Diſtin. XL.Queſtio. I.
Diſtin. XL.ratio. Nec obdurat deus: vt ait Aug. ad Sixtum: īpartiēdo malitiā: ſꝫ nō īpartiēdo gratiaꝫſicut nec digni ſūt. Quibꝰ .n. nō īpartit̉: nec digni ſūt: nec merent̉ potiꝰ vt nō īpartiat̉: hoc digni ſūt hoc merent̉. Vn̄ apl̓s ait. Cuiꝰ vult miſeret̉ deꝰ ⁊ quē vult īdurat: miſericordiā appellans p̄deſtinationē ⁊ p̄cipue p̄deſtinatōis effectuꝫ .i. gr̄e appoſitionē: obdurationē vero gr̄epriuationē. Nō n. vt ait Augu. ad Simplicianuꝫ: ītelligēduꝫ ē ꝙ deꝰ ita īduret: quaſi quēqͣꝫpeccare cogat: ſed tn̄ ꝗbuſdaꝫ peccatoribꝰ miſericordiā iuſtificatiōis ſue nō largit̉: ⁊ ob hoceos indurare dicit̉: qꝛ nō eoꝝ miſeret̉: nō qꝛ īpellit vt peccent. Eorū aūt nō miſeret̉: ꝗbꝰ gratiam nō eſſe p̄bendā equitate occultiſſima ⁊ abhumanis ſenſibꝰ remotiſſima iudicat: quā nōaperit ſed mirat̉ apl̓us dicens. O altitudo diuitiarum ſapiētie ⁊ ſcientie dei.¶ Diuiſio textus.determīauit de ſcīa dei in cōiOſtqua h ppātr de p̄deſtinatiōe determinat. Et diuidit̉ in ꝑtes duas. In pͥª d̓termiInat ꝗd ſit p̄deſtinatio. In 2ª d̓termiat de cālitate eiꝰ. vtꝝ .ſ. ſit cā pͥma vel hēat aliā. ibi. Si aūt q̄rimꝰmeritū ⁊c̄.) 41. di. Prima in duas. In pͥma d̓terminat dep̄deſtinatiōe. In 2ª de reprobatione. ibi. Cūqꝫ p̄deſtinatio ⁊c̄.) pͥª in duas. In pͥª on̄dit ꝗd ſit p̄deſtīatio ⁊ qͦrū ſit.In 2ª d̓termīat de p̄deſtīatiōis certitudīe. ibi (Predeſtinatoꝝ nll̓s ⁊c̄. Circa qd̓ tria fac̄. Prīo on̄dit p̄deſtīatōiscertitudinē. Scd̓o ponit ob̓onē in ꝯͣriū. ibi (Ad hͦ āt obuciunt ⁊c̄.) 3º. ponit rn̄ſionē. ibi. (Quibꝰ rn̄demꝰ ⁊c̄.) Circa qd̓ ēt tria fac̄. pͦ rn̄det ad pͥmā ob̓onē. 2º. obijcit ꝯtrarn̄ſionē. ibi. (Uerū tn̄ ad hͦ īſtant ⁊c̄.) 3º. ſoluit ob̓m. ibi.In huius queſtionis ⁊c̄. Queſtio.qō. pͥª ē de p̄deſtīatioIc eſt duplex ne. 2 de reprobatōe.ICirca pͥᵐ q̄runt̉ tria. pͦ ꝗd ſit p̄deſtinatio. 2º.quoꝝ ſit. 3º. de certitudine eiꝰ. ¶ Circa pͥmuꝫquerunt̉ duo. Prīo vtꝝ p̄deſtinatio ſit aliꝗdEin creatura vel tm̄ in deo. 2º. ꝗd in deo nominet.¶ Utꝝ p̄deſtinatio ſit aliꝗd in p̄deſtinato.ſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ p̄deſtinaO priMū tio ſit aliꝗd in re p̄deſtinata. Oīs .n. actio īfert ex ſe paſſionē: ſed cuꝫ dideꝰ p̄deſtinat ſignificat̉ in v̓bo actꝰ diuinꝰ. gͦvr̄ ꝙ rn̄deat ſibi aliqͣ paſſio in creatura q̄ ſitp̄deſtinatio paſſiue dicta: ſicut ēt de creatiōe eſt. īueniturenī creatio actio ⁊ creatio paſſio. ¶ Pͣ. oīs denominatiofit ẜm aliquā formā īherentē: ſic̄ ẜm qͣlitateꝫ dicimur ēles: ſed p̄deſtinatiōe aliꝗs denominat: cū p̄deſtinatꝰ dr̄. gͦvr̄ ꝙ p̄deſtinatio ſit aliꝗd in ipſo. ¶ Pͣ. cōparatio eſt eorum q̄ ſūt vniꝰ gnīs: ſꝫ in glo. Io. i. dr̄ ꝙ meliꝰ erat nathanaeli duas naturas in xp̄o cogͦſcere qͣꝫ p̄deſtinatū eſſe cūigit̉ cognitio naͣrum cui cōparat̉ p̄deſtinatio in ip̄o aliꝗdponat. videtur ꝙ predeſtīatio ſit aliꝗd in predeſtinato.¶ Pͣ. nullum eternuꝫ diffinit̉ per tꝑale: ſed p̄deſtinatiodiffinit̉ per tꝑale: qꝛ dr̄ ꝙ ē īperatio gr̄e in pn̄ti: ⁊ gl̓ie ī futuro. gͦ nō eſt eterna: ſed oīs actio q̄ tꝑal̓r de deo dr̄ ponitalique effectū in creatura: ſicut regere gubernare ⁊ ho. gͦvr̄ ꝙ p̄deſtinatio ſit aliꝗd ēt in predeſtinato.
nō eligunt̉ niſi p̄deſtinati: ſꝫ eligunSed cont. gno. ic. x. dic qus qr orpe ertio ſit nō entiū: ſꝫ ī nō ente nō p̄t aliꝗd eē. gͦ p̄deſtīatio nōē aliꝗd in p̄deſtīato. ¶ Pͣ. vt. s. dixit magr̄. p̄deſtīatio eſtq̄dā ſpēs ſcīe dīne: ſed ſcia nihil eſt in ſcito: ſꝫ tm̄ in ſciēte.gͦ vr̄ ꝙ p̄deſtinatio nō ponat aliꝗd in p̄deſtinato.ReſpondeO ligi dupl̓r. Aut ꝙ ip̄ꝫ ſignificatū pedd̓m ꝙ ponere aliꝗd in alio pōt ītelnomē in aliqͦ eē dicat̉: ſic̄ albedo ponit aliꝗd in albo: ⁊ ſidico ꝙ p̄deſtīatio nō ponit aliꝗd ī p̄deſtinato ſꝫ in p̄deſtināte tm̄. Aut ita ꝙ ad ſignificatū qd̓ ē ī vno ſeꝗt̉ aliquideē in alio: ſic̄ pr̄nitas ponit aliꝗd in filio: cū tn̄ ipſa ẜꝫ ſuūeſſe in pr̄e tm̄ ſit: ſed dr̄ ponere aliꝗd in filio inqͣꝫtū ad paternitatē ſequit̉ aliꝗd eē in filio. Sꝫ hͦ cōtīgit dupl̓r. Uiqꝛ relinquat illud eē in alio ſil̓: ſicut pr̄nitas relinꝗt filitionē. Aut nō necͣio ſil̓: ſꝫ vel pͥus vl̓ poſteriꝰ ſic̄ auditꝰ ponit ꝑcuſſionē ſonātē ſil̓. Aut pͥus: ⁊ hͦ mō dico ꝙ p̄deſtinotio ponit aliꝗd in p̄deſtinato: qꝛ ad oꝑationē hāc dei ſeqieffectꝰ p̄deſtīationis in eē p̄deſtinato nō ſemꝑ qn̄cūqꝫ ēpredeſtinatio: ſed qn̄qꝫ. ⁊ hͦ effectꝰ ē gratia ⁊ gl̓ia.gͦ dd̓m ꝙ vt ph̓s tradit in. 9. metapAd primuꝫ Actionū q̄dam tranſeūt in exteriimaͣm: circa quā aliquē effectuꝫ operant̉: vt pꝫ in actiornibus naturalibꝰ: ſicut ignis calefacit lignū: ⁊ in artificialibus ſicut edificator facit domū ex maͣ. ⁊ in talibꝰ actioeſt recepta in eo qd̓ fit: per modū paſſionis: ẜm ꝙ motꝰ ēin moto vt in ſub̓o: ⁊ iō in talibꝰ eſt īuenire actioneꝫ inagente ⁊ paſſionē in re patiēte. Quedaꝫ vero ſunt q̄ ī exteriorem maͣm nō trāſeunt: vt effectū aliquē circa ipſanꝓducant: vt pꝫ in viſione q̄ cum ſit actio vidētis nullumeffectum in re viſa efficit: ⁊ tales actiōes q̄ ꝓprie oꝑationes dicunt̉: in ipſis operantibꝰ tm̄ ſunt. Un̄ ⁊ nō pōt fieri cōuerſio paſſionis ad actionem acceptā a re exteriorẜm ꝙ in ſe eſt: ſed ſolū ẜm ꝙ in operante ē: ⁊ ſi enī oculusvidet̉ lapidē: lapis tamē nō videt̉ niſi ẜm ꝙ ē in oculo ꝑſui ſimilitudine. Scd̓m hͦ gͦ dico: ꝙ cātio eſt talis actio qeffectū exterioreꝫ relinꝗt. Unde oꝫ paſſiue ſumptā creationē aliꝗd in re cāta eē: ſicut calefactioneꝫ in calefactop̄deſtinatio v̓o cū nominet oꝑationē volūtatis ⁊ ītellectexn̄tē ſolum in ipſo oꝑante. ſicut viſio in vidente: ⁊ ſpeculatio in ſpeculāte: ſi paſſiue accipiat̉ nō erit aliꝗd in p̄deſtinato ẜm ꝙ in ſe cōſiderat̉: ſed ſolū ẜm ꝙ in p̄deſtinarte ē ẜm ſuā ſil̓itudinē: per quā ibi cognoſcit̉: ſic̄ ⁊ ſcituꝫ inſciente: ex quo ēt pꝫ ꝙ p̄deſtinatio nō noīat̉ ꝑ aliquā paſſionē in ipſo exn̄tē ſꝫ ꝑ oꝑōnē ipſiꝰ p̄deſtinantis ſic̄ ⁊ resd̓noīat̉ viſa ꝑ oꝑōnē videntis. Uel al̓r dr̄: ꝙ p̄deſtinatiꝓprie loquēdo de actōe ẜm ꝙ in naͣlibꝰ ſumit̉ nō ē actioſꝫ oꝑatio. Oꝑatio .n. agētis q̄dā ē vt tranſiens in effecti⁊ h̓ ꝓprie actio vel paſſio dr̄: ⁊ tali actioni ſemꝑ rn̄det epaſſio. vn̄ īuēit̉ calefactio actio ⁊ calefactio paſſio: ⁊ ſitliter creatio actio ⁊ creatio paſſio. Quedaꝫ v̓o oꝑatio eſtque nō ſignificat̉ vt ꝓcedens in aliquē effectuꝫ ſꝫ magẜm ꝙ eſt aliꝗd in ipſo. ⁊ ſiꝗdem h̓ recipiat̉ in ipſo illa receptio dicet̉ paſſio: ⁊ actio ꝯn̄s cōiunctuꝫ ex recepto ⁊ fecipiente dicet̉ oꝑatio: qꝛ oꝑatio ſemꝑ ē ꝑfecti: vt pꝫ ī ſenſu. ſentire .n. ē q̄dā oꝑatio ſentiētis nec ꝓcedēs ī effectuꝫaliquē circa ſenſibile: ſꝫ magis ẜm ꝙ ſpēs ſenſibil̓ in ip̄ioeſt. vn̄ ſentire qͣꝫtū ad ip̄am receptōeꝫ ſpēi ſenſibil̓ noīatpaſſionē: ſil̓r ⁊ ītelligere qd̓ ēt pati qd̓dā ē: vt in 3º de aniadr̄: ſꝫ qͣꝫtū ad actū ꝯn̄teꝫ ip̄m ſenſuꝫ ꝑfectū ꝑ ſpem nolꝫoꝑōne q̄ dr̄ motꝰ ſenſus de qͦ dic̄ ph̓us in 3º. de anīa: qd̓ elactꝰ ꝑfecti. Sꝫ in d̓o ē ſil̓itudo rei cognite: nō ꝑ recepinē ſꝫ per eēntiā ſuā. vn̄ ſuū ītelligere nullo mō dic palnē ſꝫ oꝑationē tm̄. Oēs igit̉ tales opōnes nō hn̄t paniines rn̄dentes niſi per modū ſignificādi tm̄: ſic̄ cumdiblꝰ