Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XLI.

130

tibus facultatē bene operandi per ſpirituꝫ ſanctū: ꝑ quē charitas dei diffundit̉ in cordibꝰ noſtris. Veꝝ eſt ꝗdē: ſed eadē regula eſt ⁊ vtrūqꝫ ipſius eſt: qꝛ ipſe p̄parat volūtatē: ⁊ vtrūqꝫnoſtrū: qꝛ nō fit niſi volētibus nobis. gͦ ⁊ merituꝫ fidei de miſericordia dei venit. Non gͦ ꝑꝑfideꝫ vel aliqua merita elegit deus aliquos abeterno vel appoſuit gr̄am iuſtificatiōis in tꝑe:ſed gratuita bonitate ſua elegit vt boni eſſent.Unde Augu. in lib. de p̄deſti. ſan. Non qꝛ futuros nos tales eſſe preſciuit ideo elegit: ſꝫ vteſſemus tales ꝑ ipſaꝫ electionē gratie ſue: quagratificauit nos in dilecto filio ſuo. His videt̉ ꝯtrariū qd̓ alibi ait Auguſtinus.Is tn̄ aduerſari vr̄ qd̓ dicit Auguſ.ſuꝑ Malachiā ꝓphetā vbi ſcriptūeſt Iacob dilexi: Eſau aūt odio habui. Cui vult iquit miſeret̉ deus: ⁊quē vult indurat: ſꝫ hec volūtas deiiniuſta eſſe non pōt. Venit .n. de occultiſſimismeritis: qꝛ ⁊ ipſi peccatores cū ꝓpter generale pctm̄ vnam maſſaꝫ fecerunt: tamē nōnullaīter eos diuerſitas. Precedit gͦ aliquid in peccatoribus: quo quāuis nōdū ſint iuſtificati digni efficiant iuſtificatiōe. Et idē p̄cedit in alijspeccatoribꝰ quo digni ſunt obtuſiōe. Ecce hicvidet̉ Augu. dicere: ꝙ ⁊ ipſa dei volūtas quaalios elegit alios reprobat ex meritis proueniat: ſed occultiſſimis .i. ꝓ meritis alios voluerit elige̓: alios reprobare: ⁊ ꝙ ꝓ meritis alijsapponit̉ gr̄a iuſtificationis: alijs nō. vn̄ obtundunt̉. Sed quid ītelligere voluerit ignoratur:niſi forte hoc dicatur intellexiſſe qd̓ ſupra diximus eū retractaſſe. Naꝫ ibidē etiā quedā aliacōtinue ſubdit que in lib. retracta. aperte retractat: qd̓ vtrūqꝫ legenti patebit. Un̄ veriſimile eſt in p̄miſſis etiā hoc retractaſſe. Quidamtn̄ ex eo ſenſu accipiūt fore dc̄m: nō qꝛ aliquisp̄deſtinetur ꝓ meritis: vt iuſtificatiōis gratiaꝫmereat̉: ſed qꝛ aliqui nō adeo mali ſunt vt mereant̉ ſibi gr̄am nō īpartiri. Nullus .n. dei gratiā mereri pōt ꝑ qua iuſtificat̉: pōt tamē mereri vt nō apponatur vt penitꝰ abijciatur. Et quidem aliꝗ in tm̄ ꝓfundū iniquitatis deuenerūtvt hoc mereantur: vt hoc digni ſint: alij ꝟo itaviuūt: vt ⁊ ſi nō mereant̉ gr̄am iuſtificationis:non tn̄ merentur oīno repelli ⁊ gr̄am ſibi ſubtrahi. Ideoqꝫ dixit in quibuſdā p̄cedere quodigni ſint iuſtificatiōe: ⁊ in alijs quo digni ſintobtuſione: ſed hoc friuolū eſt. Opinio quorūdam falſa de occultis dei diſſerentium carnaliter.

Ulti ꝟo de iſto ꝓfundo q̄rētes reddere rationē atqꝫ ẜm cōiecturas cordis ſui īſcrutabilē altitudinē iudicioſtrum dei cogitare conantes: in fabulas vanitatis abierūt dicētes. Ꝙ aīe ſurſum incelo peccāt: ⁊ ẜm peccata ſua ad corpora promeritis dirigunt̉: ⁊ dignis ſibi quaſi carceribꝰīcludunt̉. Ierūt hi tales poſt cogitatiōes ſuas⁊ volentes diſputare de dei ꝓfundo: ꝟſi ſuntin ꝓfundū: dicētes: aīas in celo ante conuerſatas: ⁊ ibi aliꝗd boni vel mali egiſſe: ⁊ ꝓ meritis ad corpora terrena detruſas eſſe. Hoc aūtreſpuit catholica fides ꝑꝑ euidenteꝫ apoſtoliſnīam qua ait. Cū nōdū nati eēt aūt aliꝗd boni vl̓ mali egiſſent ⁊cͣ. Melior ē gͦ fidelis ignorantia qͣꝫ temeraria ſcīa. Elegit gͦ quos voluitgratuita miſericordia: non quia fideles futurierāt: ſꝫ vt fideles eſſent: eiſqꝫ gr̄aꝫ dedit: nō qꝛfideles erat: ſꝫ vt fierēt. Ait .n. apl̓us. Miſericordiaꝫ ꝯſecutus ſuꝫ: vt fidelis eſſeꝫ: nō ait qꝛfidelis erā. dat̉ ꝗdē ⁊ fideli: ſed data eſt etiampriꝰ vt eēt fidelis. Ita ēt reprobauit quos voluit: nō ꝑꝑ futura merita q̄ p̄uideret: ꝟitate tamē rectiſſima ⁊ a noſtris ſenſibus remota. Queſtio.U Eaqͣrit̉ vtrū ſicut dr̄ elegiſſe quoſdā vt boni fierēt ⁊ fideles: ita ēt ꝯceIdi debeat reprobaſſe quoſdā vt mali eſſent ⁊ īfideles: ⁊ obdurare vt peccēt? Qd̓nullatenus concedi oꝑꝫ. Nō .n. reprobatio itaeſt cauſa mali ſicut p̄deſtīatio eſt cauſa boni:neqꝫ obduratio ita facit hominē malū: quēadmodū miſericordia facit bonum. An ea que ſemel ſcit deus vel preſcit ſemperſciat: p̄ſciat: ⁊ ſemꝑ ſcierit vel p̄ſcierit.Reterea ꝯſiderari oꝑꝫ vtrū ea oīa q̄ſemel ſcit vel p̄ſcit deus: ſemꝑ ſciat⁊ ſcierit: ac p̄ſciat ⁊ p̄ſcierit: an oliꝫUlſcierit vel p̄ſcierit qd̓ mō nō ſcit velIIIIp̄ſcit? De p̄ſciētia primo reſpōdemus dicētesmulta eū p̄ſciſſe q̄ mō nō p̄ſcit: cū .n. eiꝰ p̄ſcientia nō ſit niſi de futuris: ex quo illa que futuraerāt pn̄tia fiūt vel p̄tereūt: ſub dei p̄ſcīa eē deſinūt: ſub ſcīa ꝟo ſemꝑ ſunt. Preſciuit gͦ deusoīa ab eterno q̄ futura erāt: neqꝫ p̄ſcire d̓ſinit:niſi cū futura eē deſinūt. Neqꝫ cū p̄ſcire d̓ſinitaliqͣ q̄ an̄ p̄ſciebat minꝰ ea noſcit qͣꝫ an̄ cognoſcebat. Nō .n. dr̄ ex defectu ſcīe dei ꝙ aliqͣ preſcierit aliqn̄ q̄ mō nō p̄ſciat: ſꝫ ex rōne ꝟbi qd̓ ēp̄ſcīa. Preſcire .n. ē an̄ ſcire aliꝗd qͣꝫ fiat. Iōqꝫnō pōt dici deꝰ p̄ſcire niſi ea q̄ futura ſunt. Hic de ſcīa dicēs deū ſemꝑ ſcire q̄ ſemel ſcit.R2

R2