Diſtin. XLV.

139

plural̓r tamen dicit voluntates: quia volūtasdei varijs modis ac pro diuerſis accipit̉: vt dictū eſt. Ita etiā ideꝫ ꝓph̓a ꝓpter multos effectus miſericordie: ⁊ iuſticie plural̓r dicit. Miſericordias dn̄i in eternū cātabo. Et alibi. Iuſticie dn̄i recte letificantes corda: cū tn̄ in deovna ſit miſericordia: vna iuſticia: ⁊ vna eadēqꝫ ſit miſericordia q̄ iuſticia .ſ. dīna vſia.¶ Quare preceptio ⁊ prohibitio ⁊ conſiliumdicantur dei voluntas.Deo aūt p̄ceptio ⁊ ꝓhibitio atqꝫ cōſiliū cū ſint tria: dr̄ tamē vnūqd̓qꝫ eorum dei voluntas: qꝛ iſta ſunt ſignadīne volūtatis: quēadmodū ⁊ ſignaire dn̄r ire: ⁊ dilectōis ſigna dilectioappellant̉: ⁊ dr̄ iratus deus: ⁊ tn̄ nō eſt ira ineo aliqua: ſꝫ ſigna tm̄ q̄ foris ſunt: ꝗbus iratꝰon̄dit̉: ira ipſiꝰ nominat̉: ⁊ eſt figura dicendi:ẜm quā nō eſt falſuꝫ qd̓ dr̄: ſed verū qd̓ dr̄ ſubtropi nubilo obumbrat̉. Et ẜm hos tropos diuerſe volūtates dei dn̄r: qꝛ diuerſa ſunt illa q̄ꝑ tropum volūtas dei dicūtur.¶ Ubi volūtas dei ꝓ p̄cepto ⁊ ꝯſilio accipiat̉.Rō p̄cepto dei atqꝫ ꝯſilio pōt accipivolūtas: vt ibi. Fiat voluntas tua ſicut in celo ⁊ ī terra. Et alibi. Qui facit volūtatē pr̄is mei ꝗ ī celis eſt: ip̄efrater meꝰ ⁊ ſoror ⁊ mater eſt. Et ꝯͣhāc volūtatē multa fiunt. Un̄ Aug. in lib. deſpū ⁊ lr̄a. Infideles: īquit cōtra volūtateꝫ deifaciūt: cū eius euāgelio nō credūt.¶ Ꝙ deꝰ nō vult ab hoībꝰ fieri oīa q̄ p̄cepit vl̓nō fieri que prohibet.T ſi illa tria dn̄r dei voluntas ideo:qꝛ ſigna ſunt dīne volūtatis: nō ē tamē ītelligēdum deū omne illud fierivelle qd̓ cuicūqꝫ p̄cepit: vel nō fieriqd̓ ꝓhibuit. Precepit .n. abrae īmolare filiū:nec tn̄ voluit: nec iō precepit vt id fieret: ſed vtabrae ꝓbaret̉ fides. Et in euangelio p̄cepit ſanato ne cui diceret: ille aūt p̄dicauit vbiqꝫ ītelligens deuꝫ nō ideo ꝓhibuiſſe quin vellet opusſuum p̄dicari: ſꝫ vt daret formā homini laudēhumanam declinandi.¶ De permiſſione ⁊ operatione vbi dicanturdei voluntas.Ermiſſio quoqꝫ dei ⁊ oꝑatio: volūtas dei appellantur: qualiter accipitIE Augu. in ench. dicēs. Non fit aliꝗdniſi oīpotēs fieri velit: vel ſinendo vt fiat: velipſe faciēdo. Nec dubitādū eſt deū facere bn̄:etiā ſinēdo fieri quecūqꝫ fiūt male: nō .n. hec ni

ſi iuſto iudicio d̓i finit: ⁊ ꝓfecto bonū ē omneqd̓ iuſtū eſt. Ecce hic manifeſte habemus deivoluntatē appellari ipſius oꝑationē vel ꝑmiſſionē cū dicit nō fieri aliꝗd niſi oīpotens fierivelit: vbi īcludit ⁊ bona ⁊ mala oīa que fiunt.Ideoqꝫ aꝑte diſtīguit qūo deum velle dixeritne eadē rōne intelligeretur velle bona ⁊ malaſubdēs: vel ſinēdo vt fiat: hoc quātuꝫ ad maladicit: vl̓ ipſe faciēdo: hoc qͣꝫtū ad bona. Mala.n. ſinit fieri: ſꝫ nō facit: bona ꝟo ip̄e facit. Iōqꝫ dixit eū velle: qꝛ ⁊ volēs mala ſinit: ⁊ volēsbona operatur: ⁊ ob hoc permiſſio ⁊ operatiovoluntas dei dicuntur.¶ Quinqꝫ ſupra ſunt ꝓpoſita que dicuntur ſecunduꝫ tropum: ⁊ ideo diſtinguat lector vbiqꝫ pro quo eoꝝ accipiat̉ voluntas.Uinqꝫ ergo ſupra poſita ſunt q̄ dicūtur ẜm tropuꝫ dei volūtas: qꝛ ſignaſunt diuīe voluntatis que vna eſt ⁊HI īmutabilis .ſ. dei bn̄placitū. Ideoqꝫdiligenter diſtinguat lector vbi de volūtate d̓iſcriptura cōmemorat iuxta quē moduꝫ accipioporteat .ſ. ꝓ bn̄placito dei: an ꝓ aliquo ſignorum eius. Magna .n. eſt adhibenda diſcretioin cognitione dine voluntatis: qꝛ ⁊ beneplacitum dei eſt voluntas eius: ⁊ ſignum beneplaciti eius dr̄ voluntas eius. Sed beneplacitumeius eternum eſt: ſignū ꝟo beneplaciti nō. Etcōſonat reꝝ effectibus beneplacituꝫ ipſius: ⁊ipſi effectus rerū ab illo nō diſcordāt. Fit eniꝫomne quod beneplacito vult fieri: ⁊ omne qd̓non vult fieri: nequaqͣꝫ fit. Non ita autem eſtd̓ ſignis: qꝛ p̄cepit deꝰ multis ea q̄ nō faciūt: ⁊ꝓhibꝫ q̄ nō cauēt: ⁊ ꝯſulit que nō implent.¶ Diuiſio textus.Oſtqua cia comniporetia dei. picꝫ:determīauit magiſter de ſciēdeterminat de volūtate ipſius. Et diuidit̉ inFpartes duas. In pͥma determinat de dei volūtate. In ſecūda de cōformitate voluntatis noſtre ad voluntatem eius. 48. diſ. ibi. Sciēdū quoqꝫ eſt ⁊cͣ.) Prīain duas. In prima determinat de voluntate dei ꝗd ſit ⁊quot modis dicat̉. In ſecūda inꝗrit d̓ efficacia eius. 46.diſ. ibi. (Hic orit̉ queſtio ⁊cͣ.) Prima diuidit̉ in tres. Inpͥma determinat de volūtate ẜm ipſius quiditatem. Inſecūda determinat cauſalitatē eius. ibi. (Hec vtiqꝫ ſumme bona ⁊cͣ.) In tertia aſſignat volūtatis multitudineꝫquātū ad acceptionē nominis. ibi. Hic nō eſt p̄tereundum nobis ⁊cͣ.) Prima in duas. In pͥma oſtēdit ꝙ volūtas dei ſit ſua eſſentia. In ſecūda ponit ob̓m cōtrarium ⁊ſoluit. ibi. (Et lꝫ idē ſit ⁊cͣ.) Hoc itaqꝫ ſumme ⁊cͣ.) Hicoſtēdit ꝙ volūtas dei eſt pͥma cauſa reꝝ. Et circa hͦ duofacit. Primo ꝓponit intentū. Scd̓o ꝓbat ꝓpoſitum. ibi.Qui .n. cām eius ⁊cͣ.) Probat duo qͥ pertinent ad rōnēpͥme cauſe. Primo ꝙ volūtatis dei nō ſit alia cā. Secundo ꝙ ipſe ſit oīuꝫ reꝝ cā. ibi (Uolūtas igit̉ dei ⁊c̄. IHic

I