Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XL.Queſtio. IIII.

129

Diſtin. XL.qd̓ eſt ibi ſcriptū quātū ad pn̄tē iuſticiā tm̄ dr̄ deleri nonmutatiōe fcā ex ꝑte libri: vt ꝙ aliꝗd in eo fuerit: qd̓ poſtmodū nō ſit: ſꝫ ex parte illiꝰ ꝗ in lib. ſcriptꝰ dr̄: inquātū .ſ.ipſe mutat̉ a ſtatu pn̄tis iuſticie: ⁊ ſic vita eiꝰ nō repn̄tat̉pn̄s: ſꝫ vt p̄terita. Ad 4ᵐ dd̓ꝫ: ꝙ ꝯtingēs futuꝝ vt motus. lib. ar. quāuis nō ſit determīatū ī cā ſua: eſt tn̄ determinatū in eē ſuo ẜm ꝙ eſt actu: ⁊ ſic ſubiacet certitudinp̄ſciētie: ſicut ſupra dcm̄ eſt de futuris ꝯtingētibꝰ. diſ. 38. Ad 5ᵐ dd̓m ꝙ illud qd̓ mēſurat̉ eternitate ē ſimul cūomni tꝑe: ita tn̄ ꝙ nullo eoꝝ mēſurat̉. ⁊ iō actꝰ dīne preſcīe nō pōt poni ita eē nūc: qͣſi mēſuret̉ ꝑ pn̄s tp̄s: vt ordinē pn̄tis ad futuꝝ ad ſuū ſcitū hēat: ſꝫ ad omne tp̄s ⁊ adomne ſcitū hꝫ ordinē pn̄tis ad pn̄s. vn̄ cuꝫ dr̄: deꝰ p̄ſcit hͦnō ītelligit̉ ꝙ hoc ſit futuꝝ reſpectu dīne ſciētie: ſꝫ reſpectu huiꝰ tꝑis in quo ꝓfert. ⁊ iō opꝫ ho v̓ba ⁊ participia dicta de deo a determinatōe tꝑis abſoluere vt ꝯſignificētnūc eternitatis ⁊ nō tēporis: al̓s īeuitabil̓r ſeꝗt̉ error.IIII. Queſtio.de reprobatiōe. EtEinde querit circa hoc querūturduo. Primo ꝗd ſit. Scd̓o vtꝝ deus ſit cā obdurationis ⁊ excecationis que reprobationiquodāmō reſpōdet. Utꝝ reprobatio addat aliꝗd ſupra p̄ſcīam.ſic ꝓcedit̉: videt̉ ꝙ reO primum ꝓbatio nihil addat ſupra p̄ſcīam. Reprobatio .n. maloꝝ ē: ſꝫ hoꝝnō hꝫ d̓s niſi ſcīaꝫ ſimplicis noticie: vt ſupralhītū eſt. gͦ reprobatio ſupra p̄ſcīam nihil ad. illud qd̓ addit aliꝗd ſupra cōe nō appropͥat ſibi nomē cōis. ſicut ꝯuertibile qd̓ nō īdicat ſub̓am rei appropriat ſibi nomen ꝓprij: qꝛ nō addit aliꝗd: ſicut diffinitio addit: ſed reprobatio appropriat ſibi nomē p̄ſcīe. dicimus .n. cōiter malos p̄ſcitos ⁊ bonos predeſtinatos. gͦ vr̄ꝙ reprobatio nihil ſupra p̄ſcīaꝫ addat. Pͣ. magiſter ſupra. 35. diſ. poſuit rōnes eoꝝ q̄ aliꝗd ſupra p̄ſcīam ⁊ ſcīaꝫaddūt vel diſpōnis ꝓuidētie ⁊cͣ. gͦ cū nō fecerit ibi de reprobatōe mētionē: vr̄ ꝙ nihil ſupra p̄ſcientiā addat.Sed contra p̄ſcra ē oīuꝫ tā bonoꝝ qͣꝫ maloꝝ: ſedreprobatio nō ē niſi dānādoꝝ. gͦ aliꝗd ſupra rōnē p̄ſcīe addit. Pͣ. reprobatio opponit̉ approbatiōi: ſꝫ approbatio dicit aliꝗd in voluntate: cū gͦ oppoſita ſint eiuſdē: videt̉ ꝙ reprobatio ponat aliꝗd in voluntate ⁊ nō in preſcientia tantum.dd̓m: ꝙ reprobatio addit ſupra preReſpondeo ſcīamrōnē ꝓuidētie. Cū .n. puidentia dīna ſit cōiter oīum: cuꝫ quodā ſpāli mō ⁊ p̓uilegiatoeſt eoꝝ in ꝗbꝰ īuenit̉ volūtas: ꝑ quā eterne gl̓ie capacesſunt. vn̄ ſpālis ꝗdē modus ꝓuidētie dīne attēdit̉ ẜm ordinē talis naͣe in finē gl̓ie: ⁊ ẜm collationē eoꝝ q̄ in fineꝫillū ꝓmouēt. Et qꝛ ex ꝯditiōe talis naͣe ē vt a ꝯſecutōe finis deficere poſſit. iō ꝑ ꝓuidētiā dīnā ordinatū eſt vt talis defectꝰ in bonū iuſticie cedat: dū culpe pena adhibetur. ⁊ iō ſicut ꝓuidētia dīna reſpectu ipſiꝰ boni qd̓ eſt perꝯſecutōeꝫ gr̄e ⁊ gl̓ie cū p̄ſcīa euētus dr̄ p̄deſtinatio: ita ꝓuidētia dīna reſpectu mali oppoſiti cū p̄ſcīa defectus dīreprobatio. Et qꝛ bonū ſubiacet ꝓuidētie vt cātum ⁊ ordinatū. iō dr̄ ꝙ p̄deſtinatio eſt cā gr̄e ⁊ gl̓ie ad quā ordīatur: ſꝫ qꝛ malū nō ſubiacet ꝓuidētie vt ītentū vel cātū: ſꝫſolū vt p̄ſcitū ⁊ ordīatuꝫ. iō reprobatio ē tm̄ p̄ſcīa culpe ⁊nō cā: ſꝫ pene: ꝑ quā culpa ordinat̉ eſt p̄ſcīa ⁊ cā.Ad primum ciā ſimplicis noticie: ſꝫ vt ordinegͦ dd̓m: ꝙ maloꝝ vt fiāt d̓s hꝫ ſciētur hꝫ ēt hoꝝ ſcīam approbatiōis: ⁊ hoc īportat reprobatiōis nomē. Ad 2ᵐ dd̓ꝫ: ꝙ reprobatio nō addit ex par-

te reprobati ſupra p̄ſcīam: qꝛ nihil cātur in ipſo ꝑ qd̓ malus fiat. ⁊ iō appropͥat ſibi nomē cōe: addit tn̄ aliquid exꝑte dei reprobātis .ſ. volūtatē ordīs pene ad culpā. vn̄ ētin abſtracto nō ita appropriat ſibi nomē cōe ſicut in concreto. vn̄ magis dr̄ reprobatus p̄ſcitus qͣꝫ p̄ſcīa roprobatio. Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ reprobatio opponit̉ p̄deſtinatiōi: ⁊iō ꝑ oppoſitū dat̉ ītelligi poſita p̄deſtinatione. Utrum deus ſit cauſa obdurationis.II.ID ſecundū ciōis ⁊ excecationis cā ſitI ſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ obdurad̓s ꝑ id qd̓ hr̄ ſcd̓a cor. 4. d̓s hꝰ ſeculi excecauitmētes īfideliū: ⁊ vna glo. exponit de deo v̓o. gͦvr̄ ꝙ ip̄e ſit cā obduratōis ⁊ excecatōis. Pͣ.excecatio ⁊ obduratio ſunt q̄daꝫ pene: ſꝫ oīs pena iuſta ē⁊ a deo eſt. gͦ excecatio ⁊ obduratio a deo ſunt. Pͣ. ẜmph̓m in poſterioribꝰ ſi affirmatio ē cā affirmatiōis: ⁊ negatio eſt cā negatiōis: ſꝫ velle dīnū ē cā ꝙ iſte hēat gr̄aꝫ:qꝛ .ſ. ipſe vult. gͦ vr̄ ꝙ nō velle dei ſit cā qͣre iſte gr̄am nōhēat: ſꝫ hͦ eſt obduratio. gͦ ex ꝑte dei accipiēda ē cā obduratiōis. Pͣ. ſicut dicit ph̓s ī 2º. phy. id qd̓ ꝑ ſui pn̄tiā eſtcā ſalutis nauis .ſ. gubernator: ꝑ ſui abſentiaꝫ ē cā ꝑiculi:ſꝫ deus ꝑ ſui pn̄tiā in aīa eſt cauſa gr̄e. ergo per ſui abſentiam eſt cauſa obdurationis.Sed contra. Anſſ. ꝙ cā qͣre iſte nō hꝫ gr̄am eſt.eſt qd̓ dicūt ſcī cōiter Diony. Augu.qꝛ ipſe noluit acciꝑe: ⁊ nō qꝛ deus noluit ei dare: qꝛ lumēſuū oībꝰ offert: qd̓ tn̄ ab oībꝰ nō ꝑcipit̉: ſicut nec lumē ſolis a ceco: ſꝫ obduratio ē ipſa carentia gr̄e. gͦ obduratiōiscā nō eſt ex ꝑte dei. Pͣ. nullus culpat̉ vel punit̉ de eocuiꝰ cā in ipſo nō eſt: ſꝫ homo punit̉ ⁊ culpatur ꝓ obduratione vel ꝓ carētia gr̄e. ergo ho cauſa eſt ipſe.dd̓m ꝙ obduratio dr̄ qn̄qꝫ actꝰ voReſpondeo iātatis obſtinate in malū cui ꝑtinaciter adheret: ⁊ ſic ꝯſtat ꝙ obduratōis cā nō ē d̓s ſꝫ hō: ſicut nec alicꝰ actꝰ pctī īquātū deformis eſt: qn̄qꝫ v̓o obduratio dr̄ ipſa pͥuatio gr̄e q̄ ēt excecatio dr̄: qꝛ gr̄a eſt qd̓dālumē aīe ⁊ ꝑfectio q̄dā habilitās ipſaꝫ ad bonū. Iſtu aūtcarere gr̄a ex duobꝰ ꝯtingit. Tū qꝛ ipſe nō vult recipere.Tū qꝛ d̓s nō ſibi īfundit vel nō vult ſibi īfundere. Hoꝝautē duoꝝ talis ē ordo vt 2ᵐ nō ſit niſi ex ſuppōne pͥmi.Cū .n. d̓s nō velit niſi bonū: nō vult iſtū carere gr̄a niſi ẜꝫꝙ bonū ē: ſꝫ ꝙ iſte careat gr̄a nō eſt bonū ſimpl̓r. vn̄ hocabſolute ꝯſideratū nō eſt volitū a deo. Eſt tn̄ bonū vt careat gr̄a ſi eā hr̄ę nō vult: vel ſi ad eā hn̄dā negligēter ſep̄parat: qꝛ iuſtū ē: ⁊ hͦ mō ē volitū a deo. Pꝫ gͦ ꝙ hꝰ defectus abſolute cā pͥma eſt ex ꝑte hoīs ꝗ gr̄a caret: ſꝫ ex parte dei nō eſt cā hꝰ defectꝰ niſi ex ſuppōne illiꝰ qd̓ eſt cā exꝑte hoīs. Et ꝑ hūc modū īuenit̉ dici deus qn̄qꝫ cā excecatiōis vel obduratiōis: nō ꝗdē īmitēdo maliciā: ſꝫ nō impartiēdo gr̄am: qd̓ in ipſo ē. Si .n. nō necͣio īpartit̉ gr̄am:in ipſo eſt ⁊ nō īpartiri. vn̄ eiꝰ qd̓ ē nō īpartiri aliquo mōcā ē. Iſte aūt defectꝰ pōt dupl̓r ꝯſiderari ſicut ēt ꝗlibetaliꝰ: cū .n. defectꝰ īcidat ex defectu cāe ſcd̓e ⁊ nō ex defectu cāe pͥme: quē tn̄ defectū d̓s nō īpedit tn̄ īpedire poſſꝫne īpedimētuꝫ naͣe cedat. Si iſte defectꝰ gr̄e cōparet̉ advolūtatē q̄ ē ſicut cā ꝓxima: īuenit̉ volūtas hēre cālitatēad ip̄m: q̄ bonū ꝓpoſituꝫ nō accipit cū acciꝑe poſſit: ⁊ exhoc ē culpabilis ⁊ vituperabilis: qꝛ malū cuiꝰ pnᵐ ē volūtas ē ho. Si aūt cōparet̉ ad ip̄m deū nō īuenit̉ cātus abipſo: ſꝫ tm̄ ꝑmiſſus ⁊ ordīatꝰ. vt .ſ. ſit ī penā ipſius volūtatis deficere. vn̄ dicit Augu. ī pͥmo ꝯfeſſionū. Iuſſiſti dn̄e⁊ ſic ē vt oīs īordinatꝰ aīus ſibiipſi ſit pena: ⁊ talis ordīatio a deo eſt. vnde reſpectu ipſiꝰ defectus nullā cauſalitatem habet: ſed reſpectu ordinationis tantuꝫ: ⁊ hoc ſignificatur cum obdurare dicitur.

R