel ab ip̄o ē. nō gͦ fruit̉ nobis: ſꝫ vtit̉. Si .n. necfruit̉ nobis nec vtit̉ nō īuenio qūo diligat nos.Neqꝫ tn̄ ſic vtit̉ nobis vt nos rebꝰ alijs. Nos.n. res ꝗbus vtimur ad id referimus vt dei bonitate ꝑfruamur. Deus ꝟo ad ſuā bonitatemvſuꝫ nr̄m refert. ille .n. miſeret̉ nr̄i ꝑꝑ ſuā bonitatē. Nos aūt nobis īuicē ꝑꝑ illiꝰ bonitatē. Ille nr̄i miſeret̉ vt ſe ꝑfruamur. Nos ꝟo īuiceꝫnr̄i miſeremur vt illo fruamur. Cuꝫ .n. nos alicuiꝰ miſeremur ⁊ alicui ꝯſulimus ad eiꝰ ꝗdeꝫfacimus vtilitatē eāqꝫ ītuemur. Sed ⁊ nr̄a fitꝯn̄s cū miſericordiā quā alij īpendimus nō relinꝗt deꝰ ſine mercede. Hec aūt merces ſūmaeſt vt ipſo perfruamur. Item quia bonus eſtſumus: ⁊ īquātum ſumus boni ſumus. Porro aūt: qꝛ ēt iuſtꝰ ē nō īpune mali ſumus: ⁊ inquātuꝫ mali ſumus intm̄ ēt minꝰ ſumus. Illegͦ vſus quo nobis vtit̉ deꝰ nō ad eiꝰ: ſꝫ ad nr̄aꝫvtilitatē refert̉: ad eiꝰ ꝟo tm̄mō bonitatē.¶ Utꝝ vtēdū aut fruenduꝫ ſit ꝟtutibꝰ.Ic ꝯſiderādū ē vtꝝ v̓tutibꝰ ſit vtenBIdū an fruēdum. Quibuſdā vr̄ ꝙ eisſit vtēdū ⁊ nō fruēdū. ⁊ hoc ꝯfirmātaucͣte Aug. ꝗ vt p̄taxatū ē dic̄ nō eēfruēdū niſi trinitate .i. ſūmo ⁊ īcōmutabili bono. Itē dicūt iō fruēdū n̄ eē eis: qꝛ ꝑſe amāde nō ſunt: ſꝫ ꝑꝑ eternā btītudinē. Illd̓aūt quo fruēdū ē ꝑꝑ ſe amādū ē. Sꝫ ꝙ ꝟtutesꝑꝑ ſe amāde nō ſint: īmo ꝑꝑ ſolā btītudinē ꝓbat aucͣte Aug. ꝗ ī lib. xiij. de tri. ꝯͣ quoſdā ait.Forte ꝟtutes qͣs ꝑꝑ ſolā btītudinē amamꝰ ſicꝑſuadere nobis audēt vt ipſaꝫ beatitudinē nōamemus: qd̓ ſi faciūt ēt ip̄as vtiqꝫ amare deſiſtimus: qn̄ illā ꝑꝑ quā ſolā iſtas amauimꝰ nōamamus. Ecce his ꝟbis vr̄ Augu. on̄dere ꝙꝟtutes n̄ ꝑꝑ ſe: ſꝫ ꝓpter ſolā btītudinē amādeſint. Qd̓ ſi ita eſt gͦ eis fruēdū n̄ ē. Alijs ꝟo eꝯͣvr̄ .ſ. ꝙ eis fruēdū ſit: qꝛ ꝑꝑ ſe petēde ⁊ amādeſt̓: ⁊ hͦ ꝯfirmāt aucͣte Amb̓. ꝗ ait ſuꝑ illū locuꝫepl̓e ad Gal̓. Fructus āt ſpūs ē charitas gaudiuꝫ: pax: patiētia: ⁊c̄. Hic nō noīat oꝑa: ſꝫ fructꝰ: qꝛ ꝑꝑ ſe petēda ſūt. Si ꝟo ꝑꝑ ſe petēda ſūtgͦ ꝑꝑ ſe amāda ſunt. Nos āt haꝝ q̄ vr̄ aucͣtū repugnātiā de medio eximere cupiētes dicimꝰ:ꝙ ꝟtutes ꝑꝑ ſe petēde ⁊ amāde ſūt: ⁊ tn̄ ꝑꝑ ſola btītudinē: ꝑꝑ ſe ꝗdē amāde ſunt: qꝛ delectātſui poſſeſſores ſincera ⁊ ſcā delectatōe ⁊ in eispariūt gaudiū ſpūale. Verūtn̄ n̄ h̓ ē ꝯſiſtēduꝫ:ſꝫ vltra gradiēduꝫ: nō h̓ hēat dilectōis greſſusneqꝫ h̓ ſit dilectōis terminꝰ: ſꝫ referat̉ hͦ ad illd̓ſūmū bonū: cui ſoli oīno īherēdū ē: qꝛ illud ꝑſe tm̄ amādū ē ⁊ vltra illud q̄rēdū nihil ē. illud

.n. ē ſupremus finis. Iō Aug. ait ꝙ eas diligamus ꝑꝑ ſolā btītudinē nō ꝗn eas ꝑꝑ ſe diligamus: ſꝫ qꝛ idip̄m ꝙ eas diligimus referimꝰ adillud ſūmū bonū cui ſoli īherēdū ē: ⁊ ī eo ꝑmanēduꝫ finiſqꝫ let̉icie ponēdus: qͣre ꝟtutibꝰ nō ē.fruēdū. Sꝫ dicet aliꝗs frui ē amore īhere̓ alicui rei ꝑꝑ ſeip̄aꝫ vt p̄dictū eſt. Si gͦ ꝟtutes ꝑſe amāde ſūt ⁊ eis fruēdū ē. Ad qd̓ dicimus ī illa deſcriptōe vbi dr̄ ꝑꝑ ſeip̄aꝫ ītelligēdū ē tm̄mō vt .ſ. amet̉ ꝑꝑ ſeipꝫ tm̄ vt n̄ referat̉ ad alid̓:ſꝫ ibi ponat̉ finis: vt ſupra on̄dit Augu. dicēs.Si īheſeris atqꝫ ꝑmāſeris fineꝫ ponēs leticie.tūc ꝟe ⁊ ꝓprię frui dicēdus es: qd̓ nō ē faciendū niſi ī illa trinitate .i. ī ſūmo ⁊ īcōmutabili bono. vtēdū eſt gͦ ꝟtutibus: ⁊ ꝑ eas fruēdū ſūmobono: ita ⁊ de volūtate bona dicimus. VndeAug. ī li. io. de tri. ait. Volūtas eſt ꝑ quā fruimur: ita ⁊ ꝑ ꝟtutes fruimur n̄ eis niſi forte aliqͣ ꝟtꝰ ſit deꝰ vt charitas d̓ qͣ poſtea tractabit̉.¶ Epilogus.Mniū gͦ q̄ deā ſūt ex quo de rebꝰ ſpeIſcialiter tractauimus: h̓ ſūma ē ꝙ alieAſt̓ ꝗbꝰ fruēdū ē: alie ꝗbꝰ vtēdū: alie q̄Efruunt̉ ⁊ vtunt̉. Et īter eas ꝗbꝰ vtēdū ē ēt q̄daꝫſunt ꝑ qͣs fruimur vt ꝟtutes ⁊ potentie animiq̄ ſunt naͣlia bona: de ꝗbꝰ oībꝰ an̄qͣꝫ de ſignistractemus agēdū eſt. ac primū de rebus ꝗbusfruēdū eſt .ſ. de ſcā atqꝫ īdiuidua trinitate.¶ Diuiſio textus.IInito ꝓhemlo qpis īquomoaseh̓ ē initiuꝫ pn̄tisſter dīnoꝝ nobis doctrinā tradere intendit:qͣꝫtū ad inꝗſitōeꝫ v̓itatis ⁊ deſtructiōeꝫ erroris. vn̄ ⁊ argum̄tatiuo mō ꝓcedit ī toto oꝑe.⁊ p̄cipue argumētis ex aucͣtibꝰ ſumptis. Dīdit̉ āt in duasꝑtes. In qͣrū pͥª inꝗrit ea de ꝗbꝰ agēdū ē ⁊ ordinē agēdi.In 2ª ꝓſeꝗt̉ ſuā ītētōeꝫ: ⁊ in duas ꝑtes dīdit̉. 2ª ibi. (Hicitaqꝫ ⁊cͣ.) Ea aūt de ꝗbꝰ ī hac doctrīa ꝯſiderādū ē cadūtin ꝯſideratōeꝫ hꝰ doctrīe ẜm ꝙ ad aliꝗd vnū referunt̉ .ſ.deū a quo ⁊ ad quē ſūt. ⁊ ideo ea de ꝗbꝰ agēdū eſt dīdit ꝑabſolutū ⁊ relatū. vn̄ dīdit̉ ī ꝑtes duas. In pͥª ponit dīſionē eoꝝ de ꝗbꝰ agēdū ē ꝑ abſolutū ⁊ relatū ẜꝫ cognitiōeꝫ.In 2ª ẜꝫ deſideriū. ibi (Id gͦ ī rebꝰ ꝯſiderādū ⁊c̄.) ¶ Circa pͥᵐ duo facit. pͦ ponit dīſionē eoꝝ de ꝗbꝰ agēdū ē ī res⁊ ſigna: q̄ ad cognitōeꝫ reꝝ ducūt. 2º ꝯcludit ordinē agendi. ibi. Cūqꝫ his ītēderit theologoꝝ ⁊cͣ.) In pͦ tria facit.pͦ ponit dīſionē. 2º ꝓbat ꝑ aucͣtē. (Ut .n. egregiꝰ) 3º. ponitmēbroꝝ dīſiōis expōnē. ibi. (Proprie aūt h̓ res ⁊cͣ.) vbipͥmo expōit ꝗd ſit res. 2º. ꝗd ſit ſignū. ibi ¶Signa v̓o ⁊c̄.3º vtriuſqꝫ ꝯꝑatōeꝫ. ibi. (Omne igit̉ ſignū) (¶ Id gͦ ī rebus.) h̓ dimiſſis ſignis ſubdīdit res ꝑ abſolutū ⁊ relatuꝫex ꝑte deſiderij .ſ. ꝑ fruibile: qd̓ ꝑꝑ ſe d̓ſiderat̉. ⁊ vtile cuius d̓ſideriū ad aliud refert̉: ⁊ dīdit̉ ī ꝑtes duas. Primoponit dīſionē. Scd̓o epilogat ⁊ ꝯcludit ītētōeꝫ ⁊ ordinē.ibi. (Omniū igit̉ q̄ dicta ⁊c̄.) Prīa ī tres. pͥmo ponit diuiſionē. ſcd̓o ꝑtiū manifeſtatōeꝫ. ibi. (Ille ꝗbꝰ fruēdū.) 3º.mouet dubitatōes. ibi Cū āt hoīes ⁊cͣ.) In 2ª duo facit.pͦ manifeſtat dīſionē. 2º. ponit qͣꝫdā ꝯͣrietateꝫ ⁊ ſoluit ibi.