Queſtio. II.Diſtin. XL.
128
aliquid ſciri nō ponit̉ aliqͣ paſſio ẜm reꝫ in ſcito. ſed ſolūquidā reſpectꝰ ad ſciētē ẜm rōnem: ꝗ per modū paſſiōisſignificat a grāmatico: ſic̄ ⁊ oꝑatio per modū actiōis. vn̄dicit ꝙ ſcire eſt actiuū: ⁊ ſciri paſſiuū. Un̄ dico ꝙ p̄deſtinatio eſt q̄dam oꝑatio dīna: ⁊ p̄deſtinari nō ponit aliquāpaſſionē in p̄deſtinato: ſed ſolū reſpectū quēdaꝫ ẜm moⁿintelligēdi. qui reſpectꝰ relinquit̉ ex aſſimilatiōe ſciti q̄ ēin ſciēte. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ in oībꝰ abſolutis d̓nomīat̉ aliquid ꝑ id qd̓ ſibi īeſt. Sꝫ in relatiuis qn̄qꝫ d̓noīat̉ aliꝗdꝑ id qd̓ in ipſo ē: ſic̄ pr̄ pr̄nitate q̄ real̓r in ipſo ē. Qn̄qꝫ aūtd̓noīat̉ eo ꝙ ſolū in altero ē: ſic̄ in illis in qͦruꝫ vno ē rel̓oẜm rē ⁊ in alio ẜm rōnē tm̄. vn̄ dicit ph̓s in. 5. meta. ꝙ ſcibile dr̄ relatiuū nō qꝛ ip̄m referat̉ ſed qꝛ aliud refert̉ adip̄m: ⁊ ita pꝫ ꝙ p̄deſtinatio ẜm rem nihil eſt niſi in ītellectu diuino. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ comparatio illa nō attēdit̉abſolute cognitiōis duaꝝ naͣruꝫ in xp̄o ad p̄deſtinatōeꝫſꝫ cognitionis ſimul cū p̄deſtinatiōe ad p̄deſtinationē ſilcū ſtatu veteris legis. p̄deſtīatio .n. ſtat cū vtroqꝫ. Un̄ dicit ꝙ meliꝰ ē nathanaeli cogͦſcere ⁊c̄. qͣꝫ eē p̄deſtīatū ⁊ manere ſub ymbra legis ⁊ mortis. Ac ſi diceret meliꝰ eſt eſſep̄deſtinatū ⁊ hr̄e gr̄am noui teſtamēti qͣꝫ eē p̄deſtinatū⁊nō hr̄e gr̄aꝫ noui teſtamēti: qꝛ p̄deſtīatio currit cū vtroqꝫteſtō. ¶ Ad 4ᵐ dd̓ꝫ ꝙ tꝑale nō ponit̉ in diffōne eterni īrecto. q. denotās ſub̓aꝫ eterni: ſꝫ in obliqͦ nihil ꝓhibet poni vt ſignificet̉ reſpectꝰ eterni ad tēporale: ⁊ ſic gr̄a ⁊ gl̓iain diffinitione predeſtinationis ponit̉.II.¶ Utrum p̄deſtinatio ꝑtineat ad ſcīam.D ſecūduꝫ tio adſcīaꝫ ꝑtineat. Ꝙꝛſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ p̄deſtīavt dr̄ in lr̄a. p̄deſtīatio ſine p̄ſcīa nō pōt eſſe.p̄ſcīa aūt ſcīaꝫ noīat cū ordīe ad futura. ergop̄deſtinatio ad ſcīaꝫ ꝑtinet. ¶ Item vr̄ ꝙ advolūtatē. dic̄. n. Aug. ꝙ p̄deſtinatio ē ꝓpoſitū miſerendiꝓponere aūt ē actꝰ volūtatis: qꝛ vr̄ idē eē qd̓ finē d̓terminare. gͦ vr̄ ꝙ p̄deſtinatio ad voluntatē ꝑtineat. ¶ Itē vr̄ꝙ ad potētiā: qꝛ p̄parare ē actꝰ potētie. ſꝫ p̄deſtīatio ē preparatio bn̄ficioꝝ dei. vt in lr̄a dr̄. gͦ ⁊c̄. ¶ Itē vr̄ ꝙ ſit idēqd̓ ꝓuidentia vel diſpō: qꝛ p̄deſtinatio dr̄ alicuiꝰ in fineꝫdirectio. Sꝫ ordo in finē ꝑtinet ad ꝓuidētiam vel diſpoſitionē. gͦ vr̄ ꝙ ⁊ p̄deſtinatio. ¶ Itē vr̄ ꝙ ſit idē qd̓ libervite. Uita .n. aīe eſt ꝑ gr̄am ⁊ gl̓iam: ſꝫ p̄deſtinatio ē p̄patio gr̄e in pn̄ti: ⁊ gl̓ie in futuro: ẜm magiſtralem diffinitionem. ergo ad librum vite pertinet.dd̓m ꝙ p̄deſtinatio īcludit in ītelleReſpondeo ctu ſuo ꝓuidentiam ⁊ aliꝗd addit.addit autē ad minꝰ tria. Unum ex ꝑte ipſorū p̄deſtinatorum: qꝛ cū ꝓuidētia dei ſit reſpectu oīum: ⁊ ſpāliter quodammō ſit reſpectu habētiū voluntatē p̄deſtinatio īcludit in ſe ꝓuidētiaꝫ ẜm illuꝫ ſpālē moduꝫ quo eſt hoīuꝫhabētiū volūtatē. 2ᵐ addit ex ꝑte ipſius finis: ⁊ eoruꝫ q̄habent̉ vt ꝓmouentia ad finē. cū .n. ꝓuidentia reſpiciatordinē vniuſcuiuſqꝫ boni ad quēlibet finem: p̄deſtinatioeſt tm̄ reſpectu eoꝝ q̄ ſunt eleuata ſupra facultateꝫ naͣe.vt gl̓ie q̄ eſt in perfecta dei fruitiōe ⁊ gratie ꝓmouētis inip̄aꝫ. vn̄ dicit Dam̄. ꝙ p̄deſtinatio eſt eorū q̄ nō ſūt in nobis. 3ᵐ addit ex ꝑte ipſiꝰ p̄deſtinantis: ex cuiꝰ ꝑte videt̉duo addere. Primo. qꝛ ꝓuidētia eſt idē qd̓ ars gubernatiōis reꝝ q̄ ẜm rōnē ſui nomīs pōt ſaluari in ſpeculatiōetm̄: ſꝫ p̄deſtinatio īportat ꝓuidētiaꝫ ẜm ꝙ ē ordinata adexecutionē operis per volūtatē: ⁊ iō diffinit̉ per ꝓpoſitū⁊ per p̄parationē. 2º addit p̄ſcīam exitus ex ꝑte eius qd̓ꝓuidet̉. vn̄ ꝓpter aliꝗd ab ordine ꝓuidētie qͣꝫtum ad idqd̓ ītentū eſt exire: ſicut deꝰ vult oēs hoīes ſaluos fieri.lꝫ nō oēs ſaluent̉. nō aūt ab ordine p̄deſtinatiōis. Dic̄ .n.p̄deſtinatio ītentionē dīnaꝫ de ſalute iſtiꝰ cum p̄ſcientia
Queſtio. II.eius qd̓ ſaluabit̉: ⁊ ideo dr̄ ꝙ eſt p̄ſcīa ⁊ p̄paratio.ſolutio ad pͥmū: qꝛ nō tm̄ ponit̉ p̄ſcīaUnde patet in eius diffōne. ¶ Ad 2ⁿ dd̓m ꝙ ꝓpoſitū nō ſimpl̓r noīat actum voluntatis: ſed p̄ſupponitactum cognitiōis oſtēdentis finē in quē voluntas tēdit.¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ p̄paratio q̄ ponit̉ in diffinitiōe p̄deſtīationis nō eſt ẜm executionē in opus: ſꝫ ītelligit̉ ẜm ꝓpoſitum dīne voluntatis. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m ꝙ p̄deſtinatio eſtquidā modus ꝓuidētie: ſꝫ addit aliqͣ ſpālia ſuper eam vtdcm̄ eſt. ¶ Ad 5ᵐ dd̓m ꝙ liber vite metaᶜᵉ dr̄. Sicut .n. īlibro aliꝗd ſcribit̉ ex quo ī eo v̓itas rei intelligit̉: ita etiāin ītellectu deſcribunt ſil̓itudines rerū. per quas res cognoſcunt̉. vn̄ ītell̓s poſſibilis an̄ ītelligere ꝯparat̉ tabulein qͣ nihil eſt ſcriptū in 3º. d̓ aīa. Cū gͦ dr̄ lib̓ vite in d̓o: pōtſumi vita vel ex ꝑte dei ītelligētis: ⁊ ſic p̄ſcīa creaturarūdr̄ lib̓ vite: qꝛ qd̓ factum eſt in ipſo vita erat. Io. i. Uel exparte rei ſcite: ⁊ ſic dr̄ liber vite p̄ſcīa vite q̄ eſt in conformitate ad deū. Hec aūt eſt duplex .ſ. vita gr̄e ⁊ vita gl̓ie q̄ad perfectaꝫ cōformitatem accedit. Un̄ cuius talis vitarepreſentat̉ in libro dīne p̄ſcīe dr̄ ſimpliciter ſcribi in libro vite. Scd̓m ꝗd aūt .ſ. qͣꝫtū ad pn̄tē iuſtitiam dicit̉ ibiſcribi. cuius vita gr̄e tm̄ ibi cognoſcit̉. Et ēt quodammōdn̄r ibi ſcribi oppoſita hoꝝ .ſ. glorie ⁊ gr̄e inqͣꝫtum per hͦcognoſcunt̉. Sic gͦ pꝫ ꝙ liber vite ē mediū īterp̄ſciētiaꝫcōiter ſumptā ⁊ p̄deſtinationē: qꝛ p̄ſcīa eſt cōiter oīum: ſꝫliber vite ē tm̄ cognitio gr̄e vel gl̓ie: ſꝫ p̄deſtīatio ē nō tm̄gr̄e ſꝫ gr̄e ſil̓ ⁊ gl̓ie. Un̄ nullus dr̄ eē p̄deſtinatꝰ qͣꝫtum adpn̄tē iuſtitiā: ſic̄ dr̄ ſcriptus ī libro vite. ⁊ ſuꝑ hͦ addit predeſtinatio ꝓpoſitum voluntatis. Queſtio. II.¶ Quorum ſit predeſtinatio.Einde qrit quoruꝫ ſit p̄deſtinatio. ⁊ vr̄ꝙ ſit tm̄ eoꝝ ꝗ ſunt. Predeſtīatio .n. ſignificat miſſionē quādā: ſed nihil mitſtitur niſi qd̓ ē. gͦ p̄deſtīatio ē tm̄ entis. ¶ Pͣ.IIqd̓ nō eſt nō pōt ad aliꝗd p̄parari: ſed p̄deſtinatio eſt p̄paratio q̄dā. ergo vr̄ ꝙ nō ſit nō entiuꝫ. ¶ Itēvr̄ ꝙ nō ſit angeloꝝ: qꝛ ẜm Aug. p̄deſtinatio eſt ꝓpoſitūmiſerandi: ſꝫ angeli nunqͣꝫ fuerūt miſeri: cū igit̉ mīa miſeriam reſpiciat. vr̄ gͦ ꝙ eis p̄deſtinari nō cōpetit. ¶ Itēvr̄ ꝙ nec btīs ꝗ ſunt in gl̓ia: qꝛ qd̓ eſt in fine vltimo: nō p̄tdirigi in illud: ſꝫ btī ſūt in ſuo fine vltimo. gͦ eis nō cōpetit p̄deſtinari. ¶ Itē vr̄ ꝙ nec filio dei. Quia p̄deſtīatioīportat an̄ceſſionē quādā ſic̄ ⁊ p̄ſcīa: ſed reſpectu filij deicū ſit eternꝰ nō pōt deſignari aliqͣ an̄ceſſio. gͦ filio dei pre(deſtinari nō cōpetit.Sed ecōtrarlo vx̄ ꝙ p̄deſtiatio ſit oīuꝫ hoīum:qꝛ d̓s ẜꝫ Dio. eqͣl̓r ſe hꝫ ad oīa. gͦ ſi aliꝗbꝰ ip̄e p̄parat gr̄aꝫ:⁊ oībꝰ: ſꝫ p̄deſtinatio ē gr̄e p̄paratio. gͦ ſi aliqͦs p̄deſtinat ⁊oēs p̄deſtīat. ¶ Pͣ. ſic̄ dirigimur in bona gr̄e a d̓o: ita ⁊ inbona naͣe: qꝛ oē bonū nr̄m ab ip̄o ē: ſꝫ bona naͣe oībꝰ largit̉ bonis ⁊ malis. vt hr̄ Mat. 5. cū gͦ p̄deſtinatio ſit directio in finē: finis aūt ē bonū. vr̄ qd̓ p̄deſtīatio ſit oīum.Reſpondeo puplr. Uel ſicut finis ⁊ cōferentiuꝫdd̓m ꝙ p̄deſtinatio dr̄ eſſe aliquorūad finē: ⁊ ſic dr̄ eſſe gr̄e ⁊ gl̓ie. Uel eoruꝫ ꝗ fineꝫ cōſequūtur. ⁊ ſic eſt oīum ꝗ gl̓iaꝫ per dei gr̄am adipiſcunt̉. Utrūqꝫ aūt ex noīe p̄deſtinatiōis accipi pōt in quo cōiungituractus deſtinationis cū hac p̄poſitiōe pre. per ꝯpōneꝫ aduenientē: deſtinare aūt ſignificat directionē alicꝰ ī aliꝗdſicut nūcij. Dr̄ ēt alioº. d̓ſtinare. vt habet̉. 2. Machab̓. 6.Eleazarus deſtinauit nō admittere illicita. ꝑꝑ vite amoreꝫ. Sꝫ h̓ ſignificatio vr̄ d̓ducta ex pͥª: qd̓ .n. ꝓponit̉ dirigit̉ in executiōe oꝑis. Illud aūt ꝓpe dr̄ dirigi ī aliꝗd qd̓nō hꝫ ī ſe. vn̄ ī illd̓ vadat: ⁊ iō ꝓpͥe ī illa dr̄ p̄deſtīatio q̄ hōex naturalibꝰ ſuis cōſequi nō pōt .ſ. gr̄aꝫ ⁊ gl̓iam. Et ideo