Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XL.

127

apponit ⁊ poſſet ſubtrahere ꝗbꝰ nō ſubtrahit:qd̓ ſi faceret vtiqꝫ dānarent̉. Poſſēt gͦ dānariiſti ꝗ tn̄ ſaluabunt̉. Poſſet itaqꝫ minui electoruꝫ nūerꝰ. Ita ēt poſſet augeri: qꝛ poſſet apponi gr̄a ꝗbꝰ nō apponit̉ ꝑ quā ſaluarent̉. Poſſent gͦ ſaluari habita gr̄a: ꝗ tn̄ ſine ea dānabuntur: poſſet itaqꝫ augeri nūerꝰ electoꝝ. Quibusrn̄demꝰ ex ea rōne dcm̄ eſſe. ⁊ verū eē: nūeruꝫelectorū nō poſſe augeri vel mīui: qꝛ nō poteſtvtrūqꝫ ſil̓ eē .ſ. vt aliꝗs ſaluet̉ ⁊ nō ſit p̄deſtinatus: vel vt aliꝗs p̄deſtinatꝰ ſit ⁊ dānet. Intelligētia .n. cōditiōis īplicite: veritatē facit ī dicto:⁊ īpoſſibilitatē in ꝟo. Si ꝟo ſimpl̓r ītelligat̉:īpoſſibilitas nō admittit̉: vt cū dr̄. p̄deſtinatuspōt vel n̄ pōt dānari: ⁊ reprobꝰ pōt ſaluari. Inhis .n. ⁊ huiuſmōi locutiōibꝰ ex rōne dicti dijudicanda eſt ſnīa dictiōis. Alia nāqꝫ fit ītelligentia: ſi per ꝯiūctionem hec accipiant̉ dicta: atqꝫalia ſi ꝑ diſiūctionē: vt ſupra cū de p̄ſcīa agebatur p̄taxatū ē. Si .n. cū dicis p̄deſtinatꝰ nō pōtdānari ītelligas ita .i. nō pōt eſſe vt p̄deſtinatꝰſit ⁊ dānet̉: verū dicis: qꝛ ꝯiunctī ītelligis: falſum aūt ſi difiunctiꝫ: vt ſi ītelligas iſtū nō poſſe dānari quē dico p̄deſtinatū: potuit enī nō eēpredeſtinatus: ⁊ ita damnaretur. Qūo adhuc inſtant queſtioni.Erūtn̄ adhuc inſtāt. ⁊ ẜm cōiūctionēargumētādo ita ꝓcedūt. Nō .n. īquiūtpōt eſſe vt aliꝗs p̄deſtinatꝰ ſit ⁊ dānetur. Vtrūqꝫ iſtoꝝ ſil̓ eē nō pōt. ſꝫ alterū hoꝝ nōpōt nō eē .ſ. ꝗn iſte ſit p̄deſtinatꝰ: ab eterno enīp̄deſtinatꝰ ē: ⁊ nō pōt mō nō eē p̄deſtīatꝰ. Cuꝫgͦ īpol̓e ſit ſil̓ vtrūqꝫ eē. ⁊ īpol̓e ſit alterū nō eē.videt̉ nō poſſe alterū eē .ſ. vt dānet̉. Qd̓ ſi eſt gͦnō pōt eē: vt non ſaluet̉. In huiꝰ qōnis ſol̓one:mallem alios audire qͣꝫ docere. Dicimꝰ tn̄ dep̄ſcīa ſil̓em poſſe moueri qōnē. Iōqꝫ tā h̓ qͣꝫ ibivnā facimꝰ rn̄ſionē dicētes determinādū foreillud cui īnitit̉ tota h̓ qō .ſ. īpol̓e eſt alterū iſtoꝝnō eē .ſ. ꝗn̄ iſte mō ſit p̄deſtinatꝰ: ab eterno enīiſte p̄deſtinatꝰ ē. Diſtīguēdū .n. eſt cū ait. Iſtenō pōt mō nō eſſe predeſtinatꝰ: vel non pōt modo eſſe quin ſit predeſtinatus: hoc eniꝫ coniunctim ⁊ diſiunctim ītelligi poteſt. Nō enim pōteſſe vt ab eterno ſit predeſtinatus: ⁊ modo nōſit predeſtinatus: nec pōt eē ſimul vt ſit predeſtinatus: ⁊ nō ſit predeſtinatus: ſed tamē potuit eſſe ab eterno ꝙ nō eſſet predeſtinatus. ⁊potuit ab eterno nō eſſe predeſtinatus. Et ſic̄ab eterno deus potuit euꝫ nō predeſtinare: itaconceditur a quibuſdaꝫ ꝙ ⁊ modo poteſt deꝰeum non predeſtinaſſe: ab eterno ergo poteſt

deus nō predeſtinaſſe eū: ergo pōt iſte nō fuiſe predeſtinatus. Si vero nō fuiſſet p̄deſtinaſtus nec modo eſſet predeſtinatus: ergo modopōt non eſſe predeſtinatus. Ita ⁊ de p̄ſcientia⁊ de p̄ſcitis dicunt: ꝙ in actionibus vel in operationibus dei ⁊ hominum nullatenus concedunt. Ex quo eniꝫ aliquid factum eſt vel dictūnon concedunt ꝙ poſſit non eſſe vel nō fuiſſe:īmo impoſſibile eſt non eſſe vel non fuiſſe qd̓factum eſt vel dictum: referentes poſſibilita.tem vel impoſſibilitateꝫ ad naturam rei exiſtētis. Cuꝫ vero de preſcientia vel de predeſtinatione dei agitur: poſſibilitas vel impoſſibilitasad potentiam dei refertur: que ſemper eademfuit ⁊ eſt: quia predeſtinatio: preſcientia: potētia vnum in deo eſt. Quid ſit reprobatio dei: ⁊ in quibus cōſideret̉: ⁊ quis ſit p̄deſtinationis effectus.Umqꝫ predeſtinatio ſit gratie preparatio .i. diuīa electio qua elegit quosvoluit ante mundi conſtitutionē: vtait apoſtolus. Reprobatio ecōuerſointelligēda eſt p̄ſciētia iniquitatis quorūdam ⁊preparatio dānationis eorūdem. Sicut enimpredeſtinationis effectus illa gratia eſt: qua inpn̄ti iuſtificamur atqꝫ ad recte viuēduꝫ ⁊ in bonō perſeuerādū adiuuamur ⁊ illa qua in futuro beatificamur. Ita reprobatio dei qͣ ab eterno non eligēdo quoſdā reprobauit: ſꝫ duo cōſiderat̉: quorū alterū preſcit ⁊ nō p̄parat .i. iniquitatē: alterū preſcit ⁊ p̄parat .ſ. eternā penā.Un̄ Aug. ad ꝓſperū ⁊ Hilariū. Hec inquit regula īcōcuſſe tenēda ē: peccatores in peccatisp̄ſcitos eē nō preparatos: penā aūt eē preparatam. Preparauit .n. deꝰ: vt ait Aug. in lib. debono ꝑſeuerātie. in preſciētia ſua quibꝰ voluitbona ſua: ⁊ quibuſcūqꝫ donat proculdubio ſedonaturū eē p̄ſciuit. Preparauit ēt deꝰ: vt aitFulgētiꝰ: malis ignē eternum: illis vtiqꝫ quosiuſte p̄parauit ad luēda ſupplicia: nec tn̄ p̄parauit ad facienda pctā. Preparauit .n. deꝰ qd̓dīna equitas redderet: nō qd̓ hūana iniquitasadmitteret. Nō .n. ſic̄ preparauit ſcōs ad iuſtitiā ꝑcipiēdaꝫ: ſic p̄parauit iniquos ad iniuſtitiā admittēdā: qꝛ prauitatis preparator nunqͣꝫfuit. Sic̄ gͦ predeſtīatio dei proprie ē preſcīa ⁊preparatio bn̄ficioꝝ dei ꝗbus certiſſime liberātur ꝗcūqꝫ liberant̉: ita reprobatio dei ē preſciētia malitie in quibuſdā non finiende: ⁊ preparatio pene nō terminande. Et ſicut predeſtinatiōis effectꝰ ē gratie appoſitio: ita reprobationis eterne quodāmodo effectꝰ eē videt̉ obdu-