Diſtin. XXXIX.Qrctio. I.
125
DIIIIIi. AAAI.Imul itaqꝫ ⁊ īmutabil̓r ſcit d̓s oīa q̄fuerūt ⁊ ſūt ⁊ erūt: tā bona qͣꝫ mala:p̄ſcit quoqꝫ oīa futura tā bona qͣꝫ maIlla. Predeſtīatio ꝟo de bonis ſalutaribꝰ ē: ⁊ de hoībꝰ ſaluādis. vt. n. ait Augu. i lib.de p̄deſtīatiōe ſcōꝝ. Predeſtīatio ē gre p̄paratio: q̄ ſine p̄ſcīa eē nō pōt. Pōt aūt ſine prede.ſtinatiōe eē preſcīa. Predeſtīatōe ꝗppe deusea preſciuit qͥ fuerat ipſe facturꝰ ſꝫ preſciuit eadeꝰ ēt q̄ nō eſt ipſe facturus .i. oīa mala. Predeſtinauit eos quos elegit: reliquos ꝟo reprobauit .i. ad mortē eterna preſciuit peccaturos.¶ Diuiſio textus.cuiꝰ cā ſit dīna ſcīa. Et di¶ Ic oſtendit nidit̉ in ꝑtes duas. In pͥinꝗrit vtꝝ ſit īuariabil̓. In 2ª vtruꝫ ſit vl̓is. ibi¶ Ęi v̓o qd̓ p̄dcm̄ ē ⁊c̄.) pͥª ī duas. In pͥª mouetqōnē ⁊ obijcit ꝯͣ v̓itatē. In 2ª d̓terminat. ibi (Ad qd̓ dicimus ⁊c̄.) Et dīdit̉ ī duas. In pͥª d̓terīat ꝯcedēdo ea q̄ ponūt variationē ex ꝑte ſcttoꝝ ⁊ n̄ ex ꝑte ſcīe. In 2ª d̓terīatq̄ ex ꝑte ſcīe variatōeꝫ īportāt. ibi (Hic opponit̉ a ꝗbuſdā ⁊c.) Et circa hͦ duo fac̄. pͦ negat ea q̄ ſimpl̓r negandaſūt. In 2ª ponit opīonē qͦrūdā ꝗ ꝯcedūt qͣſdā locutiōes q̄variatōeꝫ ſcīe ſignificare videt̉: retorquētes tn̄ ad varietatē ſcitoꝝ. ibi (Itē a ꝗbuſdā dr̄ ⁊c̄.) (Ei v̓o qd̓ p̄dictumeſt ⁊c̄.) Hic inꝗrit vtꝝ p̄ſcīa vl̓ ꝓuiª dei ſit vl̓is cā oīum.Et circa hͦ tria fac̄. pͦ pōit ob̓onē. 2º. deterīat eā. ibi (Extali itaqꝫ ſēſu ⁊c̄) 3º recapitulat. ibi ¶Sil̓ itaqꝫ ⁊c̄) Qō. I.Sduplex qō. pͥª de īuariabilitate ſcīeIC Eſt dīne. In 2ª d̓ vl̓itate ꝓuidēt eiuſdē.b¶ ¶ Circa pͥᵐ tria q̄runt̉. pͦ vtꝝ d̓s poſſit nō ſcire illd̓ qd̓ ſcit. 2º vtꝝ poſſit aliꝗd ſcire qd̓ n̄ ſcitvl̓ pl̓a qͣꝫ ſcit. 3º. vtꝝ d̓s ſciat infinita.¶ Utꝝ d̓s poſſit nō ſcire illd̓ qd̓ ē ſcitū ab eo.pͥmū ſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ d̓s n̄ poſſit n̄Iſ CAſcire illd̓ qd̓ ſcitū ē ab eo. qꝛ ẜꝫ Augu. Hiero. ⁊ ph̓ꝫ ī. 6. ethi. d̓s nō p̄t facere vt idqd̓ ē p̄teritū nō fuerit: ſꝫ cū dr̄ hͦ ē ſcitū a deoAſignificat̉ vt p̄teritū. gͦ nō p̄t n̄ eē ſcitū ab eo.¶ Si dicas ꝙ ē p̄teritū d̓pēdēs a futuro. ¶ Hoc nihil ēvt pͥus dcm̄ ē. qꝛ n̄ īportat̉ ī ꝑticipio tātū ordo ad futurūvt in hͦ ꝑticipio futurū: ſꝫ ēt actꝰ ꝗdā. ¶ Pͣ. oē qd̓ ē nec̄e ēeſſe dū ē vt dic̄ ph̓s: ſꝫ ſcire dei n̄ ē niſi vt ens actu cū mēſuret̉ eternitate: ī qͣ nihil p̄terit vl̓ ſuccedit. gͦ vr̄ ꝙ n̄ poſſit nō eē: ⁊ ita d̓s n̄ poſſit nō ſcire illd̓ qd̓ ſcit. ¶ Pͣ. ẜꝫ ph̓ꝫin 2º. d̓ gnaͣtiōe oē eternū ē necͣiū: ſꝫ qd̓libꝫ ſcire dei ē eternū gͦ ē necͣiū. gͦ ab eꝗpolēti nō p̄t nō eē. ¶ Pͣ. ſcire ipſiꝰ eſtip̄m eē eiꝰ: ſꝫ ip̄e nō pōt nō eē. gͦ nō pōt nō ſcire qd̓ ſcit.Sed cōtra qc ad d̓s ſcit oꝑando oꝑat̉: ſꝫ ptn̄ oꝑariqd̓ oꝑat̉. gͦ p̄t nō ſcire illud qd̓ ſcit.Reſpondeo prias rōnes: ⁊ ſunt tn̄ vna res: ita ētdd̓ꝫ ꝙ ſic̄ attributa dīna dr̄nt ẜꝫ ꝓactꝰ attributoꝝ ſequunt̉ rōnes eoꝝ: ⁊ iō alicui actui attribuit̉ qd̓ alteri nō ꝯuenit. Dicimꝰ .n. deū ſcire qd̓ non vultvel qd̓ nō facit. Eſt gͦ h̓ rō volūtatis: vt lib̓e actū ſuū ꝓducat: qd̓ .n. fit volūtate nō fit nec̄itate: vt dic̄ Augu. vn̄ pōtvelle ⁊ nō velle: ſꝫ hͦ ītelligēdū ē dū actꝰ ē in egrediēdo avoluntate: qꝛ poſtqͣꝫ trāſit nō ſubiacet facultati eiꝰ: nō .n.pōt nō voluiſſe qd̓ voluit. Sil̓r nō ſubiacet facultati eiusvt vtrūqꝫ ſil̓ ꝓducat. Nō .n. pōt ſil̓ velle ⁊ nō velle. ⁊ hocnō tm̄ ītelligēdū eſt de actu ipſiꝰ volūtatis īmediato .ſꝫde oībꝰ actibꝰ īperatis a voluntate: ſic̄ cogitare loꝗ̄ ⁊ ha:
Queſtio.Cuꝫ igit̉ actꝰ dīne voluntatis ſꝑ ſit in actu: ⁊ nō ꝑtrāſiēsin futuꝝ: ſemꝑ eſt. q. in egrediēdo a volūtate: ⁊ iomanetlibertas dīne volūtatis reſpectu ipſiꝰ. Un̄ pōt dici ꝙ d̓spōt nō velle hͦ: nō tn̄ pōt vt ſil̓ velit ⁊ nō velit: vel vt nūcvelit ⁊ poſtmodū nō velit: accipiēdo poſt ⁊ nūc ex ꝑte voluntatis: qꝛ mutabilis eē nō pōt. Et qꝛ dictuꝫ eſt ſupra deactu diuine ſcīe ẜm ꝙ eſt cauſa operis eiꝰ vt īformās ip̄ꝫ:qd̓ eſt imperatꝰ a volūtate: ideo pōt cōcedi ꝙ deus hͦ mōpōt nō p̄ſcire: nō tn̄ pōt eſſe vt ſimul p̄ſciat ⁊ nō p̄ſciat: vl̓ꝙ nunc p̄ſciat ⁊ poſtmodū nō p̄ſciat: loquēdo de p̄ſciētiaex parte ſcīe tm̄: ita ꝙ nō fiat vis de ratione futuri: qꝛ qd̓modo eſt futuruꝫ poſtea erit pn̄s: ⁊ tūc nō eēt p̄ſcituꝫ: ſedſcituꝫ eſt. Et ideo dd̓m eſt ẜm diſtīctioneꝫ magiſtri ꝙ ſiaccipiat̉ cōiunctiꝫ: deꝰ non pōt nō ſcire qd̓ ſcitū eſt ab eo.Si aūt accipiat̉ diuiſiꝫ: ſic eſt in ptāte ſua ſcire ⁊ nō ſcire:⁊ h̓ libertas demonſtrat̉ cū dr̄ ꝙ deꝰ pōt hͦ nō ſcire.Ad primuꝫ ᵍᵈdᶻ ᵐ actꝰ ſcīe dīne nunqͣꝫ trāſit inpterituꝫ ſꝫ ſemꝑ eſt in actu: ⁊ iō ſemꝑmanet in libertate volūtatis. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ illa ſolutio nihil valet. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ illud qd̓ eſt neceſſe ē eſſeduꝫ eſt: abſolutē tn̄ loquēdo nō neceſſe eſt eē: ita a d̓o ſcire neceſſe eſt dū ſcit: nō tn̄ neceſſe eſt eū ſcire niſi neceſſitate īmobilitatis q̄ volūtatis libertatē nō excludit: ⁊ h̓ libertas ſignificat̉ cū dr̄ ꝙ deꝰ pōt hͦ nō ſcire vel nō velle¶ Ad 4ᵐ dd̓m ꝙ oē eternū ē necͣiū nec̄itate īmobilitatis q̄ libertatē volūtatis nō excludit vt dcm̄ ē. ¶ Ad 5ᵏdd̓ꝫ ꝙ lꝫ eē ⁊ ſcire ſint idē ẜꝫ rē: tn̄ ſcire ſeꝗt̉ volūtatē vtīperatū ab ipſa: eſſe aūt nō: ⁊ iō eē ſuū nō ſubiacet lib̓tativolūtatis ſicut ſcire operatiuuꝫ creature.¶ Utꝝ deꝰ poſſit ſcire aliꝗd qd̓ neſcit.II.¶ ¶ D ſecūduꝫ fic ꝟcedit̉. vr̄ ꝙd̓s nonpoſſit ſcire aliꝗd qd̓ neIſcit. Nihil enī exn̄tiū cognoſcit deus niſi perideam: ſꝫ nō pōt aliqͣ idea in ip̄o eſſe q̄ nō ſit:Uqꝛ cū idea ſit forma rei in deo exn̄s: non pōtītelligi ꝙ aliqͣ forma adueniat deo ſine mutatione eiꝰ. gͦnō pōt ſcire ea q̄ nō ſūt. ¶ Pͣ. ſcīa real̓r refert̉ ad ſcibile⁊ depēdet ad ip̄ꝫ: ſꝫ mutato eo qd̓ ad aliꝗd d̓pēdet ēt ip̄ꝫmutat̉. gͦ vr̄ ꝙ ſi aliꝗd poſſet eē ſcitum a deo qd̓ nō ē mōſcituꝫ ab eo: ꝙ ſcīa eiꝰ poſſit mutari. ¶ Pͣ. qͣꝫtitas ſcīe attendit̉ ẜm quātitatē ſcibiliuꝫ: ſicut qͣꝫtitas v̓tutis ẜꝫ qͣꝫtitatem ob̓oꝝ. gͦ ad pluralitatē ſcibiliū ſeꝗt̉ augmētū ſcīe:ſed ſi poſſet ſcire aliꝗd qd̓ nō ſcit: poſſet pl̓a ſcire qͣꝫ ſciat.gͦ poſſet augeri eius ſcīa: qd̓ eſt īpoſſibile. gͦ ⁊ pͥmū. ¶ Pͣ.ſupra dcm̄ ē ꝙ deꝰ nō tm̄ ſcit ea q̄ ſunt ſꝫ ea q̄ nō ſunt: abhis aūt nihil pōt aliud eſſe cū nihil ſit meᵐ īter ens ⁊ nōens: gͦ nō pōt aliꝗd aliud ſcire ab illis q̄ ſcit.Sed contra deⁿᵍ pōt operari qd̓ nō oꝑat̉. ſed ꝗcquid operat̉: oꝑat̉ per ſua ſcīaꝫ. ergopōt ſcire aliquid aliud ab his que ſcit.Reſpondeo vel ſcientia viſiōis ẜm ꝙ videt resdd̓m ꝙ deꝰ dicit̉ ſcire aliquid dupl̓rque ſunt vel erūt vel fuerunt: nō ſoluꝫ in potētia cārumſuaruꝫ: ſed ēt in eſſe ꝓprio vel ſcīa ſimplicis ītelligentieẜm ꝙ ſcit ea q̄ nullo tꝑe ſunt eē in potētia cārū ſuaꝝ. Dehac igit̉ loquēdo deꝰ nō pōt ſcire aliꝗd alid̓ ab his q̄ ſcit:qꝛ nihil pōt eſſe aliud ab his q̄ ſunt: ⁊ q̄ pn̄t eē: loquēdo ātde ſcīa viſiōis de qͣ h̓ magr̄ loꝗt̉: ſic pōt aliꝗd aliud videre ab his q̄ videt: ẜm ꝙ pōt ei qd̓ hꝫ eē in potētia ſua tm̄:dare eē in ꝓpria naͣ: ſi tn̄ hͦ ī eē ꝓduceret ab eterno ab eoeēt p̄ſcitū: ⁊ iō diſtīguēdū eſt hͦ ēt ſic̄ ⁊ sͣ. Si .n. intelligat̉ꝯiūctiꝫ ſic deꝰ nō pōt ſcire qd̓ nō ſcit: qꝛ iſta duo ſunt īcōpoſſibilia: ꝙ d̓s ſciat aliꝗd qd̓ ab eterno neſciuit. Si aūtītelligat̉ diuiſim: ſic ē veꝝ ⁊ deſignat̉ ptās lib̓tatis. vt. sͣ.dcm̄ eſt. ⁊ nō mutabilitas ſcīe vel voluntatis.